Het Jaagpad
Gisteren stonden we in Viersels Gebroekt. Mooi gebied, stil, nat, veel modder. Als d'r in het voorjaar komt heb je lieslaarzen nodig. Of een rubberboot.
Mevr willy stapte, hoe krakkemikkig ook, een tikje te enthousiast voor mij uit. Ik met mijn rugzak, veel te zwaar geladen om mezelf wijs te maken dat ik nog iets ben wat ik eigenlijk niet meer ben.
En dan kwamen we op dat jaagpad langs de Nete.
En daar gebeurde het.
Ze kwamen van alle kanten: joggers: vlot, soepel, jong, oud, mannen, vrouwen, koppels, einzelgängers.
Alles wat ik ooit was, alles wat ik zo lang geweest ben, liep daar voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
En het deed pijn. Geen poëtische pijn, geen filosofisch inzicht. Gewoon rauwe, bijtende pijn.
Het soort pijn waar je geen woorden op kan plakken, omdat je het voelt in een plek waar geen spieren zitten.
Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik vrede had met dat einde-van-het-joggen-verhaal. Dat ik nu een wandelaar was. Een rucker. Iemand die “aanvaardt”.
Blijkt dat ik mezelf maar wat heb lopen wijsmaken.
Want wat men mij ook vertelt over pezen, prednison, hormonale ellende, blessurerisico… dat hart van mij luistert daar niet naar. Dat hart zag alleen benen die wél nog kunnen wat de mijne niet meer durven.
Ik probeerde mezelf nog even te overtuigen: rucken is goed, wandelen is goed, je doet nog genoeg.
Maar dat hielp geen meter.
Want wat je verliest, voel je pas echt als je het terugziet bij iemand anders.
Dus ja.
Ik mis het.
Ik mis joggen tot in mijn botten.
En gisteren besefte ik dat ik dat verlies nog lang ga meesleuren.
Ik stap verder.
Maar het doet verdomd zeer.
8 reacties
Dat is rouw, rauwe rouw. Dat doet pijn en dan mag je huilen. Verdriet om het missen. Tegelijk besef dat het voorgoed kwijt is: het joggen, je gezonde lijf, kwijt door van alles. Ziekte, behandelingen, pillen en je leeftijd.
Niemand kan er iets aan veranderen, maar in gedachten ben ik bij je. Een stevige virtuele knuffel zend ik jouw kant op.
Astrid
Dank.
Dat rucken is een meer dan goed alternatief.
Maar toch, gisteren overviel het me gewoon. Al die joggers die daar rondliepen ......
Gisteren hoorde ik op de radio dat ze bezig waren te rennen voor kinderen met een spierziekte. Hollen naar de Bosche bollen. 75 km rennen. Ze hadden al 50.000 euro opgehaald. Kon dit niet bevatten. Das toch niet gezond om 75 km te rennen? En het was ook slecht weer🙈
Maar ik begrijp jou 🍀🙏
Nou, ultralopen, das voorbij de grens van gezonde sport. Dat berokkent vroeg of laat zware schade aan je lichaam.
❤️
Ja Willy, ook dat maak ik mee als ik aan het fietsen ben op mijn racefiets en een of andere snotjongen van een jaar of 12 fietst mij eraf op een kinderachtige rotheuvel van pak hem beet 5%...
Vroeger liet ik dat niet gebeuren en gaf er dan een snok aan, tegenwoordig doe ik dat niet meer en lach vriendelijk naar de jongeman, wetende dat als ik wil (!) hem er zeker afrij maar waarvoor......ik wil en doe dat dus niet meer.......blijf lekker op één tempo omhoog fietsen en die Kruisberg en Eyserbosweg kom ik nog ieder jaar op. Zoveel eergevoel heb ik nog steeds om dat 1 keer per jaar te proberen, gaat me nog steeds goed af. Piek Eyserbosweg 17% 💪. Makkie met 2 vingers in die Nase, whaaaaaa! 😁😁😉
Of je hebt van die "bejaarden" op een elektrische fiets die mij dan heel stoer en flink voorbij razen, mij geen blik waardig gunnen....
Zielige lui! Tsjonge jonge wat een kunst.........Ach, die mensen hebben lol op hun manier, ook goed hoor.
Alles is draaglijker en te beredeneren... zolang je er niet van te dichtbij mee geconfronteerd wordt. Dan valt het rauw op je dak en is het verdomde lastig om niet emotioneel te worden. Heel begrijpelijk dus Willy, en laat het gemis er maar zijn...
Ik begrijp je goed, beste Willy. Ik voel ook wat Jilles voelt. Ik geniet wanneer ik op het fietspad tussen Hasselt en Stevoort fiets maar dan weerklinkt plots een bel of iemand die stilletjes roept : Pardon. En die man of vrouw komen mij dan gezwind voorbijgevlogen. Dat doet ook pijn maar behoefte om die lui te volgen, voel ik allerminst. Rustig vooruit peddelen, genieten, het is nu eenmaal wat het is. Snelheid, uit de comfortzone treden...verleden tijd.
We voelen het allemaal. Spierafname, vettoename, geen testosteron meer.
Maar zo'n jaagpad langs het kanaal is altijd wel eens leuk.
Marc.👍👍
Ach jongen toch natuurlijk doet het zeer om te moeten aanzien dat wat anderen nog gegeven is voor jou voorbij is 🫂
Kanker hebben is elke dag iets inleveren en eigenlijk gewoon geen doen ,Ed noemde het ik raaak mijzelf kwijt elke dag n stukkie meer 😢
Dikke troostknuffel 🫂🫂en veel liefs hes 🥰