Blessureleed
Godverdegodverdegod.
Ik wéét dat ik voorzichtig moet zijn. Dat joggen, en zelfs rucken, moordend is voor mijn kankerlijende kuiten.
Dat weet ik.
Dat wordt mij ook regelmatig fijntjes uitgelegd, door mensen met intacte spieren en een kalender die verder reikt dan volgende week. En daar heb ik al vaker over geblogd.
Maar ik bén voorzichtig.
Een dikke week terug nog gaan rucken. Na vijf kilometer begon die kuit pijn te doen. Niet erg. Niet snijdend. Geen drama. Gewoon weer dat signaal dat zegt: tot hier en niet verder. Dus ben ik gestopt en voorzichtig huiswaarts gekeerd, zoals een voorbeeldige patiënt betaamt.
Daarna een hele week braaf geweest. Voorzichtig. Bijna de hele dag achter de pc liggen lummelen, blogjes gemaakt, boekje geschreven, liters cappuccino gedronken — werkt pijnstillend, al is het maar in het hoofd — en de trap op en af alsof ik van glas was. Gelukkig heeft die trap aan weerszijden een leuning, ooit aangelegd na een knieoperatie van Mevr willy.
En elk nadeel heb z’n voordeel, want het leverde mij meteen ook volledige vrijstelling van huishoudelijke klusjes op. Dat was dan weer mooi meegenomen.
En kijk, gisteren was die pijn weg. Volledig. Niks. Nada. Wat kuitoefeningen gedaan. Geen reactie. Alles oké. Dus ja, dan denk je: het kan. Niet stoer. Niet dom. Gewoon een lichte, voorzichtige jog. Een herstelloopje zoals ze dat noemen.
Godverdegodverdegod.
Ik stap buiten. Enthousiast. Goedgemutst. Vol goede moed. En bij de eerste voorzichtige stap — echt de allereerste, ik stond nog op het voetpad — is het meteen raak.
KRAK.
Snijdende pijn in de kuit. En veel erger dan vorige keer .
Eén stap. Krak. Klaar. Finito. Pfff.
Ik ben kwaad. En moe. Gewoon pisnijdig
En ik weet niet meer wat ik nog moet doen.
Ik weet zelfs niet meer wat nog kan. Wat nog mag.
Godverdegodverdegod.
25 reacties
Zet dat joggen nu toch eens uit uw hoofd. Gewoon gaan wandelen. En dan wat langer. Heerlijk en je blijft blessurevrij. En denk nou niet: die vent zal wel nooit dat zalige gevoel van een duurloopje hebben gehad. Fout. Na 20 marathons, tientallen halve en nog veel meer tien km wedstrijden/loopjes waren op een goede dag mij de pijntjes van blessures niet meer waard. Je blijft herstellen. Vanaf dat moment wandel ik. En dat hoop ik nog heel lang te doen, hoewel mijn lymfeklierkanker inmiddels tegen elke chemokuur heeft gezegd: houd er maar mee op, mij krijg je er niet onder. Vanaf volgende week start de Car T Cel therapie in het UMCG. Ik duim elke minuut dat ik daarna weer kan wandelen……..
Je hebt wel een punt. Maar zo voelt het niet. Verschijnt morgen een tweede blog over
Deprimerend
Nou, ik krijg er geen depressie van. Ben gewoon pisnijdig
Allez jom, dat is toch om te rotten. Effe goed vloeken, meer kunt ge niet doen. Al een brace of zo? Bij de enkel is die vaak helpend. Bestaat dat ook voor kuiten?
Nou helaas niet. Het zijn zuiver de pezen die het laten afweten, en daar helpt geen brace tegen
pffff....
Gewoon K… met nog een paar letters erachter …
Sterkte Willy!
Ik heb onderzoek en warenonderzoek gedaan naar scootmobielen. Kan je best wat aanraden.
Kun je die ergens stallen bij je? (hoort hevig vloeken in de kerk)
Ik heb de indruk dat die dingen in Nederland veel meer ingeburgerd zijn dan in Vlaanderen. Hier zie je amper zulke scootmobiels rondrijden. Denk dat de norm om er eentje te mogen behoorlijk hoog ligt.
Via de gemeente kun je er eentje aanvragen als je minder dan 150 meter kunt lopen met hulpmiddelen oid. En dan krijg je een goedkoop driewielding. Maar je kunt er ook zelf eentje kopen, nieuw veels te duur, want het heet een medisch hulpmiddel, maar tweedehands is er heel veel keus. En er kan heel weinig stuk aan zo'n ding. En als de accu slecht is, hoppa nieuwe accu en gaan!
Ik denk dat het probleem in België meer ligt in de toegankelijkheid met zo'n ding, want als ik door België rijd, lijkt het wel alsof iedere Belg zijn eigen stoep een andere hoogte geeft.
En dat is alleen handig als de volgende stoep lager ligt..
idd. Bij mij moet je drie trapjes omhoog. Heb nog wel een zijingang, en das slechts 1 trapje. Zou juist gaan
Perfecte beschrijving van het Vlaamse landschap! :D
Mijn vader kreeg er destijds gratis eentje van het ziekenfonds, toen hij slechter te been werd. Ik heb dat toen resoluut geweigerd.
Uit pure angst. Met zijn dementie zag ik het al helemaal voor me: hij die vrolijk wegzoefde, een hand op het stuur, een glimlach van totale vrijheid op zijn gezicht… en dat hij dan ergens tussen hier en Andijk zou afslaan, een rotonde zou nemen die nergens naartoe leidde, en gewoon zou verdwijnen uit mijn leven, opgelost in het Nederlandse polderlandschap. Dan had ik hem misschien maanden later moeten gaan ophalen in Andijk, of verder nog, met een thermos koffie en een foto mijn de hand, vragend aan wildvreemden of ze toevallig een man op een scootmobiel hadden gezien die dacht dat hij onderweg was naar vroeger.
In verzorgingstehuizen hebben ze ook een anti ram paal staan bij de trappenhuizen. Zal niet voor niks zijn.
"Nee pa, wij gaan via de trap, neem jij de lift".
Hahaha, echt?
Zie het maar, als een auto van de zaak🤣🤣🤣😁🫂
Nou, daar ben ik echt nog niet aan toe hoor.
Je mag hem de 18e wel even proberen. Wie weet ben je verkocht.
Weet je dat er ook tweepersoons zijn? Speciaal voor oudere turkse heren, naar het schijnt. Ik heb ze alleen nog in die hoedanigheid gezien. Meneer voor, mevrouw achter op gepaste afstand.
🤣🤣
Gewoon ff wachten dan komen er van die elektrisch quadkopters dat je kunt vliegen door wommelgem.
Lijkt mij wel kicken....
wat ik me eigen afvraag Willy
Vraagt u niet te veel van u zelf met betrekking tot bewegen , het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen ,vroeger (toen ik nog gezond was) trainde ik ook veel soms te veel lichaam raakte overtraind te weinig herstel genomen.
misschien heb ik het mis maar zijn uw kuiten lichaam niet te veel belast, rustig wandelen Meneer Willy,ook u bent geen 20 meer en helaas ook ziek, maar dat wist u al.
He Jan.
Hierbij een stukje uit een komend blog( naar jou in voorpremière toegezonden) dat eigenlijk alles zegt
Ik weet dat er grenzen zijn, maar ik blijf ze aftasten. Niet om ze te breken, maar om te voelen waar ze precies liggen.
En soms ontdek je dan dat het niet de pijn is die het meeste pijn doet, maar het moment waarop je zelf moet zeggen: tot hier.
En zover ben ik dus nog niet.
Ik kan er volledig inkomen, Willy. Iets willen, al is het nog zo gering en dan op een grens botsen, deprimerend is het...Goeie moed, zou ik zeggen.
Marc.🙏🙏
Sja... shit...
Maar ook... met een beschadigd lijf kan je dat gewoon overkomen - ze spreekt uit ruime ervaring - terwijl je eigenlijk niets verkeerd doet. Botte pech en leef met je mee. En het zal waarschijnlijk niet de laatste keer zijn...