Het Bloed Kruipt......
De laatste weken heb ik hier behoorlijk wat afgezeverd over mijn (niet-)loopprestaties. Over achteruitgang, blessureleed, pezen die kraken als oude vloerplanken, en het nobele besluit dat joggen definitief tot het verleden hoorde.
Het werd wandelen. En rucken. En nog eens rucken.
En sorry, want ik denk dat ik daarmee een aantal lotgenoten ongelukkig maak. Mensen die een stuk krakkemikkiger zijn dan ik en voor wie zelfs een rustige wandeling aanvoelt als een halve marathon.
Daarvoor, oprecht: mijn excuses. Maar ik schrijf gewoon over het lijf dat ik heb, en dat lijf is nu eenmaal een beetje bizarre mengeling van ellende en koppigheid.
Maar goed. Deze ochtend dus.
Ik, Mr willy, de man die officieel op doktersadvies gestopt is met joggen, stond plots te wiebelen als een slecht gesmeerde tuinkabouter. Omdat er iets in mijn benen zat te fluisteren: Komaan, ouwe, probeer het nog eens. Heel zachtjes. Niemand hoeft het te weten.
En ik luisterde.
Ik trok mijn versleten loopschoenen aan, nam kleine stapjes, zette af met platte voeten zoals de kinesist ooit zei, allemaal om die verdomde kuit te sparen.
En kijk, de pijn kwam niet, helemaal niet.
En het was maar 5 km, en het ging trager dan een file op de Antwerpse Ring, maar het hoofd werd licht en heel even voelde ik mij weer die mens van vroeger, die liep omdat het goed deed, omdat het lucht gaf, omdat ge u achteraf een beetje gewichtloos waant.
Voor een ouwe kankerlijer kan ik nog best veel. Wandelen, rucken, thuis en paar honderd trappen per dag.
Maar niks — echt níks — komt in de buurt van het gevoel van joggen.
Het zachte stoten van je voeten tegen de grond, het ritme dat ge zoekt en tot je verbazing nog vindt, de lucht die ge binnenhapt als een hongerige hond. die vreemde, stille momenten waarop ge merkt dat je lijf nog weet wat het moet doen, alsof het je heel even vergeeft wat ge ermee hebt uitgehaald.
Geen enkele rugzak kan daartegenop.
Rucken is functioneel. Joggen is vrijheid.
En ja, als ik bij de volgende Kamanido eraan kom met een rollator, nou dan is dat maar zo
14 reacties
Mooi dat je een kleine ronde hebt kunnen joggen! Genieten!
Goed gedaan, Willy ! Heel rustig aan, om het lijf toch een beetje te sparen.
Beter een beetje en heel langzaam joggen dan niet. Wanneer je absoluut wil maar je kan niet, mag niet, is het erg frustrerend en voel je je zeker niet beter.
En wat die file betreft...vanmorgen was er een grote aanrijding met acht auto's op de E313 bij, jawel, Wommelgem. Twee uur file vanuit Herentals West...
Marc.👍👍
Kijkers ongeval door een jogger van onbestemde leeftijd?
😲😂
Ik wil het je zien doen, helemaal uit Wommelgem met de rollator. Campertje kan thuis blijven rusten, Willy komt joggend achter de rollator.
Zelfde dag terug, of blijf je slapen?
🤣🤣🤣
In het kamasutrabed?
Ben jij een beetje belazerd! Willy gaat prat op zijn honderd trappen op een dag, die gaat maar op de logeer etage.
Ja, etage. Velen hebben een opklapbed op de overloop, logeerkamertje of logeerkamer, maar Zweef heeft een logeer etage.
Verschil moet er zijn.
Amai dat moet u ZOveel deugd gedaan hebben!! Heerlijk!
Heerlijk toch! Dit is ook luisteren naar je lijf en soms kan het je toch nog verrassen, geniet!
Verstandig? Misschien niet. Leuk? Absoluut. En dat laatste is voor ons zoveel belangrijker. Fijn dat je toch bent gegaan.
Prima gedaan Willy, dat is de ideale techniek voor krakkemietige stramme oude joggers. Kleine pasjes, afzetten op de voorvoet en landen op de midvoet. Deze techniek kun je ook toepassen als het glad is, werkt heel goed. Mijn joggen beperkt zich tot de zondagmorgen in het bos. Zachte ondergrond, minder blessures. Vanmorgen een vervolg hormoon prik gehaald. Succes, gewoon doorgaan met joggen.
't Is vooral een kwestie van voorzichtig zijn. Opletten wat je doet, hoe je stapt, waar je stapt.
En vooral op tijd stoppen. Geen lange trippen. Vermoeidheid is dodelijk.
gr
Joggen zal jou nooit los laten ,het zit gewoon in je bloed 🥰