Etterbakjes
En nou hadden we gisteren nog PSA laten prikken, een cijfertje dat belangrijker lijkt te zijn geworden dan het saldo op je bankrekening. De uitslag: van 0.17 naar 0.21, op dik drie weken tijd. De medische wereld haalt er de schouders over op. "Is nog heel laag," zeggen ze, "en beneden de 2.0 doen we geen moeite."
Maar Mr Willy weet wel beter. Die PSA mag dan nog laag zijn, het is een klimrek. En als je een klimrek ziet, weet je dat er geklommen gaat worden. Wachten, zoals de heren dokters adviseren, doet hij niet. Als je de vijand in de verte ziet naderen, ga je niet eerst een kopje koffie drinken.
En alsof dat nog niet genoeg was, viel gisteren ook het verslag van zijn laatste PSMA-scan binnen. Het voelde als de uitslag van een examen, maar dan eentje waarin geen cijfers staan, alleen plekjes. En jawel, daar waren ze: twee nieuwe uitzaaiingen rond het schaambeen. Pestkoppen die zonder uitnodiging zijn rust komen verstoren.
Maar het echte slechte nieuws zat in de prostaatloge. Het gebied waar zijn prostaat ooit als een vorst regeerde, blijkt opnieuw gekraakt te zijn door de kanker. Een slechte huurder die je dacht te hebben uitgezet, maar die stiekem een reservesleutel bleek te hebben.
Morgen ziet hij zijn uroloog weer, maar ie had er al mee gemaild en de oplossing ligt al op tafel: bestralen. Het is niet de eerste keer dat hij op zoān tafelblad ligt met zijn achterwerk half ontbloot, terwijl een machine als een sciencefictionwapen zijn werk doet. Het heeft eerder geholpen, en het zal nu ook weer zān werk doen.
Binnenkort zit hij dus weer bij de radioloog, afspraken maken, plannetjes smeden. En dan, hop, de microgolf in. Hij stelt zich al voor hoe die kleine gluiperds, die zich nu nog liggen te verkneukelen, zich straks kapot zullen schrikken als de stralen hen genadeloos treffen. Hun feestje wordt wreed afgebroken, en dat is precies de bedoeling.
En zo krijgt ie hopelijk weer een paar maanden rust. Een paar maanden waarin ie zijn joggingrondjes kan blijven maken, zijn blogs kan blijven schrijven, en bovenal, waarin hij Mevr Willy kan blijven plagen met zijn halfslachtige humor.
De strijd is nooit voorbij en vroeg of laat zal ie wel het loodje leggen, maar voorlopig kan ie die kleine rotzakjes nog altijd een koekje van eigen deeg geven.
En zolang ie dat kan, schijnt de zon, nee toch?
15 reacties
Ja toch, zeker schijnt de zon. Momenteel nog dik achter de wolken.
"De kanker is terug" is een veelgehoorde uitspraak. Dat is dus niet waar, de kanker zat er wel, maar te klein om te kunnen meten, te klein om te kunnen onderscheiden. En ook al die kleine miniscule plekjes hebben op hun flikker gehad tijdens jouw chemo en hormoontherapiƫen en dat heeft ze helaas niet om zeep geholpen.
Hoop dat het kanon dat doet. En als ze over drie maanden weer wat zien, dan zien we wel verder.
Laat de stralen hun werk maar doen.
Maar ja, helaas, wanneer er weer wat vlekjes worden gevonden, geeft dat niet meteen veel moed.We kunnen alleen maar duimen, he.
Ik was gisteren bij de uroloog voor een gesprek. De Goed Nieuws Show.En dan moet ik toch ook denken aan iedereen hIer, inclusief jij, Willy, die het moet doen met minder goed nieuws...zoals je al eerder aanhaalde in Ć©Ć©n van je blogs, wekt dat bij mij een vreemd soort schuldgevoel op.
Kop op, man, we duimen !
Marc.šš
Je weet het weer mooi te omschrijven, maar verdorie zeg! Hopelijk kun je weer lange tijd vooruit door de bestraling.
Nou, me baserend op vorige ervaringen hoop ik op 3 tot 6 maanden
Lieve Willy, je hebt het weer mooi omschreven, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Oh ja, dat is kanker natuurlijk geworden. Ik stuur jou mooie sterke stralen en heel veel positiviteit. Wij gaan vandaag weer naar het AVL. Extra controle omdat Sam weer wat voelt onder zijn arm brrrrrrr, altijd weer die spanning, maar even laten nakijken.
liefs Anneke
Bewonderenswaardig dat je je ellende zo badinerend op papier kunt zetten. Ik hoop dat de ellende tot de bestraling beperkt blijft. Succes.
RenƩ
Nou, het geeft voor mezelf ook een goed gevoel dat ik er op die manier over kan schrijven.
Dan klinkt het allemaal minder erg.š
De microgolf klinkt bijna alsof ze je in het kleine vrouwtje stoppen (Micro Wife)ššššš
Gatsiedakkie. Gelukkig kunnen ze met bestralen een hoop bereiken. Je weet zelfs slecht nieuws nog mooi te verwoorden.
Liefs, Monique
Lieve Willy, zelfs slecht nieuws weet je nog prachtig mooi weer te geven! Hopelijk gaan de bestralingen hun werk weer doen en ik blijf voor je duimen. š«¶ š
Liefs Gerda
Hoi Willy,
Heb bijzonder veel respect hoe jij tegen die klote ziekte aankijkt en vecht. Blijf dat vooral doen, ik haal er zelf ook een en ander uit.
Hou vol Vlaamse vriend!
Greetz,
Jilles
Geef ze op hun donder die rotzakken. Mep ze een heel eind weg met al het licht wat er is. Hopelijk schrikken ze zo erg dat er niet Ć©Ć©n het lef heeft om weer in je buurt te komen!
Heel veel maanden gegund lieve Willyš
Wat dat klimrek betreft, heb je o zo veel gelijk: je weet als lijdend voorwerp perfect dat er enkel naar boven geklommen zal worden en de artsen proberen te doen alsof het nog kan dalen... of zo lijkt het toch. Dat is zo een vervelend gevoel: dat afwachten terwijl je wƩƩt dat het niet de goede kant opgaat.
Gelukkig (of mag ik dat niet zo noemen?) gaan ze wel de andere fuckers al bestralen. Alle winst is gewonnen!
Wat naar dat ze zich toch weer zo laten zien die kankercellen. Hoop dat de behandeling aanslaat. Denk aan je
Lieve groetjes Silvia