Running index
En nou had Mr Willy voor zijn nieuwjaar van zoonlief een nieuw sporthorloge gekregen. Op dat oude, net als op Mr Willy zelf , was toch al flink wat sleet gekomen.
Sporthorloges zijn slimme dingen. Als je loopt registreren ze stilzwijgend alles: elke pas, elke schommeling in je hartslag , elke druppel zweet , elke calorie die je verbruikt. Ze weten hoe ver je gaat, hoe snel, hoe vaak je vertraagt, en zelfs hoe lang je daarna hebt stilgestaan om op adem te komen.
En achter hun klein schermpje zitten allerlei slimme, maar vooral gekke algoritmes die al je prestaties omzetten in grafieken en tabellen. Je hartslag wordt een curve, je ademhaling een getal, je inspanning een score. En uit al die curves en getallen distilleert dat algoritme dan een running index.
En wat zegt die dan : "Zeer goede conditie." Alsof je net fluitend de Mont Ventoux opgelopen ben, in plaats van strompelend het laatste halfuur tegen de wind in.
En dan kijk ik ernaar zoals je naar een vreemde kijkt die je feliciteert met een diploma dat je nooit hebt gehaald.
Zeer goed, zegt dat ding, terwijl ik na 25 minuten lopen al voel dat mijn benen op pensioen willen. Terwijl ik onderweg drie keer twijfel of ik niet beter gewoon stilsta, me neerzet, en toegeef dat het niet meer gaat.
En toch loop ik. Niet omdat het lukt, maar omdat ik niet weet wat ik anders moet .
Ik, Mr willy, zeventig-plus en aangetast aan lijf en kop, loop niet meer zoals vroeger. Waar ik , nog maar enkele jaren geleden, drie uur kon rennen alsof het niets was, heb ik nu moeite met een uurtje, traag, hijgend, alsof ik mezelf vooruit moet sleuren. En als ik stop, blijf ik nog een paar minuten gewoon staan, niet om te rekken, maar om me af te vragen: Is dit nu wat er overblijft?
Mijn hartslag is prima, zegt het horloge. Mijn tempo redelijk. Mijn conditie "boven gemiddeld".
Pfff, wat dat horloge niet meet, is de moed die ik onderweg verlies.
Of de brok in mijn keel als ik weer voel dat ik niet vooruitkom.
Of de wanhoop die groeit wanneer zelfs een rustige duurloop voelt als een nederlaag.
Ik word zwakker. En ik haat het dat ik dat weet.
Ik voel het niet alleen in mijn benen, maar in mijn hoofd. Daar waar de twijfel woont.
Die stem die zegt: Je stelt je aan. Je leeft nog. Loop dan. Wees blij.
Maar ik bƩn niet blij.
Ik loop omdat ik bang ben. Bang dat als ik stop, ik nooit meer opnieuw begin.
Bang dat ik dan definitief de man word die ik niet wil zijn: oud, stil, nutteloos.
Ik weet het wel , kanker vreet aan je lijf. En de hormonen halen de kracht uit je spieren, de pit uit je hart.
Maar het ergste is wat het doet met je geest.
Die mentale sterkte, die is weg. Als je moe was, haalde je je schouders op en je ging gewoon door.
Nu ben ik een bange man met loopschoenen aan.
En niemand ziet dat.
Want ik loop nog, en dus zeggen ze: āGoed bezig, Willy!ā
Maar ik hoor dat niet meer.
Ik hoor alleen het tikken van dat horloge, dat klokje dat bij elke stap meet hoe ver ik nog durf te gaan.
En dat mij, bij elke run, belazert met een rapport dat zegt: zeer goed.
Maar ik weet beter.
Ik weet dat ik achteruitga. En, na al die jaren, weet ik nog altijd niet hoe daarmee om te gaan.
22 reacties
Hoi Willy, je had het niet beter kunnen omschrijven....zoals jij je voelt bij het lopen, zo heb ik dat met wielrennen, tegenwoordig meer toerfietsen voor bejaarden āŗāŗ. Toch vind ik het nog steeds leuk. Wat jij met dat sporthorloge hebt die dan meldt dat je goed bezig bent, zo heb ik dat met de app Strava die dan met AI tegen mij zegt dat ik ook geweldig goed bezig ben.....en......laten we eerlijk zijn Willy...zo is het natuurlijk ook al vinden wij het maar niks, relaterend aan onze sportprestaties uit een ver verleden....
We gaan gewoon door, tsjakka šššŖš
Zoals ik elders zei, als je achteruit gaat door een duidelijke fysische reden, dan is dat erg, dan ben je ongelukkig, maar je accepteert het. Je moet wel.
Maar ik heb nog altijd het gevoel dat het hoofdzakelijk tussen mijn oren zit, en daar is ongelooflijk moeilijk mee te dealen
Met duidelijke fysische reden is het nog steeds moeilijk om te accepteren!
Kapot enkelgewricht al vanaf mijn 20 ste, niet op mijn knieĆ«n kunnen zitten vanaf mijn 25 ste ( ski blessure) Door je te verzetten raak je eigenlijk nog meer gefrustreerd. Dusā¦..ja je weet het, het helpt geen zier. Je brein blijft vechten. Aan de andere kant zorgt dat er ook voor dat je in de auto stapt en met mevrouw Willy leuke plekjes opzoekt. Ergens ga je in het midden lopen tussen top en niets. Maar ik weet al wat jij deed. Je gaf gewoon een oudere leeftijd op, daardoor krijg je super goede scores, die stimuleren jou om door te zettenā¦.. . Jij bent gewoon oneerlijk tegen dat sporthorloge. Even advocaat van de duivel spelenā¦.ik hou van jou, en ik niet alleenā¦.
Knuffel voor jou, van mijā¦.
Dikke knuffel terugā„ļø
Ach Willy, hang dat sporthorloge toch in de wilgen je wordt er alleen maar somberder van.
Ga lekker met mw Willy op pad, geniet van de wandelingen die Juli maken zonder je druk te maken over cijfertjes die je horloge aangeven. Geniet van dat glas Limburgse bier zittend op een terras kijkend naar de restanten van wat ooit een toren was. Mijmerend over wat je mw Willy gaat voorschotelen, wordt het puree met verse nootmuskaat of toch die lekkere kazen met een glas Cava ( ook al is het pas woensdag).
Ach Marieke.
Het moest me gewoon eens even van het hart. Daar is dat bloggen toch voor, niet.
Maar je moet een loper zijn om te begrijpen wat een zalig ontspannen gevoel dat geeft: rustig joggen, een paar uur aan een stuk, je geest leeg, je geniet van de cadans van het lopen, je geniet van de omgeving. Je maakt endorfine aan, geen pijn, geen vermoeidheid.
Daar kan dus niks tegenop.
Nou, deze ochtend zijn we met Mevr Willy nog op stap geweest en vrijdag worden het wat huisbereide slaatjes en een fles rode wijn, geen Cava.
Ik denk maar zo,,,de ziekte die wij met ons meedragen heeft er voor gezorgd dat we medicatie moesten nemen die ons lichaam niet te goede gekomen is,,,ik was voor ik kanker kreeg bijna dagelijks aan het sporten (indoor) en kon niet moe,,ik ben ook wel eens teleurgesteld geweest dat alles zwaarder word maar toch altijd geprobeerd om het uiterste er uit te halen en dat doe ik nog,,,anders was het denk in nu nog erger met mijn conditie geweest,,,,ik doe ik er alles aan om zo fit mogelijk te blijven,,,wat geweest is komt niet meer terug ,,ik kijk voor uit wat ik nog wel kan en wil doen,,,, lekker fietsen op een laag tempo met mijn kleindochter,, zaterdag berkensap tappen met mijn kleindochter want daar is ze stapel op en de tijd is nu daar voor,ik doe dingen wat ik kan doen en niet wil doen want willen doen en niet kunnen doen dan is de plezier om het te doen er ook niet meer,,, genieten wat je wel kan,,,,tel wat je hebt, niet wat je mist,,,,,de herinneringen blijven wel
Je woorden snijden hout...van Bankirai hout šŖšŖ. Helemaal eens, goed verwoord en zo voel ik het ook.
Weet je Jilles,,,Willy moet helemaal niet klagen want ik denk die loopt elke 71 jarige er uit en zelfs mij als 65 jarige,,hij kan die horloge instellen op leeftijd gewicht en wat niet al meer,,in heb niet zo'n horloge,,mijn vrouw zweert bij een stappenteller,,ik ook niet,,.
Maar Willy levert een topprestatie met de instelling die op die horloge kan instellen ,als ik met hem mee ga rennen dan kunnen ze mij reanimeren na een paar meter,, rennen heb ik nooit gekend,,ook niet als 20 jarige,,,eens ben ik met een buurman meegegaan,,die zei langzaam opbouwen,,,en dat heb ik een aantal weken gedaan,,,maar ik ben er mee gestopt,,,ik had er geen plezier in en het lukte me gewoon niet,,,maar dan kan ik niet gaan treuren op mijn 2oste,,,ik sporten altijd al indoor en daar was ik heel goed in,,, Willy zou nu nog een 20 jarige er zo uitlopen,,ik vind het een topprestatie van Willy,,,mij is het nooit gelukt,,,en toch had ik mijn hele leven een top conditie alleen op een ander vlak en dat lukt mij nu niet meer,,voor mij is dat wel al weer bijna 8 jaar gestopt,,,maar ik treur niet š
Willy blijven rennen,,,,,maar met plezier šāāļø
Nou, jong, das heel lief gezegd.ā¤ļø
Sommigen hebben er niet de fysiek voor. En daar is niks mis mee. Die doen andere sporten. Dammen, schaken, mens-erger-je-nieten. Dat laatste doe ik erg veel, en dan de fysieke kant, niet de spelvariant.
Mens-erger-je-nieten. Zouden we allemaal meer moeten doen. 't Leven zou een stuk makkelijker zijn.
Zeker en vast Willy,,,zo is het wel
Ik ben altijd een verwoed fietser geweest, Willy, net zoals Jilles.
Maar ik heb het gevoel dat het nu niet meer hoeft. Vroeger was het presteren, nu is het genieten. Genieten van wat ik wel nog kan en niet triest zijn om wat niet meer is of kan zijn.
Ik zit ook net zoals Jilles op de app Strava. Dan loert prestatie ook om de hoek. Ik kijk nog naar de afstand die ik afleg en nog een beetje naar mijn gemiddelde snelheid maar die kan, denk ik, een wielertoerist van vooraan de tachtig met nog een goeie conditie, ook nog best aan...
Maar ik geniet. Ik stop voor een koffietje en gisteren kreeg ik als bonus nog een vroegere kennis bij me die toch een goed uurtje naast me op het terras had gezeten. Herinneringen opgehaald achter Ć©Ć©n biertje en een kop koffie. Herinneringen van veertig jaar geleden. Ik fietste naar huis met een geweldig gevoel ! En geen boze woorden van Mevr. Fietsertje.
Maar het is een probleem van ons allemaal, Willy. De kracht van vroeger is weg maar we moeten kijken wat we wel nog kunnen. En dat geeft mij motivatie.
Het is niet gemakkelijk maar toch moeten we door, hoe moeilijk dat ook soms is.
Marc. šš
Mooie teksten Marc. Ik doe het eigenlijk wat fietsen betreft net als jij. Genieten is het toverwoord met een terrasje erbij āšš“āāļø. Omdat wij beiden op Strava zitten zie je je prestaties en in mijn geval ook regelmatig prestaties van 5 jaar geleden. Tsja.....toen kon ik nog aardig fietsen šŖmaar nu..š¤š. Ach....het doet me niet veel (meer) maar ik kijk er wel naar en denk dan....
Wij blijven gewoon fietsen in een tempo van geen belang en ook al heb je dat geaccepteerd, soms kijk je toch met weemoed terug naar prestaties van weleer šš“āāļøšŖ. Wij hebben kanker, net als Willy en velen anderen met ons en we mogen trots zijn op hoe we de strijd aangaan tegen onze gemeenschappelijke vijand , ieder op zijn of haar manier.
Vaak zijn het nog niet eens de fysieke ongemakken waarmee je wordt geconfronteerd maar die vreselijke mallemolen in je hoofd, vooral dat! š
Zet hem op allemaal, blijf bewegen, hoe moeilijk ook om die eerste stap te zetten. Ik worstel er ook steeds vaker mee, daarnaast gaat het fietsen ook steeds moeilijker maar ik laat me er niet onder krijgen šŖšššŖ!
Never give up!
Go met de flow. Je hoeft niet te presenteren, dat is iets wat je jezelf aandoet. Ik maak mij er ook weleens schuldig aan, maar dan voel ik de voldoening dat ik het toch gedaan heb, ondanks dat het me later opbreekt. Maar wat jij voelt, is hoofdzakelijk spijt dat je niet meer en langer kunt en niet het geluk wat je nog wel kan.
Bevrijd je van dat tikding wat leuk is als je anderen de loef wilt afsteken met "kijk mij nou". Leef je leven zoals het komt en als daar een Willy met een bierhouder waar een glas Cava in past op een scootmobiel is, verwelkom dat dan.
Vroeger op de vrachtwagen had ik een beugel voor een blikje frisdrank aan de buitenspiegel, zodat de drank koel bleef in de wind. Ik stel mij zo voor dat daar ook een glas Cava in past.
Een beetje pijn in mijn hart als ik je blog lees, lieve Willy. Omdat het niet om je sportprestatie gaat, maar omdat je jezelf er zo mee kwelt. "Ik mis mij", zeg ik dan, want ik voel iets vergelijkbaars als waar jij bang voor bent: ik ben verworden tot iemand die ik niet wil zijn. Ik ben niet sportief, bij mij gaat het dan om het ontbreken van regie, initiatief, financiĆ«le onafhankelijkheid, meedoen in de maatschappij. Alles wat ik in mijn vorige leven wel had. Dat leven vĆ³Ć³r kanker.
Ik moet dan vaak aan Hanneke denken, die er voor mij regelmatig een stoĆÆcijnse uitspraak tegenaan gooide: "Geef me de moed te accepteren wat niet in mijn vermogen ligt, de kracht om te doen wat in mijn vermogen ligt en de wijsheid tussen die twee onderscheid te maken". (Epictetus)
En ik sluit aan bij Marieke: doe dat horloge weg (bijna iedereen die ik ken heeft zo'n ding, knetter word je van en wat ie uitkraamt klopt meestal niet), stop met hardlopen. Probeer te accepteren dat je zwakker wordt, niet alleen van de kanker maar ook van ouder worden, doe wat je kan en waar je wƩl blij van wordt! Ja, regelmatig verdomd moeilijk. Maar het is nodig.
Sterkte, en heel veel liefs XXX
Weet je , Frie , ik heb in mijn hele leven nooit gesport. Ben op m'n 63ste beginnen lopen, gewoon omdat ik te dik werd ( tenminste dat beweerde Mevr Willy toch)
Maar het is eerst nadat ik kanker gekregen heb, nu 5 jaar geleden, nĆ” mijn operatie, nĆ” mijn chemokuur en meer dan een jaar nĆ” de start van mijn hormoontherapie, dat ik echt begonnen was met lopen. En dat ik zienderogen vooruitgang maakte en uiteindelijk 20-30km kon joggen. Zoals ik zeg, allemaal tijdens de ziekte.
En intussen kabbelt die kanker rustig voort, heb ik daar lichamelijk weinig of geen last van ( behalve natuurlijk die rottige hormoontherapie) , en toch word ik nu geconfronteerd met een gestage achteruitgang , waar ik dus geen verklaring voor heb.
Alleen het gevoel dat het allemaal tussen mijn oren zit.
Want dat is het probleem. Moesten er nu aanwijsbare lichamelijke oorzaken zijn dan zou ik ermee wel kunnen leven
Maar lopen is een deel van mijn leven geworden, is een vorm van "vechten" en als ik dat niet meer kan......
Dus daarmee stoppen is geen optie
Tussen de oren...precies dat!
Willy, weer een goed en zo herkenbaar stuk dat uit je pen gevloeid is.
Ik (was) ben ook een hardloper. Hele en meerdere halve marathons gelopen. Ik ben blijven lopen tot aan de dag voor mijn operatie in augustus 2024, om er zo fit mogelijk in te gaan. Na de operatie binnen een paar weken heb ik de draad weer opgepakt om fit blijven, maar dat viel tegen zeg. Opgebouwd van een km āstrompelenā tot nu 5 km. Ik hoop dat te kunnen blijven doen, want ik voel me er goed bij als die uitdaging weer gelukt is.
Ik heb het al meermaals gezegd. Je moet een hardloper te zijn, om te weten wat het doet voor je lichaam en je geest.
Ik hoop dat je terug je oude conditie kan opbouwen.
Maar ik mis de mentale sterkte om op niveau te blijven. En dat is een vicieuze cirkel.
Geen idee hoe ik die moet doorbreken.
Lieve Willy
eigenlijk is het al door iedereen gezegd pleur dat horloge weg en doe dat wat je nog wel kunt en wees daar gelukkig mee ,ik begrijp wel dat alles je verdriet doet , maar ik zie je zo graag met mevr willy op pad gaan volgens mij geeft dat meer geluk dan hardlopen
dikke knuff hes xxx