Als Liefde verandert.
Nog een maand en dan is het vijftig jaar geleden.
Bijna vijftig jaar terug, dat we samen in ons eerste bed lagen te dromen over later. Hoe het huis eruit zou zien dat we ooit zouden kopen, welke reizen we zouden maken, hoe groot ons geluk wel niet zou worden. We geloofden dat de tijd traag zou lopen, dat er altijd genoeg dagen zouden zijn om lief te hebben, te lachen en te dromen.
En toch — een halve eeuw later lijkt het alsof die tijd door onze vingers is geglipt. We delen nog altijd hetzelfde dak, dezelfde tafel, hetzelfde bed, maar alles draagt de sporen van de jaren. Wat ooit bruisend en nieuw was, is vertrouwd geworden, rustiger, soms ook wat stroever.
Want ook de liefde is veranderd. Liefde is geen standbeeld dat onveranderd rechtop blijft staan, maar een oude boom die met ons is meegegroeid. In de lente droeg hij bloesems, in de zomer schonk hij schaduw en vogelnesten, maar nu, zoveel jaren later, staat er vooral een knoestige stam. Er hangen nog wel wat bladeren, maar de wind waait er vaker doorheen dan dat er warmte in schuilt. Vroeger kuste je de grond waar de ander liep, nu is het hooguit een glimlach van op afstand. En bukken om haar schoenen te strikken? Vergeet het maar, je zou er niet meer recht geraken.
Ziekte doet daar nog een schep bovenop. Ik ben half patiënt, Mevr willy half mantelzorger, maar tegelijk draagt zij een lijf dat kraakt en piept als ons campertje op een steile helling. Twee noodlijdenden bij elkaar, dat geeft geen vuurwerk. Cupido heeft zijn pijlen opgeborgen en zijn boog verkocht op de rommelmarkt. Wat vroeger vonken gaf, is nu vaak niet meer dan een rookpluimpje — en dat blaas je zelf nog uit, omdat je moe bent, of omdat je hoofd weer eens vol zorgen zit.
En toch. Er blijven die kruimels die je overeind houden. Een cappuccino die samen beter smaakt dan alleen. Een wandelingetje, al is het meer strompelen dan stappen. Een lach om iets flauws op tv. Kleine restjes van vroeger, waar je je aan vastklampt als aan de laatste koekjes in de trommel.
Maar er knaagt ook iets. Iets wat je niet kunt of niet durft te benoemen. Een leegte waar ooit warmte zat. En soms vraag je je af of dat door haar komt, door jou, of door die mallemolen in je hoofd die kanker heet. Hij sloopt niet alleen je lijf, maar ook je humeur. Je lontje wordt korter, je geduld dunner, je blik donkerder. Er zijn dagen dat je jezelf niet meer herkent, en haar ook niet helemaal.
Misschien is dit wat liefde wordt als ze oud wordt. Geen vuurwerk meer, maar een fluistering. Soms hees, soms breekbaar. Geen passie, maar een koppige trouw die blijft staan omdat je elkaar niet los wilt laten. Het is niet de liefde van vroeger, het is een andere liefde. Stillere. Taaier. Soms ook loodzwaar.
Het is als ons oude campertje. Hij kraakt, hij piept, en elke rit denk je: “dit is de laatste keer.” Maar toch stap je erin, keer op keer. We hebben er heuvels mee bedwongen, platte banden vervloekt, regen en tegenwind getrotseerd. Zoals in ons leven waren er ritten die loodzwaar voelden, momenten waarop je dacht: nu houden we het niet meer vol. En toch reden we verder, samen, tot we weer thuis waren.
Omdat het, hoe je het ook draait of keert, nog altijd óns campertje is.
14 reacties
Het voelt als een gedicht..jaja misschien zelfs wel een ode aan....
Soms vergt het een in- of aanzet om iets zo essentieel (gevoel van leegte) bespreekbaar te maken om ruimte in ieders hoofd en gevoel te kweken.
Kan er weer wat bloeien naast die levensboom😘
Lieve meneer Willy,
De liefde sluipt door elk van deze woorden. Zij gaat niet opzij voor wat lastig te benoemen is, maar laat zich toch lezen, als bewijs dat zij er nog altijd is.
Bijna vijftig jaar samen, dat is op zichzelf al een mijlpaal. Dat je elkaar zó goed kent dat een cappuccino samen genoeg is. Dat passievolle stormen zijn ingewisseld voor een glimlach die de sporen draagt van alles wat nog steeds overeind staat.
Ziekte en ouder worden maken de weg hobbeliger, maar niet onmogelijk. De investering van al die jaren zorgt ervoor dat het campertje nog steeds rijdt. Alleen, in plaats van de snelweg, kiest het nu de kleine B-wegen, waar het uitzicht misschien minder snel voorbijflitst, maar des te rijker is.
X Willemijn
Lieve Willy,
Als je tijdens het rijden samen in de gebutste camper af en toe een hand op elkaars knie legt, een lieve glimlach geeft of een lief woordje zegt, dan kan je de wereld rond blijven gaan samen.
Liefs, Monique
Oude liefde,
Blijft liefde.
En waar vroeger kortweg neen weerklonk,
Is er nu peis en vree van een oude bonk.
Lopen wordt schuifelen,
Praten wordt keuvelen.
En haatte je vroeger de regen als de duivel,
Schuil je nu vredig onder een luifel.
Vijftig jaar, goud,
Vijftig jaar, een beetje oud.
De steekvlam,
Wordt een waakvlam.
De held van vroeger,
Wordt een ouwe zwoeger.
Je lijf wordt brak,
Van krak, krak, krak.
Je zal het nu niet meer luid uitzingen,
Nu heerst stilte, in kleine dingen.
Vroeger was ie zo ontdooid,
Stoere, struise Piet.
En al is hij nu klein en door rimpels geplooid,
Oude liefde roest niet.
Vijftig jaren, achttien karaat,
De kurk van de wijnfles gaat.
Marc. 👍👍
❤️❤️❤️
Wouw 🍀
Lieve Willy,
Ik heb nu al twee keer geprobeerd te reageren, en werd eruit geknikkerd vlak voordat ik klaar was, maar ik geeft het niet op.
Ik lees je blog, maar zie iets anders, ik zie niet wat je allemaal niet hebt, maar wat je hebt, en hebt gehad.
Toen ik jullie bezocht, zag ik geen krakende en piepende mensen, maar zag ik de diepe liefde die er tussen jullie was.
Toen ze een warme trui,om je heen sloeg, en de blik die ze erbij had, ontroerde het me.
Liefde is sterker als je denkt, en ondanks dat het in mijn geval van een kant kwam, heb ik het tot het laatst gevoeld.
Het is meer als elkaar aardig vinden, het is verbonden zijn.
Tijd voor een blog, hoe mooi de liefde is, ook al verandert die, het blijft liefde.
Koop een mooie bos bloemen voor je lieve vrouw, en houdt ze goed vast, terwijl je zegt, hoe mooi ze is, en hoeveel je van ze houdt.
Liefs 🫂🫂🫂🫂🫂🫂😘😘Peter
Ay Willy toch, elk bericht van jou dat over liefde gaat, al is het die van jou en Mevr Willy of een ander koppel, raakt mij telkens extra hard. Al vaak heb ik een traantje gelaten.
En ik geef eerlijk toe: Mijn partner en ik dromen ook over hoe gelukkig gaan we zijn, welke verre reizen gaan we doen, net als de meeste ambitieuze leeftijdsgenoten rondom ons. Jouw getuigenissen zijn een “friendly reminder” : het kan ook simpeler en trager, en daar ben ik van aan het leren genieten, dankjewel daarvoor.
Wat ik me afvraag, leest mevrouw Willy ook jouw blogberichten? Of zijn er berichten waar ze weet van heeft?
Ik wens jullie nog vele mooie jaren in dat krakend campertje toe.
Ik heb je in een pbtje geantwoord.xxx, Willy
oude liefde roest niet het veranderd alleen van kleur net als de lente zomer herfst en winter.En wat zijn die kleuren mooi.
Wat een prachtige blog. Ik ben diep onder de indruk van de manier waarop je de liefde van jullie vijftig jaar samen weet te verwoorden — kwetsbaar, eerlijk en poëtisch. Ondanks alle stormen, ziekte en de slijtage van de jaren, blijft er die stille, koppige trouw die doorklinkt in elk woord. Het raakt me, stiekum een traantje om hoe je het leven en de liefde beschrijft als dat oude campertje: krakend, soms moeizaam, maar toch keer op keer samen verder. dikke knuffel
🫂❤️
Waw, proficiat met jullie 50 jaar samen, in weer en wind, in goede en slechte tijden, in voor- en tegenspoed, in hoop en vrees... En weet je, het oude vertrouwde... het lijkt soms saai maar het is wel hetgeen het hardst gemist wordt als het er niet meer is.
Zoveel liefde na zoveel jaar is heel zeldzaam en bijzonder ❤️❤️