Als het Vuur gedoofd is
Die heren in hun witte jassen vertellen je veel wanneer je prostaatkanker hebt. Ze zwaaien met cijfers, tekenen grafieken, tonen scans. Je hoofd tolt ervan. Maar over de bijwerkingen, over wat de behandelingen met je doen — verder dan het rekken van tijd — daar wordt maar heel summier over gesproken.
En dan, haast achteloos, valt er ook wel eens het woord seks. Alsof dat een voetnoot is, iets dat je er even bijneemt.
Ja hoor, je krijgt hele boekjes mee over impotentie, erectieproblemen, penispompen, protheses en ander gereedschap. Maar niemand vertelt je hoe het écht voelt als dat stuk van jezelf stilvalt. Niemand bereidt je voor op de leegte die achterblijft wanneer niet alleen je verlangen verdwijnt, maar ook het verlangen om te verlangen. Dat je lichaam zo stil kan worden dat je zelfs het gemis niet meer voelt. En dat juist dát je breekt.
Want dát is misschien het moeilijkste om uit te leggen.
Niet dat het verlangen weg is — dat is al pijnlijk genoeg. Maar dat je het ook niet meer mist.
Sinds de hormoontherapie is er een stilte gekomen. Geen hunkering meer, geen prikkel, geen onrust in je lijf die zegt: “ik wil”. Het is alsof die hele laag van je bestaan gewoon is uitgeschakeld.
En dat maakt me niet alleen leeg, maar ook verdrietig. Want ergens diep vanbinnen wéét ik dat ik iets zou moeten missen. Ik weet dat ik ooit verlangde, dat ik ooit brandde. Maar mijn lichaam laat me zelfs dat gemis niet meer voelen.
Dat is de echte pijn: het verlangen naar verlangen. Het heimwee naar heimwee. Je wilt rouwen, maar er valt niets te rouwen, want dat gevoel zelf is stilgelegd. Je staat voor een deur waarvan je weet dat er achter die deur ooit vuur was, maar je hand vindt de klink niet meer.
Ik kan mezelf troosten door te zeggen dat er nog veel andere dingen zijn.
En dat ik geluk heb. Seks was bij ons nooit de hoofdschotel van het menu, eerder het sausje erbij. Soms pittig, soms zacht, soms nauwelijks merkbaar, maar het gaf altijd die geborgenheid die je bijblijft. Bij ons draaide het huwelijk vooral om trouw, nabijheid en ja, af en toe wat geruzie over wie de vuilnisbak moet buitenzetten. Er was liefde, tederheid, nabijheid.
En dat is nog altijd zo. Mevr willy is er, zacht en zonder verwijt. Zij vraagt niets. Zij legt geen druk. Zij ís er. En dat maakt alles draaglijker dan ik ooit had durven denken.
Er is nog altijd een hand die de mijne zoekt, een blik die blijft hangen, een stilte die gevuld is met nabijheid. Misschien is dat wat er rest als het verlangen dooft: een andere manier van liefhebben, minder vurig, maar dieper in zijn eenvoud.
Maar soms, als ik alleen ben, voel ik dat dubbele verdriet in alle sterkte: dat ik niet meer verlang, en dat ik het verlangen naar dat verlangen kwijt ben. Alsof ik niet alleen een deel van mijn lichaam heb verloren, maar ook een deel van mijn ziel.
En dan zou ik zo graag gewoon nog eens willen voelen dat ik het mis.
12 reacties
Zo mooi en pijnlijk tegelijk.
Die hormoontherapie veranderd zoveel in je leven en het libido en je lichaam. Ik heb het gevoel soms dat er iemand anders aan de knoppen van mijn verlangen en emoties zit.
Ik heb nog wel verlangen en libido, maar het werkt niet meer echt zoals ik gewend was.
Maar wel heel fijn dat mevrouw Willie nog steeds zo zacht en lief is.
X
Hoi Willy,
Ik was altijd een lopende testosteronbol als Alfa mannetje en ik moet eerlijk zeggen dat de hormoontherapie bij mij ook een forse aanslag deed op mijn libido wat normaal is. Echter, helemaal dood was het zeker niet bij mij. Nu echter, sinds ik weer testosteron heb is het weer ouderwets zoals eerder. Of ik daar blij mee moet zijn?
Nou nee............klinkt misschien gek maar door de hormoontherapie werd ik milder, empathischer, telde vaker tot 10, had meer oog voor een andere mening....
En ik ging zelfs kinderen leuk vinden! Dat is nog zo en ik heb nooit een hekel aan kinderen gehad maar voelde me altijd wat ongemakkelijk bij kinderen, een gevolg van het zelf niet hebben van kinderen denk ik......Nu vind ik kinderen wel leuk mits ze niet zo wijs doen...........zitten de hele dag op die k*t telefoons en praten als kleine volwassenen. Ga lekker voetballen, knikkeren, verstoppertje spelen, ja, ouwe lul ben ik inmiddels, ik weet het wel maar toch hè........kinderen die zeggen wat ze denken en lekker naïef zijn, dat vind ik leuk!
En dat ik minder aan sex denk/dacht? So what! Tuurlijk, iedereen is anders........
Er komt alleen nog maar pis uit, orgasme is droog en minder extreem zoals vroegâh.......
Ach ja, nogmaals, iedereen is anders daarin.....
Fijne dag vriend!
Beste MrWilly,
Ontzettend mooi en raak geschreven.
Hierin is letterlijk alles verwoord wat veel van ons lotgenoten bezig houdt of heeft gehouden. Hartelijk bedankt voor deze bijdrage.
H.gr. Marenov
Het verlangen naar het verlangen. Als alleenstaande met kanker ben ik, zij het op een andere manier, door een soortgelijk proces gegaan. Maar het is anders, omdat er geen "meest geliefde" is die altijd bij me is en daardoor denk ik dat ik misschien minder mis dan jij. Ik vind wel dat er een ontroerend soort liefde spreekt uit je beschrijving van jullie nabijheid. Wat niet betekent dat ik je gemis wil minimaliseren he! Integendeel.
Nou, zoals ik al zei, ik heb veel geluk dat mevr Willy tevreden is met een knuffel en wat liefde.
Want hoe vertel je je vrouw, die nood heeft aan seks, dat je d'r gewoon geen zin meer in hebt.? D'r gebeuren echtscheidingen voor minder.
Mevr Willy is een schat, daar ben ik van overtuigd!
Zo herkenbaar, Willy. Het verlangen naar verlangen, misschien weer inspiratie voor een gedicht, maar weer zo raak verwoord.
Mijn verlangen, zelfs wanneer ik een jonge deerne zie, is vergelijkbaar met een lege aardappelzak. Weg, Verdwenen.
Buitenstaanders kunnen zich helaas niet voorstellen wat die verrekte hormonenzooi met je doet. Hoe depressief hij je maakt, hoe lichtgrijs donkergrijs wordt...,,,
Prostaatkanker, o, maar dat is toch goed te behandelen...zeggen de onwetenden.
Marc.🙏🙏
Vroeger vroeg ik mij af hoe die eunuchen het uithielden met al dat blote vrouwelijk schoon.
Nou, zo dus.
Meestal kan ik wel iets van een gevoel van Herkenning opbrengen,of een vertaalslag maken naar m'n eigen situatie maar help me eens op weg met iets anders dan libido oid.
Zelfs het missen van verlangen....ik kan me er irritant genoeg geen voorstelling bij maken...
Dag Willy,
Ook wij zijn al een tijdje overgegaan op een andere manier van liefhebben. Inderdaad een hand die de mijne zoekt, of een omhelzing in het voorbijgaan. Gezellig samen op de bank, zonder lichamelijke verlangens. Af en toe ook ‘n fiks verschil van mening. Maar altijd weer in harmonie. Ik moet je zeggen dat ik er niet minder gelukkig om ben geworden.
Groet,
René
Liefde is meer dan alleen sex....weten we toch allemaal....
Knuffelen, een hand vast houden, er voor iemand zijn......
Ook dit is een verlies voor jullie allebei ,maar hand vast houden ,een zachte lieve knuffel dat is eigenlijk echte liefde
Knuff hes🫂