Voelen

  • Openbaar blog
  • zaterdag 6 december 2025
  • 138 x gelezen

Mensen zeggen vaak dat een zacht hart hebben mooi is. Dat empathie een gave is die je moet koesteren. Dat het betekent dat je om anderen geeft. Dat de wereld zulke mensen nodig heeft, zeker hier, waar iedereen iets draagt dat te zwaar is voor één paar schouders.

Maar wat ze er nooit bij vertellen, is dat het pijn doet. Soms veel te veel.

Het doet pijn wanneer je hier een bericht leest en voelt hoe het verdriet van iemand anders zomaar in je borst kruipt. Het doet pijn wanneer een lotgenoot instort, en jij het mee voelt breken, zelfs al heb je die persoon nooit in het echt gezien. Het doet pijn wanneer je hun angst leest en jouw eigen angst begint mee te zingen, omdat het allemaal zo herkenbaar is.

En dan wil je dat van je afzetten, maar dat lukt dus niet. Hoe doe je dat? Stoppen met voelen? Kan dat überhaupt wel?

Soms denk je dat je te gevoelig bent. Te emotioneel. Te zacht. Alsof dat iets slechts is. Alsof je hier beter af bent met een harnas.

Maar weet je, ik denk dat een zacht hart ook de reden is waarom we elkaar overeind houden. Omdat iemand hier wéét hoe het voelt. Omdat iemand anders huilt nog vóór jij beseft dat je zelf verdriet hebt. Omdat er meegeleefd wordt, zelfs wanneer dat pijn doet.

En toch — sommige dagen is het te veel. En dan wordt zelfs mijn schild, dat humor heet, doorboord. Dagen waarop weer iemand slechter nieuws krijgt, of verdwijnt van het forum, of schrijft dat het niet meer gaat. Dan voelt het alsof al dat verdriet in één keer op je neerkomt. Alsof je kopje-onder gaat in iets waar geen woorden voor bestaan.

Maar dan, op betere dagen, denk ik: misschien hoeft dit niet gerepareerd. Misschien is dit gewoon wie we zijn, wij die te veel voelen, te veel meemaken, te veel verliezen en toch terugkomen om elkaar vast te houden met woorden.

Misschien is alles voelen niet het ergste.

Misschien is het gewoon wat een mens doet als hij blijft leven, ondanks alles wat er al gepasseerd is — proberen recht te blijven, en elkaar een beetje mee te dragen onderweg.

Misschien is het eerder een rare mengeling van last en troost dan een “zegen of vloek”. Iets dat er gewoon ís.
Want  zonder mensen zoals wij zou dit forum een veel koudere plek zijn.

Reageren
Volgend blogbericht

13 reacties

Wat een mooie en liefdevolle (zelf)reflectie.

Herkenning is erkenning, is mijn gevleugelde uitspraak.

En daar horen de hele reeks aan emoties bij.

Soms te hanteren en op sommige dagen "lost".

Op sommige dagen de energie of geef het beestje een naam om net dat te reageren dat t bij de ander raakt, binnenkomt al was het om voor een split of a second een glimlach op het gezicht te ontvangen.

Dankjewel

Laatst bewerkt: 06/12/2025 - 21:29
Reageren

Weet je Martin. d'r gaat geen maand voorbij zonder dat ik niet het vaste voornemen neem om hier te stoppen. Mijn account opzeggen en nooit niks te maken nog hebben met kanker.nl. 
Weg van al die ellende, die pijn, dat verdriet. Alsof je al  niet genoeg hebt met je eigen scores. 
En toch,  we zijn hier nog altijd, we bloggen, we reageren, we geven medeleven .....

Laatst bewerkt: 07/12/2025 - 07:19
Reageren

Nou, toch even zeggen dat ik van jou direct een fijn bericht terugkreeg toen ik je het goede nieuws stuurde, dus ik hou wel van dat zachte hart van je.

En voelen is alles voelen, zowel vreugde als verdriet, dus dat de nare en zware gevoelens er ook zijn... net dat maakt dat je zo goed kan meevoelen met anderen, opdat je weet hoe die emoties zijn. Iemand die ze niet zelf meemaakte, kan proberen te begrijpen, maar niet echt invoelen. De kunst is dan inderdaad om die emoties niet over te nemen en op tijd even op jezelf terug te plooien als ze dreigen je neer te halen. Maar we zijn er hier voor je he, met zwemvesten, reddingsbanden en duikflessen om je te helpen weer je hoofd boven water te houden.

Schone mens gij.

Laatst bewerkt: 06/12/2025 - 22:11
Reageren

En zo is het lieve Willy. Zolang je kan voelen leef je. 

Net als jij twijfel ik ook vaak om even pauze te nemen van kanker.nl, omdat ik soms erg verdrietig word van wat ik lees. Tot nu is me dat al 3,5 jaar niet gelukt, omdat de warmte en liefde die ik voel bij blogs en reacties veel meer impact hebben op mijn gemoed dan het verdriet dat ik soms ook voel. Hier op dit platform wordt geleefd in een oneindige snelkookpan van emoties. Maar zolang we lezen en voelen LEVEN WE.

Liefs, Monique

Laatst bewerkt: 07/12/2025 - 08:38
Reageren

Voelen,

Empathie.

Bijna sympathie,

Op iemands rug kroelen.

Meevoelen,

Jezelf verplaatsen in een lotgenoot.

Ziek in dezelfde boot,

Zitten op dezelfde stoelen.

Kanker hebben, ziek zijn,

Verwerken.

De ene zus, de andere zo,

Het forum is een kerstcadeau.

Kanker, het is niet min,

Empathie vormt een mooi begin.

Het zal zeker lonen,

Begrip tonen.

Voor de één kabbelt de zee nog,

Maar de ander vecht tegen de orkaan.

Laat niemand in de tocht,

Ga mee op tocht.

Marc.👍👍

 

Laatst bewerkt: 07/12/2025 - 09:00
Reageren

Een zacht hart, is inderdaad mooi.
Hardheid wordt als mannelijk gezien, zachtheid als vrouwelijk.
Ooit vroeg iemand aan haar dochter, of ik een Billenman was, oftewel, van mannen hield.
Alleen maar omdat ik ben zoals ik ben, en niet in het plaatje pas dat ze hebben.
Ik voel me blij, juist omdat ik zo ben, en vaak ook trots.
Zeker is het moeilijk om op het forum te zijn, als je "voelt", ik ken inmiddels een aantal mensen, en als ik dan lees dat ze achteruit gaan, dan weet ik niet wat ik moet zeggen, ik weet de woorden niet waar ze echt iets aan hebben.
Dan denk ik, hoe lang mag ik ze nog kennen, hoe maak je het einde zachter, ik kan dan alleen een duimpje, hartje of hartje met duimpje geven, om te laten weten dat ik het gelezen.
Maar woorden zijn hopeloos ontoereikend, maar ik denk wel aan ze, en houdt ze in gedachten even vast.

Laatst bewerkt: 08/12/2025 - 01:42
Reageren