De Glimlach van de sterkste
Er zijn mensen hier op het forum, iedereen kent ze wel, die élke dag klaarstaan. Met een hartje. Een knikje. Een kwinkslag. Soms zelfs een hele monoloog vol bemoediging en troost waar een doorsnee psycholoog jaloers op zou zijn. En het lijkt alsof ze nooit overslaan. Alsof hun kracht niet opraakt. Alsof ze gemaakt zijn om anderen recht te houden.
Ik kijk daar met bewondering naar. En ook met verwarring, soms.
Want zijn ze echt zo sterk?
Of is dat wat we denken te moeten zijn? Misschien is het makkelijker je te buigen over de pijn van een ander, dan over de jouwe. Misschien voelt het beter om je eigen zorgen te verstoppen achter een grap over kromme tenen of een mislukte darmonderzoek. Misschien leer je met de tijd wel hoe je pijn camoufleert met een kwinkslag, een goed getimede reactie, of gewoon door aan de zijlijn te blijven staan, applaus gevend voor een ander.
En toch. Het blijft me verbazen. Dat je op een plek als deze, waar het leven vaak uit verband ligt, nog zó veel warmte kunt vinden. Zo veel zachtheid van mensen die je nooit in levende lijve hebt ontmoet. Die hun hoofd misschien net als jij met moeite boven water houden, maar toch nog ergens een zwemvest weten op te duiken voor iemand anders.
Misschien is dat wel de enige echte definitie van sterkte. Niet die van stoere woorden of dappere daden. Maar die van iemand die wankelt en toch zegt: “Zeg maar wat jij nodig hebt.” Terwijl zij zelf eigenlijk ook niet meer weten hoe lang zij nog kunnen blijven staan.
Ik weet het niet. Ik bewonder hen. Meer dan ik laat merken. En soms vraag ik me af of zij ook ooit een blog tikken en denken: “Vandaag lukt het niet.” Maar dan tóch iets schrijven. Iets kleins. Iets zachts. Iets dat klinkt als: “Ik ben er nog.”
Nou, dan weet ik het ineens weer.
Ik ook. Nog net.
8 reacties
❤️🩹
Mooie blog weer lieve Willy. Ben ik arrogant als ik me een beetje aangesproken voel? Zelf kijk ik bijna dagelijks hier op het forum en reageer regelmatig op blogs. Niet omdat ik me liever buig over de pijn van een ander, maar omdat ik vaak voel wat zij voelen en hoop een piepklein beetje hun pijn te kunnen verlichten door te laten merken dat ze niet alleen staan in deze kankerstrijd. Dat het niet raar is wat ze denken, dat het niet raar is dat je emoties alle kanten opschieten. En heel eerlijk: het geeft mij weer een goed gevoel als ik een reactie krijg dat iemand blij is met mijn reactie.
Dikke knuffel lieve man.
Liefs, Monique
Nee, lieve jij.
Want dit blog was eigenlijk geschreven voor jou en een paar anderen. Maar ik wou je naam niet noemen.
't Is al genoeg dat Zweef naast zijn schoenen loopt. Als jij dat ook nog zou doen, dan zou ik tijdens het joggen overal over schoenen struikelen en, zoals ze in Belgie zeggen, daar komen vodden van .
❤️
Zonnestraal Monique! En lach van 't leven, mr Willy!
Dit is inderdaad één van de warmste plekken die ik tijdens mijn hele ziekteloopbaan ben tegengekomen. In het ziekenhuis houdt iedereen zich stoer en flink, dat is niet de plek om je emoties te laten zien. Bepaalde vrienden lijken allergisch voor iemand met kanker, want die zie je niet meer, mensen die je lief hebt, wil je graag ontzien. Als ik dan hier een keertje fameus doorzaag, gewoon omdat het hier kàn, dan hou ik altijd mijn hart vast: hoe gaat dat overkomen. Sebiet krijg ik naar mijn voeten...
Maar altijd zijn er die hartjes en lieve reacties. En ook het lezen van de blogs geeft zoveel herkenning. Hoe ze het doen, ik weet het ook niet, maar al die watertrappelaars slagen er dan wel in mijn omhoog te trekken. Merci dat je hen eens goed in 't zonnetje zet, dat verdienen ze/je!
Maar daarom ook dat ik zo ongelooflijk veel respect en bewondering heb voor mensen die d'r altijd voor je zijn, altijd een luisterend woord, een gepaste reactie. Je moet het toch maar kunnen...
Wees maar zeker. ik deel die bewondering en dankbaarheid.
De verbondenheid op het forum komt, omdat we allemaal op een of andere manier, hiermee moeten dealen.
Dat het leven soms kloten is, dat weten we allemaal, maar in plaats van dat te beamen, willen we ook hoop en warmte geven.
Hier laten we zien, wat we waard zijn als mens, en als er een hartje, of bemoedigende tekst komt, dan voelen we ons gehoord.
Een hartje geven, of een bemoedigend welgemeend woord, hopen dat iemand zich gehoord voelt, en even vastgehouden.
Gouden regel, behandel een ander, zoals je zelf behandeld wil worden.
En na jouw blog, vind ik, dat er hier inderdaad veel mensen zijn, die een compliment verdienen, dus ook jij, lieve Willy
🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂😘😘❤️💕Peter