Het is hut met een grote K

Laat ik beginnen met het hele goede nieuws, namelijk dat mijn Ruud kankervrij is verklaard. Van de week de uitleg gekregen. Behandeling was gericht op genezing en behandeling is geslaagd. Wow! Helemaal blij blij blij natuurlijk! Rest van de dag gezellig met nicht doorgebracht en met een opgetogen gevoel naar huis. De volgende dag zal ik mijn goede nieuws krijgen. 

De volgende dag hoor ik dat de uitslag er nog niet is en dat die vandaag komt. Oké, dat kan. Al had ik er geen goed gevoel bij. Na vier weken nog geen uitslag? En over twee dagen wel? Raar... 
Jammer jammer jammer dat ik als gevoelsmens voel! En ook letterlijk, omdat ik 'zomaar ineens' een vreselijke pijn vanaf mijn schouderblad over mijn rug naar beneden ervaar. Pfff... gelukkig toevallig gisteren een afspraak met fysio, maar ook dierbare hulp 'in de buurt'. Vanmorgen yoga en ik vraag of mijn telefoon aan mag blijven. Ze weet waarom, dus ja, natuurlijk. En ja, natuurlijk belt arts in dat uurtje dat ik daar ben. Ik wist het. Vraag me niet waarom, maar ik wist het. Dat ze zou bellen als ik daar was en dat ze zou zeggen wat ze zei. Operatie is niet goed gegaan. Bij beide kankerplekken zijn de snijranden rondom (!) niet zuiver. Ofwel ik mag nog een keer. Over een maand of drie...(!) En ja, dan doen ze het op de manier die mijn huisarts op 10 oktober al had voorgesteld in de verwijzing. Mohs-chirurgie. Ik kijk er niet naar uit. En zoek een ander ziekenhuis.

Dus ja lieve tante boven op je wolkje, ik heb braaf HUT gezegd. Jou beloofd geen K meer te zeggen. Maar dit is wel een echte K wat mij betreft! En ik weet zeker dat je het met me eens bent.

Vervolgens mocht ik vanmiddag naar de hematoloog. Gelukkig kon ik de uitslag al van zijn gezicht aflezen. Ik blijf een wonderlijk mens. Tenminste wat mijn Kahler betreft. Met een grote grijns hebben we 1.3 jaar aan mijn overleving toegevoegd. Blijkbaar moet hij tot 68.3 jaar doorwerken en we hebben nu eenmaal afgesproken dat ik bij zijn afscheid zal zijn. Het blijft vanzelf een raadsel, maar toch is hij niet verbaasd als ik het ver zal schoppen. Na ja, dat doe ik dus al. 
Ook hij dacht dat de huidkankers op en onder mijn neus toch vanzelfsprekend met de Mosh-chirurgie verwijderd zouden worden. Is mijn huisarts dus toch niet gek. 

Soms, ja soms leef je in een waas
somber en dwaas
lijkt je leven
met je dóór te leven
en een 'beetje' te veel 
van allerlei narigheid te geven
maar hé
tegen wie zeg ik dat hier
we kennen die enorme klier
die roet in ons leven strooit
ons soms en vaak de hoek in gooit
toch
na bezoek aan een vriendin
heb ik de moed er wel weer in
ook in een wereld van grijze mist
heeft de zon haar eigen list
warmen haar stralen het koude vocht
van bevroren rijp op haar tocht
zo
omarm ik ook deze dag
waarin ik de zon weer zag
ook al leek dat even niet zo
ik kreeg toch weer een pracht cadeau
deze dag
met een lach

Ik wens jullie allemaal de zon in de mist (o, zó mooi!), hele fijne en gezellige feestdagen en een liefdevol 2026!
Liefs Hebe XX