De Paradox van Straling
Ze hebben mij dus nog maar eens bestraald. Niet om licht te geven in het donker, al zou dat op het toilet soms best handig zijn , maar omdat er opnieuw indringers zaten in mijn lijf. Niet groot, niet alarmerend, maar wel verontrustend genoeg om actie te ondernemen.
Dat ik vijf jaar na mijn operatie nog geregeld bestraald zou worden, was niet de bedoeling. Maar goed: in de kankerwereld is niks ooit helemaal de bedoeling. En dus vroeg ik mijn arts, ergens tussen het ledigen van de darmen en het vullen van de blaasblaas door:
“Zeg, dat bestralen en scannen en zo, daar krijg je toch ook kanker van?”
Er viel een stilte. Daarna kwam die typische glimlach van artsen: eentje die zegt dat statistiek hen net genoeg houvast geeft om ja te knikken, maar dat ik me desondanks toch geen zorgen moet maken.
Pffff. Een kankerlijer die zich geen zorgen maakt? Dus ben ik zelf maar gaan opzoeken wat ik eigenlijk niet wilde weten.
Een CT-scan levert zo’n 10 millisievert straling op. Een PET-PSMA-scan, die slimme jongen, zit rond de 10–15. Dat is gelijk aan zowat 5-7 jaren natuurlijke achtergrondstraling in Vlaanderen. En ja, in theorie kan dat later leiden tot een tweede kanker. Statistieken bewijzen het. De kans: één op tweeduizend.
Klinkt klein, maar als je lichaam al meer uitzonderingen dan regels kent, gaat zo’n cijfer spoken. Vergelijk het met een voetbalstadion met 40.000 man. En plots roept de omroeper: “Beste supporters, straks worden er twintig mensen willekeurig doodgeschoten. Veel plezier nog!” Nou, ik kan je verzekeren: dan zie je geen wave meer, alleen een tsunami richting uitgang.
En dat is nog maar voor één scan. Een kankerlijer als ik doet er 5 tot 10 per jaar. Na een paar jaar stapelt die kans zich dus op en op, tot ergens richting 1 op 100 of erger.
En toch laat ik het doen. Niet omdat ik naïef ben, maar omdat risico niet hetzelfde is als gevaar. Gevaarlijk is níét scannen, en je kanker rustig laten voortwoekeren. Ik heb al kanker. Ik ben dat stadium van voorzichtigheid voorbij.
Wat telt, is dat zo’n scan iets oplevert. Hij ziet dingen vóór ze problemen worden en wijst de weg voor een bestralingsplan dat gebaseerd is op feiten, niet op gokwerk. Dat verschil is geen detail. Dat is het verschil tussen hopen en weten, tussen afwachten en handelen.
En dus accepteer ik de paradox: dat wat geneest, ook kan schaden. Dat je soms iets moet breken om heel te blijven. Bijwerkingen van de medicatie zeg maar. Een scan die vandaag duidelijkheid schept, is mij meer waard dan een toekomst zonder risico maar vol twijfel.
En mocht er later, binnen tien of twintig jaar, in een vergeten plooitje van mijn darm tóch een stralingskankertje opduiken?
Ach, pfff. Van straling ga je misschien ooit dood. Maar als je niets doet, ga je vandaag al een beetje minder leven.
Nabeschouwing
Voor mij persoonlijk is dat allemaal eigenlijk niet zo belangrijk. Want alhoewel 1 op 100 echt wel iets is om rekening mee te houden, is de kans dat ik er binnen 10-20 jaar nog rondloop, sowieso heel klein. Maar voor jongere patiënten ligt dat anders: bij hen kan een kleine extra kans op een tweede kanker wél doorwegen, omdat hun toekomst nog lang is. Vandaar dat artsen terecht terughoudend blijven om onnodig veel scans te doen.
9 reacties
Zeker! Mocht je nog geen kanker krijgen door de onderzoeken, dan toch wel door de aanvullende bestralingen op onze botjes.
Ik voorzie dat het lampje in jouw wc toch niet langet nodig is, op termijn.
Nou begin ik Mr Willy al bijna te zien als een stekkerdoos in wording.
Steeds weer kiezen, tussen twee kwaden. Of is er eigenlijk geen keuze voor kankerlijders zoals wij?
Duidelijkheid, hoe rauw soms ook, is wat ik wil. Dan kunnen/moeten we weer (be)handelen. Zolang er nog wat te bedenken is...
Volg je eigen weg en lees je in ook al zijn wij geen dokters! Ja, dat dokters dat vaak maar niets vinden dat je loopt te zoeken op Internet naar antwoorden en bevestiging, so be it!
Sowieso ben jij een stralend persoon he Willy!
Maar ik snap je redenering en de cijfers verbazen me toch wel. Anderzijds blijf ik uitkijken naar de momenten van duidelijkheid die de scans toch wel bieden.
Dat is een waar woord willy ,maar soms moet het wel zoals jij maar al te goed weet 🫂
Wat een mooie zin!!!
Ach, pfff. Van straling ga je misschien ooit dood. Maar als je niets doet, ga je vandaag al een beetje minder leven.
En ik herken veel van dit verhaal. Alles wat kankerpatiënten doormaken is eigenlijk heel erg schadelijk voor de gezondheid. En toch is het schadelijker om niets te doen. Die paradox is zo'n mindfuck.
x
Willy, een stralend persoon. Iemand die licht uitstraalt op dit forum. Iemand wiens licht nog een hele tijd moge stralen.
En al zou een bestraling een piep, piepklein risico vormen op een bijkomende kanker, toch is ze nodig wanneer er zich iets verdachts voordoet in je reeds getormenteerd lichaam.
Willy, een man die zijn weg op het toilet altijd vindt...
Marc.👍👍
Dan heb ik toch een troost voor je.
Jaren geleden werkte ik voor de röntgen technische dienst, en maakte foto's van laswerk, onderdelen, met behulp van O.A. Röntgenbuizen, en isotopen.
Bij de job hoorde een verplichte cursus over de gevaren, en wat bleek, als je ouder was, waren de gevolgen veel minder erg.
Onder de lassers hoorde je de fabel, dat je er onvruchtbaar van kon worden, en een ging er wijdbeens boven de Röntgenbuis staan (die niet actief was} en zei, stralen maar.
Voor controle hadden we 2 hulpmiddelen, een filmstrip, in een kunststof badge, die na verloop van tijd uitgelezen werd, waardoor ze de dosis konden bepalenm,die je gehad had.
En een Pen dosismeter, een soort dikke pen (koker) waar je doorheen kon kijken, en daar zat een metertje in met een schaalverdeling, deze hield bij hoeveel straling je in totaal had gehad.
Bij mij stond de meter, altijd helemaal op max, wat helemaal niet kon, omdat de collega die naast me stond, bij geen verhoging had.
Ze hebben hem op nul gesteld met een speciaal apparaatje, maar 2 dagen later stond ie weer op max, en de filmbadge gaf totaal andere waarden aan, veel lager, wat in lijn lag met de pen dosismeter van mijn collega.
Ik heb het maar op erotische uitstraling gegooid, waarmee ik de lachers op mijn hand had.
Als ze toen gelijk hadden, dan valt het dus redelijk mee, waarbij je ook moet bedenken dat door dikke stalen buizen en stalen en aluminium onderdelen, stralen een behoorlijk hoge dosis nodig heeft.