Een Potje Klagen
Zelfbeklag: de goedkoopste therapie die er is
Er zijn dagen dat ik mezelf niet te pruimen vind. Dan loop ik te mopperen als een lekkende kraan, te zuchten als een oude accordeon, en te zeuren over alles wat pijn doet, krimpt, zwelt of kraakt. En weet je wat? Dat lucht op. Eerlijk waar. Zelfbeklag is voor een kankerlijer wat een glaasje wijn is voor een stressy ambtenaar: troost in vloeibare vorm — maar zonder kater en zonder rijverbod.
Men zegt altijd: “Blijf positief.” Nou, dat heb ik geprobeerd. Drie volle dagen lang heb ik mijn best gedaan om blij te zijn met mijn lot. Ik zei tegen mezelf: “Je leeft nog, je hebt een dak boven je hoofd, en een vrouw die je nog nét niet buiten heeft gezet.”
Maar tegen het eind van dag drie voelde ik me ellendiger dan ooit. Want er is niets zo vermoeiend als doen alsof alles goed gaat terwijl je vanbinnen naar adem hapt.
Sindsdien zweer ik bij gecontroleerd klagen. Niet dat eindeloze gejammer waar iedereen van wegzapt, maar elegant zelfbeklag, met nuance en ritme. Zoiets als: “Och, vandaag voel ik me weer alsof ik door een betonmolen ben gehaald — maar dan zonder garantie op gladheid.” Dat klinkt beter dan “ik ben doodop” en het levert meestal een glimlach op, al is die soms wat schuin getrokken.
Het mooie is: klagen is niet alleen een uitlaatklep, het is ook een manier om contact te houden met de wereld. Op het forum, bijvoorbeeld, kan ik gewoon eens spuien dat alles pijn doet, dat ik moe ben van het moe zijn, en dat zelfs mijn prednison vandaag met ziekteverlof lijkt. En wat krijg je dan? Geen doktersadvies of goedbedoelde peptalks, maar tien warme reacties, drie knuffelicoontjes en iemand die zegt: “Komt goed, jongen.”
Dat is genoeg. Dat is menselijkheid in pixels. Een klein bewijs dat je er nog bent, en dat iemand het even met je uithoudt.
Mevr willy begrijpt dat ook. Ze zegt niets, ze kijkt, en zet een cappuccino voor mijn neus. Geen woorden nodig — enkel dat schuimlaagje van mededogen. En ik weet: ik mag klagen, want morgen doe ik het gewoon weer. Alleen misschien over iets anders: mijn geheugen, mijn hormonen, of de buurman die te luid leeft.
Dus ja, zelfbeklag is heerlijk. Het is goedkoop, effectief en totaal zonder bijwerkingen. En na een goed potje klagen voel ik me lichter. Niet beter, maar wél mens.
Ik klaag, dus ik besta.
En daarna – cappuccino.
17 reacties
Zoals zo vaak Vlaamse vriend zie ik mezelf terug in jouw epistels....
Zo herkenbaar man..
Dat je er nog maar lang mag zijn zoals zo velen hier 🙏🙏....
Heerlijk, wij komen soms op stal aan en dan zijn we allemaal niet in de mood.... dan doen we inderdaad een klaaguurtje, of soms gewoon even zuchten, schreeuwen of mopperen.... gewoon ongenuanceerd kabaal maken over alles en iedereen die niet deugen..... daarna kan je weer in de reden denken.
En terwijl ik dit schrijf hoor ik Gerard in mijn hoofd mopperen... alleen op stal.... Oh ja, we hebben dit thuis ook ingevoerd.... gewoon af en toe even lekker gillen tegen elkaar, of ongenuanceerd mopperen.... dat lucht zo heerlijk op <3
"Ik mag niet klagen," hoor je vaak. Nou, mag je wel! Zeker als je dan een troost-cappucino krijgt he!
Ikzelf ben altijd bang dat ik mensen vermoei of verveel als ik zou zeggen hoe het écht gaat. Maar hier krijg je dus, zoals je zelf ook mooi aangeeft, dat luisterend oor vol begrip. En dat doet zo deugd dat je meer durft vertellen.
Heel herkenbaar, Willy. Zelfbeklag, zelfmedelijden. Zelfs mijn vrouw zei het enige tijd geleden nog tegen onze psycholoog : Marc heeft teveel zelfmedelijden...en de psycholoog gaf haar jammer genoeg gelijk.
Laat ons toch wat klagen wanneer het niet gaat, gelukkig kan dit hier op het forum. Met jou zo'n beetje als spreekbuis.
Marc.👍👍
Zelfbeklag is gewoon een van de emotionele bijwerkingen van de hormoontherapie. Niet meer, niet minder.
Mooi hè,Willy er zat net een blogje over klagen in mijn hoofd
Maar de eer is aan u.
Ja wij kankerlijers hebben zo af en toe het volste recht om eens lekker aan zelfbeklag te doen
Dus voor iedereen ook klagen lucht soms een beetje op.
Nou, de blog die ik had voorbereid kan zo de prullenbak in!
Want er lucht niks beter op dan zaniken en zeuren. En me bedenken dat anderen het slechter hebben, dat mijn perspectief positiever is, dat helpt geen moer meer. Daar kwam ik de chemokuren mee door, omdat er dan mensen lagen die meer kregen dan ik. Maar thuis in mijn eigen omgeving valt dat perspectief weg en mag ik van mezelf zaniken tot ik weer een goede bui heb!
Nou, sorry voor het werk dat je in je blog al gestoken hebt. Misschien kan je daar ook eens over klagen.😇
Ach, er is vast wel weer een ander onderwerp dat Blogwaardig is
Ach skatteke...
Herkenbaar van A tot Z! Alleen... ik noem het geen klagen (meer) maar gewoon vertellen hoe het is. Hoe het zit. Hoe het gaat. Hoe het níet gaat. Hoe het voelt. Hoe... zucht...
Ons geklaag is niets anders dan (een keer) zeggen hoe het écht gaat ofwel gewoon de volle waarheid vertellen. En ja, meestal doen we dat dan ook nog 'mooi ingepakt'. Waar ik overigens op teruggekomen ben, omdat 'men' dan ervan overtuigd is dat het allemaal wel meevalt.
Rare wereld, de onze
rare waarheid, de onze
geen speld tussen te krijgen
terwijl anderen er genoeg van krijgen
van ons geklaag
dat tenminste écht ergens over gaat
veel geklaag
is toch ver beneden de maat...
Knuffel!
Ik klaag, dus ik besta.
Geen Decartes, wel Mr Willy.
Het is toch wel een onderwerp he; hoe kankerpacienten klaarblijkelijk die druk voelen om niet te mogen klagen,, terwijl we net in een maatschappij leven waar over alles geklaagd wordt.. Soit, merci voor weer een nieuw inzicht Willy!
Al lezen kreeg ik een glimlach op mijn gezicht. Dat gecontroleerd klagen - ik herken het, als naaste. Niet dat Ed nu zoveel klaagt, daar ben ik gewoon veel beter in. Je verwoording door een betonmolen te zijn gehaald - moet ik dan ook proberen te onthouden. Zelfbeklag met stijl - om in te lijsten!
Dank voor je woorden. Geniet nog maar van de vele met liefde voorgezette kopjes cappuccino.
Als het jou een lekker bakkie ☕️ opleverd dan zou ik zeggen gewoon vaker doen 🥰
Heerlijk! 👏👏
Het lijkt er inderdaad op dat de hele mensheid mag klagen, maar van ons alleen de eeuwige positiviteit verwacht wordt. Terwijl je vaak alleen antwoord geeft op de vraag, hoe het met je gaat.
Hoe het echt met me gaat is inmiddels voor intimi, de rest mag het doen met “naar omstandigheden bla bla “.
💚
Ja, ook ik klaag wat af maar realiseer me daarnaast, hoe moeilijk ook, dat anderen het nog veel slechter hebben.Dan denk ik aan mensen die in oorlog moeten leven of ook Kanker, Parkinson, ALS, Alzheimer hebben......
Maar je bent toch altijd ook met je eigen sores bezig en dat valt heel vaak niet mee en dan krijg je zelfmedelijden die ik de kop in wil drukken. Soms helpt dat, meestal niet.....
Wat lijkt me dat heerlijk, ongegeneerd lekker klagen....heb geen naasten, alleen een kat, die kijkt me dan zo meewarig aan dat ik direct weer stop met klagen. Al mijn vrienden en bekenden snoeren mij de mond als ik begin. Stel je niet aan, het gaat best goed met je en je blijft nog jaren leven. Zucht....daar wordt ik moe van....
Pukje
Hier mag je altijd even klagen hoor! En als je twijfelt of dat wel goed voelt... dan zeg je het maar... openen we een gesprek en dat noemen we even ongenuanceerd klagen en zeuren, ik begin wel :D