De Zekerheid van Onzekerheid
Vroeger, toen ik nog een jonge god was en mijn haar vanzelf op mijn hoofd bleef zitten, sloeg ik de krant open en begon ik steevast bij de overlijdensberichten. Dat was mijn favoriete leesvoer: veel spannender dan de sportpagina, en altijd gratis drama. Niet uit leedvermaak, maar gewoon nieuwsgierigheid. Wie zou er nu weer dood zijn? Meestal mensen met grijze koppen, ver in de zeventig of tachtig. Dat las je luchtig weg, zonder zorgen. Want die waren allemaal véél ouder dan jij. En dus voelde je jezelf veilig, onaantastbaar bijna. Doodgaan was een ver-van-je-bedshow.
Maar dat verandert. Je wordt ouder, de spiegel liegt niet meer en verandert stilaan in een achterbakse verklikker die genadeloos elk rimpeltje en grijze haar doorgeeft. Ondertussen schuiven ook de leeftijden in die rubriek gevaarlijk dicht tegen de jouwe aan. Eerst zie je leeftijdsgenoten passeren, en daarna mensen die jonger zijn, soms veel jonger. Een koude hand in je nek. Plots zijn het geen namen meer van vreemden, maar spiegels die akelig dichtbij komen.
En dan, voor je daarvan goed en wel bekomen bent, valt er een ander verdict: kanker, uitgezaaid. Alsof het leven zei: “Nu is het jouw beurt om met die onzekerheid te leven.”
Vanaf dat ogenblik wordt tijd iets heel anders. Geen lange vooruitzichten meer, geen plannen die zich uitstrekken tot ver weg. Alles wordt opgeknipt: drie maanden hier, tot aan de volgende scan. Drie maanden daar, tot aan de PSA-uitslag. Elke afspraak in het ziekenhuis voelt als een kruispunt: opgelucht dat je nog even verder mag, of de dreun dat er weer een stuk van je toekomst wordt weggenomen.
Wat het zo zwaar maakt, is niet zozeer de pijn of de bijwerkingen, maar vooral dat voortdurende niet-weten. Je wéét dat er geen genezing komt. Dat staat vast. Maar hoelang je nog meedraait, dat is een raadsel. Ik zie lotgenoten die al tien jaar en langer teren op hormonen alleen, en anderen die na een paar jaar, soms nog sneller, stilvallen omdat niks meer werkt. We dragen allemaal hetzelfde etiket, maar onze toekomst is zo verschillend als dag en nacht
En zo leef je verder, niet op plannen of dromen, maar op het ritme van PSA, scan, controle. Alsof je telkens weer toestemming moet vragen om nog een stukje verder te mogen. Dat is misschien wel de echte tol: telkens opnieuw de angst doorstaan, telkens opnieuw leren leven met dat grote vraagteken dat over alles heen hangt.
De enige zekerheid die er nog overblijft, is dat er geen zekerheid meer is. Behalve dat het einde ergens op je wacht.
Wat daartussen ligt, weet niemand. Daarom probeer — ik zeg wel probeer — ik vandaag te leven. Soms voelt dat wankel, soms klein, maar het is vandaag. Morgen kan alles alweer anders zijn.
En misschien zit daar toch iets troostends in. Want hoe verschillend onze verhalen ook lopen, we schuifelen allemaal over datzelfde smalle pad. Soms met angst, soms met moed, soms met een lach die ons overeind houdt. En precies daarin zit, ondanks alles, toch de warmte: we doen dit niet alleen.
17 reacties
Hmmm ik weet t niet of we dit niet alleen doen...
Is het niet zo dat de rest niet anders dan toeschouwer kan zijn. Geen waardeoordeel maar overweging. Soort van tour de france waar jij als wielrenner de berg op richting je einde zwoegt. De reis alleen?
En naarmate je dichterbij je "doel"(?) Komt je je meer afsluit van de rest door de focus of onvermijdelijkheid van je doel.
En dat de connectie met anderen die je hebt opgebouwd je misschien wel die rust en focus geven....
Kweet niet
Als je met samen het pad bewandelen alleen de kankergenoten bedoelt, dan mis je wat. Ook je partner gaat mee. Die springt als een horlepiep om je heen, registreert uitslagen meer intens dan jezelf en heeft uiteindelijk emotioneel veel meer te verstouwen dan jijzelf.
Gelijk heb je. Als partner heb je het dikwijls veel moeilijker. Je kan wel steun en hulp geven, maar uiteindelijk sta je maar machteloos aan de zijlijn
Helemaal mee eens
Persoonlijk durf ik te stellen dat het primair om mn partner gaat en mezelf "slechts" secundair.
Mn partner moet door terwijl ik er noodgedwongen mee stop.
Idd. Is ook, met kop en schouders, mijn allergrootste kopzorg. Als je dood bent, ben je dood. Maar de partner die moet verder. De brokstukken van zijn/jaar leven lijmen. De gelukkigen kunnen het, maar bij velen lukt het nooit
'Zwaar...is het niet weten' vind ik ook het zwaarste deel, psychisch gezien. Wat nu voor mij zwaar is, zijn de bijwerkingen van de chemo en dat is lichamelijk lastig.
Ik probeer vanaf vrijwel het begin van de diagnose in het 'nu' te leven. Dat wat ik kan en graag wil doen, blijven doen. Genieten van alles en iedereen wat op mijn pad komt. En aandacht voor de partner/gezin/mantelzorger. Zoals Zweef aangeeft, die gaan met mij mee op dit pad. Allemaal op hun eigen manier, anders, maar ook getroffen door deze rotziekte. We gaan niet alleen. Dat houdt niemand vol, denk ik.
We gaan de weg der onzekerheid met z'n allen en toch alleen. Zoals je zei, mensen die al tien jaar op hormonen leven, nou, dat is lang maar de onzekerheid is er steeds.
Vanaf het moment dat je je diagnose krijgt, is er een duister persoon die voor het woord zekerheid de letters "On" schrijft.
En ja, ik ben niet bij die personen die al zo'n lang hormonenleven leiden maar ik zit toch al bijna aan vijf.
Dat stemt gelukkig en ongelukkig tegelijk. Je gezonde ik komt nooit meer weer. En hormonen gooien je stemmingen op en neer als een jojo.
Pluk de dag, carpe diem.
Marc.👍👍
He, dat heb ik ook al eens gezegd: dat de onzekerheid moeilijker te verdragen is dan ongemakken en bijwerkingen! Constant ook je leven weer moeten aanpassen... En de artsen zeggen inderdaad zelf dat er zoveel variatie is tussen hoe kankers zich gedragen en hoe dit dan nog eens van persoon tot persoon verschilt. 't Is precies echt nogal een loterij! Blij voor elke dag. En dat "living in the moment", dat lukt steeds beter xxx.
TODAY is named PRESENT en daar zijn we dagelijks dankbaar voor, ook wanneer de snaar weer strak gespannen staat met het oog op een volgende PSA meting.
Inderdaad, reeds veel gezonde en jongere personen die het leven verlieten sinds hier het toekomstbeeld flink beperkt werd.
The show must go on till the final curtain!
Waarom zo moedeloos ?
Het is zoals ik tegen Margreet zei. We zijn bezig met leven, niet met doodgaan .
Zolang je nog van het leven kunt genieten is het goed, als je teveel bezig bent met wat je niet meer hebt, verzuurt het je. Je bent een mooi mens, hebt de liefde van een bijzondere vrouw, en op het forum een schare van mensen die om je geven, een rijk leven.
Mijn vooruitzichten zijn anders, en ik weet uit ervaring dat kanker op meerdere manieren aan je vreet, en ondanks de vooruitzichten kan ik alleen maar verder gaan, en proberen er iets moois van te maken.
Ik heb je leren waarderen, en voel dat je vanuit een vreemde, een gewaardeerde vriend bent geworden, zoals veel mensen op het forum de verwantschap voelen. Doodgaan kun je altijd nog, leven maar een keer
Ikzelf lees geen moedeloosheid terug in het verhaal.
Integendeel.
Ik lees de kracht en de macht van rijke doorleefde momenten in het leven. (Zoals ook op jouw blogs)
Groetjes Martin
Hoi Martin,
Ik denk dat het me raakt, omdat ik Willy ken, en hem zo graag een mooi leven, zolang hij het kan, en zolang hij het mag, gun.
Misschien is het het gevoel om iemand te verliezen dat me verdrietig maakt.
Willy barst van de kracht, dat lees ik er ook in, hij veert telkens op, Ik vindt het verdrietig dat hij zich soms zo moet voelen
Liefs Peter
Lieve Willy,
Ik ervaar tijd ook anders sinds ik weet dat ik niet meer beter word. Ik weet dat ik er over 3 maanden niet meer kan zijn, maar dat het ook nog jaren kan duren voordat het einde daar is. Ik noem het ingedikte tijd. Als er een goede scanuitslag is dan maak ik weer voor de komende 3 maanden plannen.
Moeilijk om mee om te gaan zijn mijn afnemende energie en toenemende pijn. Het allermoeilijkste is dat ik dit alleen moet doen zonder mijn Henk. Ik heb schatten van kinderen en veel lieve mensen om me heen, maar die gaan altijd weer naar hun eigen huis/gezin. Ik mis het om tegen Henk aan te kruipen, mijn angsten en zorgen met hem te delen, zijn relativerende vermogen en o zoveel dingen meer. Maar ik red het toch maar mooi alleen en voel me, ondanks alles, vaak gewoon vrolijk.
Liefs en tot snel in Moergestel.
Monique
Lieve Monique, ben op verlof en , zoals ik eerder zei, tikken op zo'n mobieltje da's een ramp. Maar gewoon om te zeggen dat jij een prachtige vrouw bent en ik immense bewondering heb voor de manier waarop jij je door het leven slaat.❤️
🧡
Leitmotiv en soundtrack bij je tekst "we schuifelen allemaal over datzelfde smalle pad. Soms met angst, soms met moed, soms met een lach die ons overeind houdt. En precies daarin zit, ondanks alles, toch de warmte: we doen dit niet alleen." Philippe Robrecht, gezond en wel, bezingt het alsof hij een van de onze is.
https://youtu.be/ATIZxKnG-HM?list=RDATIZxKnG-HM
Prachtig mooie tekst.❤️