Vechten, hé
Het gebeurt sneller dan je PSA kan stijgen. Nog voor de scan is afgekoeld, nog voor je de plastic ziekenhuiskoffie hebt doorgespoeld met een rilling, staat er al iemand voor je neus die plechtig zegt:
“Je moet vechten, hè!”
En jij glimlacht. Want je weet: het is goed bedoeld. Niemand zegt het om je pijn te doen. Het is hun manier om iets te zeggen waar eigenlijk geen woorden voor bestaan. Maar terwijl je knikt, voel je hoe er bovenop alle afspraken, pillen en bijwerkingen plots ook nog een bokscarrière voor je ingepland lijkt, compleet met infuuspaal in de ring.
Wat niemand ziet, is dat je al lang aan het vechten bent. Tegen de vermoeidheid die je platwalst nog voor je thuiskomt. Tegen de toekomst die herschreven is zonder dat je daar iets over te zeggen had. Tegen het vreemde gevoel dat zelfs een boterham met kaas niet meer gewoon smaakt.
En diep vanbinnen fluistert er iets in jou: “Ik kan niet altijd vechten. Soms wil ik gewoon moe mogen zijn. Soms wil ik even niet sterk hoeven lijken.” Maar dat zeg je niet. Je glimlacht, je laat het voorbijgaan.
Want voor de ander is vechten groot en heroïsch, een bokswedstrijd met spierballen en applaus. Voor jou zijn het de kleine veldslagen waar niemand bij stilstaat:
- de trap op geraken zonder onderweg je knieën om genade te smeken;
- een cappuccino warm kunnen uitdrinken zonder hem kwijt te raken;
- de kat niet omver lopen terwijl je hoofd alweer elders zit;
- je broek dichtkrijgen ’s morgens, alsof het een olympische finale is.
Geen fanfare, geen medaille. Alleen jij, een lichaam dat kraakt en een hoofd dat zich afvraagt hoe morgen zal voelen.
Dus waarom blijven mensen zeggen dat je moet vechten? Omdat het makkelijker is dan eerlijk toe te geven: “Ik ben bang om je kwijt te raken.” Omdat ze je sterker willen zien dan ze zichzelf zouden voelen. Omdat ze houvast zoeken in een woord dat kracht suggereert, al weten ze niet goed wat het betekent. En omdat stilte nu eenmaal ondraaglijker is dan een cliché.
Dus jij glimlacht, knikt, laat het voorbijgaan. Maar vanbinnen weet je: jouw strijd ziet er anders uit dan zij vermoeden. Vandaag vecht je met je pantoffels, morgen met de trap, en als het meezit overmorgen met de kat.
En sommige veldslagen win je in stilte. In een zetel. Met een mok koffie in je handen. Zonder gong. Zonder publiek.
En jij weet: dat telt óók. Misschien wel meer dan alles wat hardop wordt geroepen. Want vechten hoeft niet altijd luid te zijn. Soms is het genoeg dat je er nog bent, dat je ademhaalt, dat je morgen weer opstaat.
Soms is dat al een overwinning.
20 reacties
Liever leven dan vechten. Heb er een stukje over geschreven. Staat in jouw boekje! Vechten kan wel, maar het hield mij af van genieten van het leven. Het leven dat veranderd is, de toekomst 'herschreven, zonder dat ik er iets over te zeggen had'. Je omschrijft het dagelijks gevecht van de kankerlijer heel goed. Ik wordt er ook wat droevig van.
Prachtig verhaald.
Vechten hè?
En wat dacht je van:
Rusten hè?
Twee schijnbare opponenten
Hoe je erin slaagt, ik weet het niet... Maar vaak schrijf je een blog over iets waar ik net mee worstel of over zit na te denken. Nu ook alweer! Ik zie mezelf constant met een lach rondlopen, "ça va" zeggen, mensen geruststellen en de meest idiote dooddoeners met dankbaarheid beantwoorden.
En waag het maar eens om de moed bijeen te schrapen om te zeggen "het gaat effe niet" of "het is wat moeilijk". Dan staan ze daar inderdaad te roepen dat je moet vechten en denken ze je daarmee te helpen.
Ondertussen ben ik al bijna vergeten hoe ik die zwakke momenten kan toelaten. Maar dankzij jou en de anderen hier, lees ik bijna dagelijks hoe anderen er ook mee worstelen. En hoe inderdaad de kleine dingen vaak voor de meest uitputtende worstelingen kunnen zorgen. Merci om dat duidelijk te maken. Dat worstelen normaal is en mag. xxx
Zo herkenbaar.
De onmacht van anderen is soms nog vermoeiender dan de kanker zelf. Alsof je niet zou vechten als ze het niet zeggen.
En dat vechten, wat is dat dan precies? Meeluisteren naar goedbedoeld advies van mensen die denken dat kurkuma, positiviteit en een boswandeling de metastasen wel wegspoelen? Of tegen je eigen borstkas fluisteren: “Jij stoute kanker, hup, opzouten nu, want ik ben moe”?
x Willemijn
Zeker. En ik denk dat niemand beseft hoezeer we ook bezig zijn met dingen minimaliseren, toedekken, verbergen... om anderen te ontzien of om voor anderen te zorgen...
Precies!
Vechten, wanneer je weet dat genezing niet mogelijk is...vechten tegen wat ? Zoals je zegt, Willy, goedbedoeld inderdaad. En clichématig. Vechten gaat volgens mij niet. K is iets wreed, met ups en downs. De dag nemen zoals hij komt. Lachen en huilen.
Je heerlijk voelen wanneer een wildvreemde een gesprekje met je heeft aangeknoopt of wanneer je een fijne babbel hebt gehad met Mevr. Willy of Fietsertje. Je rot voelen wanneer iemand zegt : Je hebt zelfmedelijden...Of wanneer er liters zweet van je afstromen wanneer je de afwas hebt gedaan.
Marc.👍👍
De tekst vechten tegen kanker roept bij mij altijd een naar gevoel op, het lijkt dan net dat als je het niet red je niet genoeg je best hebt gedaan. Ook kwf denkt daar niet verder in door. Snap dat er veel geld nodig is voor onderzoek om te zorgen dat er meer mensen overleven. Belangrijk blijft de kwaliteit van leven en het genieten van alle kleine dingen. Het zal vast niet altijd meevallen om elke dag weer door te komen😘
Ik word altijd boos als het hebben van en omgaan met kanker met vechten wordt geassocieerd.
Ik ben van alles kwijtgeraakt de laatste 4 jaar: mijn man, mijn gezondheid, mijn toekomst, mijn baan en mijn korfbal. Heb dagelijks pijn, loop met een rollator, slik 23 pillen per dag, maar ik vecht niet. Ik accepteer wat is. Leer mijn leven aan te passen aan elke nieuwe situatie, want elke keer lever ik wat in. Het is wat het is. Ik blijf meestal gewoon vrolijk wakker worden. Zo geef ik mezelf de beste kwaliteit van leven.
When life gives you melons, make lemonade.
Zo is dat Monique. Eerder worstelen.
Dat woord zocht ik Clemence. Worstelen. Dat is het.
lieve Willy en co,
zo zo zó herkenbaar.
En al geef ik eerlijk toe dat ik vroeger net hetzelfde zou gedacht of gezegd hebben tegen een kankerpatient.. tot dat je plots zelf "in de boksring" komt te staan.
En pas dan besef je dat je doet wat je kan, wat je lichaam en geest die dag toelaat, en dat is vaak al grensoverschrijdend en uitputtend genoeg.
Alsof vechten je kredieten geeft, en iemand je stiekem volgt met een verborgen camara: "is hij/zij aan het vechten? Ah, dan gaan we uitkomst van de kanker toch aanpassen".
Om nog maar te zwijgen over de "ik heb soms ook mindere dagen hoor, dat is normaal"-reactie wanneer je een poging doet om uit te leggen wat er die dag in je hoofd afspeelt en hoe het niet de kankertumor is, maar alles errond dat het zo vermoeiend maakt... Persoonlijk steek ik er liever geen tijd noch energie in, ze snappen het toch niet, zo was ik vroeger namelijk ook.
Dikke knuffel!
Ik heb nog niet alle reacties gelezen, maar weet nog dat ik in m'n vorige reactie schreef: vechten suggereert dat er een eerlijke strijd is en dat je kunt winnen als je je best maar doet. Dat is niet het geval.
Ik word er heel kriegel van.
Ik heb 3 jaar achtereen de Alpe d'Huez opgesjouwd, bijna 10.000 euro binnengehaald. 'Opgeven is geen optie' is hun motto. Ja, dat is het wel.
Voor zover ik weet, staat 'opgeven is geen optie' voor niet opgeven geld in te zamelen voor kankeronderzoek..
XXH
Ja, dat is zo, ik twijfelde al om dat toe te voegen. Toch vind het het geen goed gekozen motto, voor de deelnemers met kanker dan vooral.
XXX
Lieve willy
Je moet wel blijven vechten zal ik nooit tegen je zeggen ,wel eerlijk ik ben bang om je kwijt te raken dat is mijn angst en verdriet
Dikke knuffs liefs hes ❤️
Hes, je doet me huilen.♥️♥️♥️
Dan troost ik je gelijk ❤️❤️❤️
Niemand hoeft, en nog erger, moet dat tegen mij zeggen 👊.
Het is goed bedoeld ja en ik hou me in, word dus niet boos. Wel van binnen!
En ik vecht me al kapot, ietwat gechargeerd maar toch.
Zo ook op dit moment, vanmiddag gefietst met nekpijn en een zere kont omdat ik 2 maanden gestopt was. Was echt niet leuk vanmiddag en ga dat ook niet meer doen als de pijn te erg is.
En op vragen van "hoe gaat het met je" reageer ik meestal "naar omstandigheden redelijk goed ".
Daar moeten ze het maar mee doen. Ooit kreeg ik te horen "je moet harder trainen" of " je moet je vermannen" . Twee kneuzen van een oude fietsapp groep waar ik ooit lid van was. Terwijl ze weten dat ik prostaatkanker heb. Toch niet te geloven zulke mafklappers 👊👊.
Tegenwoordig fiets ik vrijwel altijd solo, inmiddels heb ik me wel aangesloten bij een ander fietsapp groep waar ze veel empathie en waardering voor me hebben dat ik nog zo fiets en positief ben.
Dat doet me goed 👍
Ik heb een jaar lang gevochten met mezelf om te kunnen blijven werken. Blèhh! Ik heb gewoon 'mijn plicht' gedaan richting mijn werk, werkgever, collega's en mijn eigen wil om te mogen werken. Met bijna elke dag minder succes... de Kahler had zich al geopenbaard en vrat vrolijk verder aan mijn botten. Er brak steeds meer in mijn lichaam en ik maar mijn best doen om 'gewoon te doen' en te blijven werken. Kon nauwelijks ademhalen van de pijn, vócht tegen hoesten of een niesbui. Zákken vol metholsnoepjes gesabbeld om dat te voorkomen. Ik kon niet meer lopen, alleen nog waggelen. Een hele opgave om die toilet te halen! En met het 'daar dan ook nog wat doen' rolden de tranen over mijn wangen. Broek en slip naar benee was een waar gevecht. Totdat ik ook dát niet meer kon en een collega-vriendin me hielp.
En toen? Toen heb ik het opgeven. Me overgegeven aan wat het uiteindelijk bleek te zijn. Me overgegeven aan datgene wat diegenen die er verstand van hebben voor me in petto hadden. Het ondergaan was dramatisch, maar ik heb het ondergaan met mijn IK bij me die me zei "JIJ KUNT DIT". Die overtuiging en een flinke portie geluk (daarvan ben ik overtuigd) hebben me gebracht waar ik nu ben.
Vechten?
Tegen een zó oneerlijke absoluut bizar valsspelende tegenstander? HOE DAN?
Heb ik me te pletter gevochten weer de trap op te kunnen? Na ja, eerst om überhaupt mijn linkerbeen weer op te kunnen tillen. Een centimetertje van de vloer af... Is dat vechten? Mwoh, volgens mij heb ik me gewoon te pletter geoefend. Doorgezet, en ja, met veel pijn.
Ach, en zo kan ik nog véllen vol schrijven.
Het ondergaan, me overgeven, het heeft me rust gegeven. Dit is wat het is en ik ga er nog van maken wat mogelijk is. Ik maak groter wat wél is en heb het niet over wat niet meer is. Na ja, heel af en toe dan vooral al ik een slechte dag heb. Maar dat duurt nooit lang! Effe 'miepen' mag best. Het is allemaal ook niet niks. Gelukkig heb ik mijn lieve kankervriendin Frie en we hebben dagelijks contact. We kunnen samen absoluut heel erg prima miepen. Heerlijk! Ook met ons bijzondere stel lotgenoten. Hier op kanker.nl is het ook heerlijk om met elkaar te kunnen miepen, praten, lachen, huilen, wat dan ook. Je hoeft overigens niet eens ziek te zijn om af en toe lekker miepen fijn te vinden en er energie uit te halen :-)
Veel liefs allemaal!