Een tandje minder

Mijn tandarts, dat is er eentje uit de oude stempel. Zo’n type dat haar diploma vermoedelijk nog in zwart-wit heeft, naast een foto van haar eerste boor op stoomkracht. Ze gelooft heilig dat verdoving iets is voor watjes en dat pijn karakter kweekt. Elke behandeling bij haar is een kleine martelgang: kaken verkrampt, vingers wit om de leuning, en de geur van verbrand glazuur die zich in je neus nestelt als een nare jeugdherinnering.

Maar goed — probeer tegenwoordig nog maar eens op korte termijn een andere te vinden. De wachtlijsten zijn langer dan de wachttijd bij Sint-Pieter zelf.

Toch moet ik toegeven: laatst heeft ze, wonder boven wonder, iets goed gedaan. Tijdens een controle, in het kader van mijn toekomstige denosumabbehandeling, bekeek ze mijn gebit alsof het een bouwvallig herenhuis was dat elk moment kon instorten. Na wat geknars met haar haakjes besloot ze dat er vier kiezen preventief uit moesten. Vier gezonde, sterke kiezen nota bene — de pilaren van mijn eetkamer, waar biefstuk, kroket en cappuccino elkaar jarenlang in vrede ontmoetten.

Gelukkig had ze nog net genoeg gezond verstand om ze niet zélf te willen trekken, maar me door te sturen naar de MKA-afdeling van het ziekenhuis.

En nou had ik nog zo gehoopt dat de MKA-arts er misschien anders over zou denken. Dat hij zou zeggen: “Maar Mr willy, die kiezen zien er prima uit, laten we ze lekker zitten.” Dat ik mijn eetkamer nog even mocht behouden. Helaas...
Edoch, helemaal hopeloos was het niet: na grondige inspectie besloot hij dat één van de vier tóch mocht blijven. Een kleine overwinning, alsof je huis al half is afgebroken, maar de veranda nog overeind staat.

De overige drie moesten er echter genadeloos uit. Vrijdag het consult, maandag al onder het mes. Als kankerlijer krijg je blijkbaar wel voorrang.

En ik moet zeggen: die chirurg viel reuze mee. Rustige stem, goede verdoving, kordaat en kalm. Alleen mijn hoofd werd er bijna mee afgetrokken — ik dacht even dat ze vergaten waar de nek ophoudt en de kies begint. En al voelde ik niks, ik hoorde álles. En geloof me, met die nieuwe oortjes van mij hoor je zelfs wat je beter niet wílt horen. Het ijzingwekkend gekraak, het gesmak, het zuigend geluid van tand die bot verlaat… Ik kreeg er koude rillingen van tot in mijn tenen.

De afloop was minder fraai. Flinke napijn, bonkende hoofdpijn. Paracetamol hielp niet, 2 Paracetamols ook niet. Dat belooft nog  als ik die ooit voor iets ernstiger nodig heb.

Wat wél hielp, was mijn eerste maaltijd: pudding met krieken en een dikke dot slagroom erbovenop. Een klassieker die elk leed verzacht — zelfs dat van een gehavende eetkamer met drie lege stoelen.

En eerlijk? Zelfs zonder vork lukte dat prima.

25 reacties

Waar denk je dat de angst voor een tandarts vandaan komt? Dat is allemaal te danken aan het onverdoofd mangelen door de betonboorders en metselaars van het oude stempel. Nee, geef mij de nieuwe maar met meer kennis, fijnere gereedschappen en verdoving. En omdat  ik nu de Xgeva gebruik én bloedverdunners, worden mijn tanden en kiezen nu met fluwelen handschoentjes opgewreven.

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 06:15

Ja, vrees van wel. Heb het de laatste keer nog gevraagd of ik daarmee moest doorgaan. En ik denk dat het wel goed is. Of het pilletje voldoende werkt, dat weet ik niet. Had afgelopen week best weer last van erg gauw uitgeput en lage saturatie bij hoge hartslag na amper inspanning.

Van de andere kant, één ieniemienie pilletje per dag die in het niet valt bij de rest...

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 09:10

Ja, vrees van wel. Heb het de laatste keer nog gevraagd of ik daarmee moest doorgaan. En ik denk dat het wel goed is. Of het pilletje voldoende werkt, dat weet ik niet. Had afgelopen week best weer last van erg gauw uitgeput en lage saturatie bij hoge hartslag na amper inspanning.

Van de andere kant, één ieniemienie pilletje per dag die in het niet valt bij de rest...

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 09:11

Wij hadden echt een uitstekende tandarts. Zo eentje die je echt geen pijn wilde doen en als het even moest, een spuitje.

Tja, ik ben al een heel aantal kiezen kwijtgespeeld.  Ik doe het nog net zonder implantaten. 

En nu is die brave mevrouw met pensioen. En gelukkig hebben we toch nog een tandartsenpraktijk kunnen vinden. Waar het vrouwtje al een afspraak heeft, wel pas begin januari 2026. En waar ik ook aan de beurt ga komen, voel ik...

Marc. 👍👍

 

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 09:13

Oh mr. Willy! Als iemand met een problematisch gebit voel ik dit verhaal tot in mijn kaakbot. 

Ik had het "geluk" dat ik zo'n beetje alle problemen met mijn gebit had opgelost voordat ik de kankerdiagnose kreeg. 4 X operatie bij de kaakchirurg en diverse behandelingen bij de tandarts. 

Gelukkig heb ik sinds een paar jaar een angst tandarts. Zoeen die gespecialiseerd is in mensen die in hun broek poepen van angst alleen al bij het idee erheen te moeten en ik moet zeggen, het werkt!  Zowel voor mijn mond als mijn darmen. 

Maar na het hele kanker traject tot nu toe met alle operaties en andere behandelingen is de tandarts nu wel een eitje geworden! 

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 09:14

Tandartsen blijven horrorfiguren. Er zijn heel wat behandelingen daar waarvan ik denk: doe een mens toch in slaap!! Zeker als je aan iemands hoofd ligt te trekken en sleuren. Wedden dat binnen x aantal jaren dat als "barbaars" bestempeld gaat worden?

Laat de pudding met kriekjes en slagroom maar extra smaken. Drie tanden, dat zijn minstens drie porties!

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 09:47

Hehehehe boeiend al deze reacties te lezen.

Zo had ik tandarts Dickland zijn praktijk in een statig grachtenpand in Doesburg. We kregen altijd een persoonlijk schrijven voor uitnodiging voor controle want mn vader was zogenaamde particulier verzekerd.

Zo ook kwam de uitnodiging voor mij, ik schat ik 16 jaar oud. Ik kan me niet anders herinneren dan enorme zenuwpijnen alsof hij een kies trok zonder verdoving. Dat zal toch niet het geval zijn geweest???

Hoe dan ook was de conclusie.

Dat ik pas rond mn 30tigste weer naar een tandarts moest omdat de pijn door geen jaarlijkse controles meer te ondergaan, niet meer te harden was.

Ik kon slechts nog op 1 klein plekje in mn mond chocola zacht sabbelen. Tja en dan moet je wel voor complete renovatie gaan.

Want wie wil nou een leven zonder chocolade????

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 11:19

Ook ik had extreme angst. Ook door slechte tandartsen van vroeger. Had in bijna alle tanden grijze vullingen en toen stapte ik over naar een nieuwe. Bleek dat onder de vullingen diverse ontstekingen waren. Werd alles vervangen door witte vullingen. Gelukkig betaalde de gemeente mee door minima beleid. Moest in twee jaar, dat wel. Had weinig geld. Dit was vele jaren terug, toen ik nog zeer jong was.

Mijn vorige tandarts in Apeldoorn was goed. Deze in Twello is ook zeer goed. Net terug van 2 gaatjes vullen, laatste keer was jaren terug. Alle controles waren toen in orde. De verdoving bijna uitgewerkt. Mooie reacties hier 😊

Opgelucht 🤪

Laatst bewerkt: 04/11/2025 - 12:38