Artrose en Uitzaaiingen
Omdat de artrose weer opspeelde, had ik vorige zondag een MRI laten maken. Weet je nog: sneldienst, vijftig euro extra. Het verslag was zoals verwacht: “Mr willy, uw nek is doodversleten, maar nog nét niet rijp voor de schroothoop — met wat olie, een smeerbeurt en wat gekraak kan hij nog wel een tijdje mee.” En wat onzin erbij, waar je eigenlijk wel vrede mee kunt hebben.
Maar nee hoor, de knul van de MRI kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en had verder gekeken dan alleen mijn nekwerveltjes. En wat vond hij? Jawel, een uitzaaiing die er nog steeds zit. Een hardnekkige bewoner, al twee keer plat gebombardeerd , maar die koppig uit de ruines terugkeert alsof hij niet snapt dat het feestje voorbij is.
En dan denk je: komaan, mijn PSA blijft toch netjes laag, zo rond de 0,5, soms nog lager, ik neem al jaren gedisciplineerd mijn dagelijkse portie abiraterone en prednison — dat moet toch genoeg zijn om de boel te temperen?
Maar blijkbaar niet. Die etterbak groeit rustig verder, alsof hij niet alleen de folder niet gelezen heeft, maar ook de kleine lettertjes moedwillig heeft genegeerd.
En het blijft het niet bij die ene plek. Elders steken er ook van die etterbakjes de kop op, organiseren clandestiene feestjes, voorlopig onbereikbaar voor de straalkanonnen.
Nou, we maken er wel het beste van. Mijn nek kraakt bij elke beweging, maar zolang mijn hoofd er niet afvalt, gaat het leven gewoon door. We zijn net terug van een paar dagen weg, en volgende week of de week daarop staat er nog een uitje van een week gepland. Daarna zien we wel weer verder. Misschien, als 't niet te koud wordt in november nog een uitstapje. Cappuccino erbij, een wandelingetje, en af en toe eens lachen om dat lijf dat al even hard piept en kraakt als dat campertje van mij
Maar toch sluipt er iets naar binnen: die zorgeloze jaren, waarin lage PSA-cijfers genoeg waren om mij gerust te stellen, die zijn voorbij. De klok tikt. Hoe traag ook, de kanker kruipt verder. En het besef komt dat de leuke dingen nu moeten gebeuren. Uitstellen is geen optie meer.
Het is een ernst die niet meer weggaat: de wetenschap dat zelfs keurige cijfers de tijd niet tegenhouden. En dat je dus beter vandaag lacht, vandaag cappuccino drinkt en vandaag iemands hand vasthoudt.
Morgen zien we wel weer.
14 reacties
Ook oude rotten als wij vervallen tot stof, bijeengehouden door een uitlubberend vel.
🤣😢
Ik had/heb nooit zoveel met oneliners als "een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd" of "there is no day like today" of "bucketlist" etc.
Toch herken ik de urge om het er van te nemen (ook vooral in de zin van bezinning, stilte en connectie; alle bullshit de wereld uit om te beginnen bij mezelf; waar gaat het niet "uiteindelijk" maar "nu" om) nu het lijf zwakker en krakkemikkiger wordt en het mentale leven overuren lijkt te draaien.
Zelfs de sterkste boom wordt oud. En zijn het niet de uitzaaiingen dan zijn het wel de behandelingen die je onder de knoet krijgen.
Maar wanneer men toch onverwacht enkele koppigaards ontdekt die feest vieren terwijl jij zou willen slapen, neen, dan is inderdaad het moment echt aangebroken om van elke dag te genieten. En om uitstapjes te doen die wij hier helaas net wat weinig doen. Maar ja, we zijn toch in Antwerpen geraakt.
Marc.👍👍
Nu snap ik wel dat het heel fijn vertoeven is bij de Willy's maar dat wil nog niet zeggen dat er ook ongenode gasten moeten komen partycrushen he!
Insluipers geven een minder veilig gevoel... heel goed te begrijpen x.
Lieve Willy,
Ik snap heel goed dat die ettertjes jou onrust geven. Dat is het nadeel van zo'n MRI scan voor een andere aandoening: er kunnen feestende celletjes gevonden worden waar je anders geen weet van had gehad. De uitzaaiing is al eerder gedetecteerd. Zolang hij niet groeit zou ik proberen je er niet zo druk om te maken.
Sowieso moet je in onze situatie genieten van wat er is en wat je nog kan. Carpe Diem Willy. De klok tikt, maar hoelang de batterij nog meegaat weet je niet. Probeer de negatieve gedachtes te parkeren. Je leeft vandaag. Wat er boven je hoofd hangt kan niemand voorspellen. Als shit zich aandient zie je dan wel weer hoe je ermee omgaat.
Dikke Zaanse knuffel en liefs van mij, Monique
Het is een wijsheid der liefde door leven ondanks dat het oneliners zijn. Carry on Wijs man.
In Nl hebben we de uitdrukking “ krakende wagens rijden het langst”
Kraken is niet zo erg, mits van pijn ontdaan. Voorlopig nog maar lekker doorrijden met je Campertje Willy!
Liefs Fram
Nou, die uitdrukking kennen we in België ook hoor.👍
Bah Willy, wat een kl*te ettertjes!
Het zal dubbel gevoel geven, blij dat je nu weet hoe het ervoor staat en tegelijkertijd daardoor ook meer onzekerheid!
Ik hoop dat er naast je gebruikelijke medicatie nog iets extra’s is om die kl*te ettertjes te killen!
Het zal weer wat geestelijke acceptatie uurtjes kosten om dit toe te voegen aan het gehele “pakket”…
Sterkte en liefs, Pia
Goh Pia.
Eigenlijk ben ik nog best gelukkig.
Toen ik indertijd de diagnose kreeg, had ik ervoor willen tekenen om nu, 5 jaar later, nog rond te kunnen lopen in de conditie die ik nu heb. Ik kan, al is het met moeite nog altijd 5 tot 10 km joggen, zonder d'r halfdood bij neer te vallen.
En 5 jaar, dat wil zeggen dat ik vanaf deze week, zoals ze zeggen, in geleende tijd leef.
Dus wie ben ik om te klagen.
Alleen werkt die hormoontherapie bij mij enorm in op mijn mentale sterkte, en daar is soms moeilijk mee te dealen.
❤️
🍀
Och lieve Willy...
Zó verdrietig dit, ook al beschrijf je het 'bemoedigend' en op z'n Willy's. Het is zó herkenbaar, je gaat voor 'dit' - lees iets onschuldigs - en wordt op een heel andere manier getrakteerd door/met/op een naar bericht. Voor mijn Ruud nu 10 maanden geleden, terwijl we dachten aan een te snel werkende schildklier..
Kop óp is altijd gemakkelijk gezegd, maar ja, het is wel het beste wat je kunt doen. Bedenken en vasthouden aan wat wél nog is en genieten van het NU.
Denk aan je lieverd! En ook de groetjes van Ruud!
XXHR
Ach Hebe, morgen publiceer ik weer iets leuks.
En zolang we dat nog kunnen, is het leven nog niet zo slecht.
dikke knuf voor jullie beidjes