En Wat met de Partner ?
Over prostaatkanker bestaan al bibliotheken vol studies. Over PSA, behandelingen, bijwerkingen, en ga zo maar door. Maar nu is er voor het eerst een onderzoek dat niet over onszelf gaat, maar over de mensen die dag in dag uit naast ons staan: onze partners.
Want eerlijk is eerlijk: zij krijgen heel wat te slikken. Een man met prostaatkanker verandert — soms in gedrag, vaak in stemming, en bijna altijd in zijn lichamelijke mogelijkheden. Daar komt bij dat communicatie stroever loopt, intimiteit onder druk staat, en er taboes bestaan rond dingen als incontinentie en seks.
En vooral dat laatste. Incontinentie is, hoe vervelend ook, grotendeels een probleem voor de patiënt zelf. Seks daarentegen raakt vooral de partner. Voor onszelf verdwijnt het libido door hormoontherapie als sneeuw voor de zon. En hoe kun je iets missen waar je simpelweg geen zin meer in hebt? Je kunt hoogstens wat mijmeren over de goede oude tijd, maar verder klapt dat hoofdstuk gewoon stilletjes dicht.
Voor de partner — fysiek gezond, met verlangens die niet worden onderdrukt — is dat een heel ander verhaal. Daar wringt het, en daar wordt vaak niet over gesproken.
En je partner mag dan officieel niet “de patiënt” zijn, ze wordt er wel elke dag mee geconfronteerd. Dat zie ik ook bij mezelf en Mevr willy. Ik loop vrolijk rond te doen dat ik het allemaal wel red, maar zij voelt de buien, de vermoeidheid, de ongemakken én de stiltes net zo goed. Alleen zonder dat er een medisch team voor haar klaarstaat.
De resultaten van dit onderzoek, meer een enquête eigenlijk, zijn nu verschenen in Prostaat-info, het nieuwsblad van “Wij Ook, Belgium”. En ook al vind ik dat ze er nog niet echt “to the point” op ingaan, en er eigenlijk weinig verrassends in staat, toch leek het me zinvol om ze hieronder weer te geven.
4 reacties
Voor de partner is het bijna een even grote hel als voor de patiënt zelf. Alleen dat zij de fysieke pijn niet voelt.
Maar zij ziet ook dat ik vlugger vermoeid ben, dat ik dikker geworden ben, vlugger geïrriteerd, vlugger boos, vlugger depressief, dat ik veel vlugger ween, dat ik voor het minste kan zweten als een otter.
Vandaag weer droop het zweet gewoon op de grond na zo'n drie kwartiertjes poetsen.
Mentale hulp inroepen, 16 of 20 %...Dan ben ik daarbij. Zelfs de huisarts speelt een beetje voor psychiater...
En dan de mening van anderen...zovele mensen denken nog dat prostaatkanker een brave oudemannenziekte is die daar ergens braafjes zit, niet agressief en dat je met PK sterft en niet aan. Jammer, heel jammer.
Marc.👍👍
Mooi betekenis blog willy ,voor de partner van de persoon die aan kanker lijd ishet een hel kan ik je zeggen ,elke dag je liefste mens zien veranderen ,stiller zien worden anders zien worden eenzaam zien worden ja zelfs terwijl jij er bent en alles ervoor over hebt ,zelfs nu twee en een half jaar na Ed zijn dood voel ik nog de onmacht en de allesoverheersende pijn en machteloosheid ,denk ook niet dat het ooit nog weg gaat ,en dat hoeft ook niet Kanker nam mij de twee dierbaarste mensen af die ik had en dat maakt echt iets stuk in je ,ik zal het altijd voor Ed en jullie hier het ergste blijven vinden maar ik ben er voorgoed door beschadigd
Knuffs hes🫂
Lieve Hes
Ik had die enquête geplaatst, gewoon, ja, omdat ik het misschien nuttig vond.
Maar, zoals je zelf zegt, die vragenlijst is veel te oppervlakkig en geeft niet het minste inzicht hoe het leven voor de partner écht is.
Dat machteloos aan de zijlijn moeten staan, en altijd maar sterk moeten zijn, terwijl je hart huilt van ellende.
Ik heb het altijd al gezegd en ik blijf erbij, kanker is erger voor de partner dan voor de zieke zelf . Want, om het heel cru te zeggen, dood is dood en dan heb je van niks meer last. Maar de partner, ja, die moet verder met de brokstukken van haar leven .
❤️
Ik heb het altijd al gezegd en ik blijf erbij, kanker is erger voor de partner dan voor de zieke zelf . Want, om het heel cru te zeggen, dood is dood en dan heb je van niks meer last. Maar de partner, ja, die moet verder met de brokstukken van haar leven .
❤️
Ik zie het ook zo Willy........
Nou heb ik een ontzettend lieve vrouw die ALLES voor me doet. Zo zorgzaam.... Ik ben nu nog redelijk goed zonder pijn van de kanker, wel last van andere ongemakken zoals nekpijn en van meralgia paresthetica, een doof gevoel in mijn rechter bovenbeen, vaak ook stijf. De ene dag is de andere niet. Ik heb mijn humor nog maar iedere ochtend ben ik flink sjaggerijnig met die nekpijn die ik d.m.v. medicatie de grond intrap! En Karin ziet dat......
Het is voor Karin minstens zo erg, ik vind het voor haar ook erger dan dat ik het zelf ervaar. Als het andersom was geweest..... poe poe, Ik zou gek worden van verdriet.
Liefde.....wat is dan liefde.......... (André Hazes sr.) ;-)
Jilles