Trots op mijn littekens

Gisteren ben ik heerlijk een dagje met mijn moeder naar de sauna geweest. Onszelf verwennen en ontspannen. En het was nog prachtig weer ook. Echt een topdag. 

Die avond en vandaag merk ik het wel in mijn energie. Met name mijn hoofd laat weten nog wat moeite te hebben met al die prikkels. Maar ik kan met wat extra rust wel het een en ander doen vandaag. 

Vroeger ging ik een paar keer per jaar naar de sauna. Nu is het toch wel flink prijzig en moet ik goed rekening houden met mijn energie. Dan is zo'n dag echt genieten. 

Ik ging nooit naar een badpakkendag en was dat nu ook niet van plan. Ik zou er gewoon rondlopen net als anders. Compleet met al mijn zichtbare littekens (mijn romp is aardig getekend na borstamputatie en HIPEC). Stoer en trots. Want dit is mijn lichaam nu. Getekend voor het leven. Maar het verteld ook het verhaal van wat ik allemaal heb meegemaakt. 

Vaak genoeg hoor ik verhalen van lotgenoten die dit niet meer durven. Bang om zich bekeken te voelen. Maar daar heb ik geen moment last van gehad. Goed, zonder mijn bril zie ik niet veel, dus ook niet als mensen van een afstandje naar me kijken. Ik heb geen rare blikken gezien. Het scheelt dat ik me thuis voel in mijn lichaam en dat ook uitstraal. 

Iedereen mankeert wel wat. Vaak vind je zelf wat van je lichaam terwijl anderen het niet eens zien. Je maakt je drukker om wat anderen van je vinden dan dat anderen je daadwerkelijk opmerken. 

Wees trots op je littekens. Ze vertellen jouw verhaal. Een verhaal dat soms in het verleden ligt maar nog altijd zichtbare herinneringen geeft. Je hebt al veel meegemaakt. Waarom zou je jezelf dan iets waarvan je in het verleden genoot en nu ook graag weer zou willen doen ontzeggen? 

Echt, je bent het waard. Je verdient ook ontspanning. Verwen jezelf. Gun het jezelf. Je zal zien dat het meevalt en de zorgen vooral in je hoofd zitten. 

23 reacties

Heel mooi geschreven! ā¤ļø

Ik zeg zelf altijd dat mijn littekens mijn ā€œleeftekensā€ zijn.  Ze horen bij me en vertellen mijn krachtige verhaal. Ik heb ze ooit eens bij elkaar opgemeten, 143cm bij elkaar. En ook ik ben er trots op! 

Ik heb er ook eens een blog overgeschreven: https://perfectly-imperfect.eu/2020/12/16/geen-littekens-maar-leefteken…

 

Laatst bewerkt: 12/06/2025 - 13:18

Ik vertel over een tijd dat je gezien werd .Sterke kerel . met veel spieren,
gewoon van werken en paardrijden . Op zoeen blootte enge camping . was ook een Manege .
Wij lopen richting strand ( Atlantische )  in een komt er een paard  aan , tussen de mensen door . Zonder zijn berijder .  , blokker dat dier en pak zijn teugels , die bengelde er half naast . 'dacht tja wat nu ? Ik heb geen lang golfend blond haar , van  die legende van die Engelse dame . Dan denk je wel oeps . Maar toch In je blote toges . op dat paard , die maar naar de manege gebracht . De Amazone was er al wel maar dorst er niet meer op .
Die was netjes in rij kleding . Ik kan je wel vertellen dat dat veel gemakkelijker rijdt .

Laatst bewerkt: 25/06/2025 - 13:55

Een paarden verhaal. uit de tijd dat er niets verkeerd was . EN toch 
mijn  Oogmelanoom , was er wel . IK zag regelmatig lampjes in mijn zicht veld knipperen . als lijntjes .langs een feesttent .
Het is in volgorde , Oog los ( niet helemaal  ). daar op , aan de achterkant een Rutheen plaatje . Ik mocht bijna twee weken . de buitenaardse licht flitsen  ,in mijn oog zien . Vooruitzichten ( 1992 ) 5 jaar .  Ik was altijd druk , en de tijd gaat . Ik leek te blijven leven . Geen uitzaaiingen , die er vrijwel altijd wel zijn . 
In 2013 werd de stress beloond met een Operatie . voor drie omleidingen .
Litteken van hoog tot boven je navel . En van enkel tot in de lies .
Zo dacht ik toen , nu kun je zien wat dat "melanoompje" heeft veroorzaakt .
Ook daar weer in  geluk gehad . De Sinusknoop is wel aangetast ,Op de uitslaap.
stopte het hart toch maar weer .  Knappe mensen die artsen hoor , Alles is alweer
 32 en 12 jaar geleden . 


 

Laatst bewerkt: 15/07/2025 - 09:51