Verhalen van de nacht: Hongerig
Hier in mijn lichaam,
gevangen in cellen
waar schaduwen woekeren,
onzichtbaar, geniepig,
wacht het, fluistert het,
groeit het, hongerig,
zonder gezicht, zonder genade.
Terwijl mijn bloed zijn ronde doet,
glijdt iets donkers door mijn aderen.
Niet gezien, niet gevoeld
tot het zich nestelt als een vloek,
tot het zich deelt als een plaag,
tot het zich verspreidt als een demon in de nacht.
Ik reik naar de rand van mijn lijf,
zoek naar iets tastbaars,
maar het beest zit binnenin.
Het knaagt, het woelt,
het vleit zich tegen mijn botten,
het lacht in het donker,
en het wacht.
Want zelfs als ik slaap,
verstopt in de warmte van mijn vel,
glipt het door mijn dromen,
giftig, onuitwisbaar.
En zelfs jaren later,
als ik denk dat ik vrij ben,
kan het ontwaken,
kan het toeslaan,
kan het mij verslinden.
Ik zit stil,
staar in de diepte van mijn eigen ik.
Hoe de tijd nieuwe angsten brengt,
hoe oude monsters nieuwe gedaanten krijgen,
hoe dit wezen, dit kreng zonder geweten,
zich nestelt, zich vast klauwt,
en slechts één naam draagt:
kanker.
8 reacties
Wat een intens invoelbaar gedicht.
Geschreven op een moment dat het me weer even heel hoog zat. Maar die bui is gelukkig alweer voorbij
Dit zegt het helemaal... De onzichtbaarheid en dan toch maar proberen te tasten en te voelen of je "hem" ergens kunt gewaarworden...
Ja, zo is het toch maar. Je zou van minder muizenissen in je hoofd krijgen, niet?
En achterdochtig worden en overal monsters zien en voelen. Helemaal normaal, lijkt me.
Lieve Willy,
Ik voel met je mee, want ik begrijp dat dit ontastbare, onzichtbare, en sluimerende gevaar, altijd aanwezig is.
Hoewel ik het niet aan den lijve ondervonden heb, heb ik het wel van nabij meegemaakt.
Misschien een vreemde uitspraak, maar ik ben blij dat ik dit niet hoef te voelen.
Maar toch, heb ik het meegevoeld.
Schrijf het van je af, en laat je door ons vasthouden, en troosten, want je weet dat je er niet alleen voorstaat
Heel veel liefs, en knuffels 😘😘😘🫂🫂🫂🫂🫂🫂Peter
Hoi, Willy, ik zou net niet zoeken om dat beest gewaar te worden. Ik wil echt niet weten van de toestand van mijn prostaat zolang de PSA zo laag blijft.
Maar ik begrijp het ten volle, alles van je afschrijven en dan nog met zo'n mooi gedicht. Het hongerige beest, het beest dat nooit genoeg heeft, het vieze beest dat wie weet waar in je lichaam huishoudt.
Je bent er echt veel mee bezig en iets willen we hier allemaal : dat ellendige beest uit ons lijf verjagen, vaak tegen beter weten in...
Marc.👍👍
Ja en daarom heet ie een sluipmoordenaar ,onzichtbaar verwoestend lafbek is het gewoon en altijd aanwezig bij voorkeur snachts komt het kankerspook .
Iets beters dan een troostknuffel heb ik helaas niet dus bij deze 🫂🫂❤️❤️