DUALITEIT
Nou, zeggen dat deze site heilzaam is , das het intrappen van een open deur. Je vindt informatie, steun. Je hoort en je wordt gehoord. Je bouwt een vriendenkring op.
Maar de mallemolen in je hoofd mindert niet.
Want je leest uiteraard de verhalen van andere mannen met prostaatkanker.
Je leest over het verdriet van mannen die als een sneltrein door hun behandeling raasden en in een oogwenk afscheid moesten nemen van het leven. Je voelt een diep, rauw verdriet om hen en hun nabestaanden, je deelt hun pijn en verlies. Hun angst. Je krijgt ook angst voor jezelf, een blik op je toekomst die je liever niet ziet. Maar tegelijkertijd is er een wrange dubbelzinnigheid. Want eigenlijk ben je blij: blij dat je, ondanks de uitzaaiingen nog best in goede gezondheid verkeert, blij dat bij jou de behandelingen wél hun werk doen, blij dat ze niet de pijn en ellende geven die ze bij anderen wél veroorzaken.
En dan lees je de verhalen van mensen die dankzij een vroege diagnose genezen of al jaren op een relatief stabiele manier verder leven. Je bent blij voor hen, uiteraard . Maar dan wordt de vreugde om het feit dat sommige lotgenoten aan de dood ontsnappen al snel overschaduwd door afgunst. Je gunt het hen van harte, maar wat als bij hem wél alles anders was gelopen? Wat als zijn artsen sneller hadden gehandeld, wat als hij niet zo lang had hoeven wachten op de operatie? En dan voel je een vlaag van jaloezie op al die mensen voor wie de kanker niet uitgezaaid was of voor wie de behandelingen wonderbaarlijk goed aanslaan.
En dan komen de schuldgevoelens. Schuld omdat je het verdriet van anderen ziet en jezelf nog vergelijkt. Schaamte omdat je dankbaar bent dat je er beter aan toe bent dan sommigen, terwijl je weet hoe kwetsend die gedachte kan overkomen als je iemand bent die minder geluk heeft. Schaamte omdat je jaloers bent op anderen die het ogenschijnlijk beter hebben , maar die uiteindelijk ook maar mensen zijn die vechten voor hun leven, die óók bang zijn, die óók hun onzekerheden hebben Schuld omdat je anderen niet alléén maar vreugde en geluk toewenst, maar tegelijkertijd steeds ook dat gevoel van ‘het had ook anders gekund voor mij’ voelt opborrelen.
En zo leef je met een kluwen van emoties: verdriet om de pijn van lotgenoten, dankbaarheid dat je d'r nog bent, onmacht om wat er had kunnen gebeuren, jaloezie op wie wel genezen zijn, en schaamte dat je niet alleen maar blij voor hen kan zijn.
Nou, 't zal allemaal wel menselijk zijn, zeker?
7 reacties
Daar heb ik ook last van. Mannen die al tien, vijftien jaar rustig voortkabbelen op de hormoonbehandelingen. Of genezen zijn, nog erger!
Dat heet menselijk te zijn, naar het schijnt.
Niets menselijks is ons vreemd!
Allemaal heel menselijk Mr. Willy. Zelf betrap ik me ook weleens op afgunstige gedachtes als ik lees dat bij iemand de complete borst is verwijderd en daarmee ook de kanker. Heel oneerlijk zo te denken.
Ik had graag mijn borst afgestaan vóórdat er uitzaaiingen in lever en botten waren ontstaan. Maar het is wat het is. Ik gun een ieder herstel van deze kloteziekte. Ik zou willen dat ik niet had geweten wat kanker aan fysieke en emotionele ellende met zich meebrengt, maar het is wat het is en het heeft me ook veel inzichten gegeven. Dat ik kan bouwen op mijn kinderen, collega's en vrienden en vriendinnen. Dat alle dierbaren die er waren in mijn leven me nog dierbaarder zijn geworden. Somberheid, afgunst, verdriet, angst, dankbaarheid, levenslust, levenshaast het hoort er allemaal bij.
Liefs, Monique
Al die emoties: het hoort er blijkbaar allemaal bij. Ik voel me schuldig soms, als er lotgenoten veel te vroeg aan het eind van de behandelmogelijkheden komen en overlijden. Dan ben ik tegelijk ook weer dankbaar dat ik er nog ben, met goede kwaliteit van leven. Dankbaar en gelukkig dat ik nog veel mooie dingen mag meemaken. Dan weer boos dat deze rotziekte bestaat, dat het mij en mijn gezin treft. Dat kanker zoveel mensen treft. Oneerlijk!
Gelukkig overheersen bij mij toch steeds weer de positieve gedachten. De tijd die ik nu heb, gekregen heb (van wie?) is te kostbaar om te piekeren en somberen of angstig te zijn. Niet wachten op wat onherroepelijk eens zal komen, maar leven, genieten van elke dag.
Zoals anderen zeggen: het is menselijk en we herkennen allemaal àl die emoties. Hoort erbij, denk ik. En een handleiding die voor iedereen geldt, over hoe omgaan met een leven met kanker... is nog niet uitgevonden, dus modderen we maar aan met onze eigen persoonlijke upjes en downtjes.
Het is inderdaad een dubbeltje op zijn kant, beste Willy. Inderdaad, bij mij doet de Abiraterone en Decapeptyl al bijna vIer jaar heel mooi hun werk. En dan denk ik inderdaad ook aan de mensen met minder geluk, die door een tunnel van pijn moeten of reeds overleden zijn.
Ik hoor - tot nu toe tenminste - bij de gelukkigen. Ik blijf fietsen, en 2024 is op dat vlak een heel mooi jaar geweest, ondanks de overvloedige regen die dit jaar ons lot werd.Conditie opbouwen telt niet meer zozeer, wel bezig blijven. En genieten van de dag zonder teveel te denken aan de toekomst.
En ik denk ook vaak aan mensen die ons veel te vroeg moesten verlaten.
Al heb ik ook zoals jij en zovele anderen mijn bijwerkingen van de rothormoontherapie en vermits ik al meer dan veertig jaren depressiegevoelig ben...
Het zal steeds een mesje zijn dat niet aan twee maar aan meerdere kanten snijdt...
Marc.👍👍
Lieve Willy,
Compleet menselijk, maar ik ben 1 van de vele die jou dit zeggen. 7 maanden geleden zag ik mijn lieve Sam al tussen 4 planken. "Ik kan je nog niet missen", zei ik toen. Nooit kanker van zo dichtbij meegemaakt, gelukkig. Wat zijn de 7 maanden snel gegaan. Op de Melanoom site lees ik regelmatig dat mensen stoppen met behandelingen, door pijn, te zwaar, of dat de behandelingen niet aanslaan. Dat er lotgenoten zijn overleden, na zoveel strijd. Wij mogen ons, tot nu toe, gelukkig prijzen met hoe het gaat. We bewegen ons in de toekomst, maar ver vooruit kijken kan ook weer niet.
Leef, alsof het je laatste dag is.
Liefs Anneke