Verhalen van de nacht: Vader
Pa Willy, ik mis hem. 100 zou ie dit jaar geworden zijn
De ruimte hier, waar Mr Willy in de stille uurtjes achter zijn PC zit te mijmeren, staat vol met herinneringen: sierlijk gevormd smeedwerk, een stille getuige van Pa Willy's leven vol vuur en vakmanschap. En dikwijls, wanneer ik hier sta, kijkend naar de klok, zijn handelsmerk, zoek ik zijn stem en voel een steek van spijt. Spijt dat ik ik hem als kind, als jongeman, als volwassene, nooit echt begrepen heb, hoe we naast elkaar leefden zonder echt met elkaar te praten. Ik was te druk met mijn eigen kleine wereldje, te jong of te onwetend om te vragen naar zijn gedachten, zijn dromen, zijn angsten. Alleen in zijn laatste levensjaar zijn we naar elkaar gegroeid, maar die tijd was te kort, veel te kort. Niet meer dan een glimp van wat had kunnen zijn. Nu is hij er niet meer, en de leegte laat me achter met vragen die nooit meer beantwoord zullen worden.
En dan, in die weemoed, zoek ik troost in een wonderlijk beeld. Ik stel me voor dat Pa Willy ergens opnieuw geboren zou worden, aan de andere kant van de horizon, in een zacht verlicht huis, omringd door mensen die al hun liefde aan hem geven. Ik zie hem voor me als een klein, blozend kind, midden in een tuin vol wilde bloemen en schuchtere vogels die hun eerste lentelied proberen. Hij rent achter vlinders aan, weet nog niets van spijt of gemis, lacht om de regenbogen die dansen in zijn jonge ogen.
Onder een oude, knoestige boom kijkt hij omhoog. Hij ziet wolken in de vorm van draken en kastelen, vult zijn wereld met vreemde, lieflijke gezichten. Misschien voelt hij in dat kleine koppie iets wat hij niet kan plaatsen ā een vage herinnering, een flits van een ander leven. Heeft hij ooit iemand gekend die op mij leek? Was er een stem, een geur, een hand die zijn schouder troostend aanraakte?
Ik stel me voor hoe hij zonder het te weten een nieuwe laag over onze geschiedenis legt. Elke stap die hij in die tuin zet, elke vlinder die hij laat opvliegen, draagt iets mee van de man die ik kende en die ik nu mis. En dan droom ik dat hij, als klein kind, hier in mijn buurt rondloopt. Dat zijn ouders met hem langs mijn huis wandelen, dat hij even naar mijn raam staart en zich afvraagt waarom dit zo vertrouwd voelt.
Misschien kruisen onze blikken elkaar ooit, voor Ć©Ć©n seconde. Hij fronst, lacht, gaat weer verder. En dan blijf ik achter met een hart dat klopt in een vreemd, warm ritme. Want misschien is dit de enige manier om de leegte te vullen: door te geloven dat we elkaar ergens, in een ander leven, opnieuw ontmoeten.
Dat er een zacht gefluister in de wind zit, dat zegt: āIk ben er nog, in jou, en jij in mij.ā
8 reacties
Nou las ik zonder bril, het zij mij vergeven, maar ik meende te lezen dat jouw opa naar jouw staart staart.
Ik begreep zijn frons meteen.
Ook zonder ons gaat het leven door en laten we dingen achter. Na mijn verscheiden woont mevrouw Zweef nog in kasteel Andijk, tot het ook voor haar ophoudt. En dan gaat het in andere handen over. Waarschijnlijk een ouder stel, hoewel er twee gerieflijke slaapkamers boven gemaakt kunnen worden, als er een paar scheidingswanden worden geplaatst. Jonge kinderstemmen in het kasteel?
Zweef is er dan allang niet meer. Hij heeft negens zijn naam in gekrast zoals een kunstenaar in zijn werk meent te moeten doen.
š¤£š¤£ Toch jammer dat m'n staart eraf is. Ben er nog altijd wat ongelukkig over.
Maar moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik er niks dan last van had. Pure koppigheid dat ik er een jaar mee rondgelopen heb
Nu dat mijn moeder overleden is, heb ik ook dat gevoel. Dat zij ergens over ons waakt, in onze gedachten, in een andere wereld, ergens aan de overkant van een of andere rivier, of misschien wel een oceaan.
Wanneer ik op bezoek ga bij mijn vader, staat daar nog een grote foto van haar, de foto die ook staat op haar rouwbrief en de rouwprentjes. Een prachtige foto met haar eeuwige glimlach, verlost van alle lijden.
Woorden bij die foto moet je helaas zelf bedenken.
Het gemis blijft en ook de rouw, na die eerste weken.
Ik vind het wel triest voor jou dat je je vader slechts een jaar echt hebt mogen kennen...
Marc.šš
Herkenbaar ook ik baal er van dat ik mij nooit echt goed verplaatst heb in het leven van mijn moeder. Ze zeggen niet voor niks wijsheid komt met de jaren. Ik heb getracht om de laatste jaren er voor haar te zijn. Mijn moeder was dement dus of zij er echt iets van mee heeft gekregen dat is de vraag. Denk met liefde terug aan de momenten dat ik met haar aan het knutselen was of legpuzzels aan het leggen was. Ik weet zeker dat wij elkaar ooit weer gaan zien. Voor nu Willy blijf jij praten met Mw Willy over alles, over moeilijke onderwerpen ga niks uit de weg zodat als het ooit je tijd wordt (jaartje of 15) je met een gerust hart en zonder spijt je ogen kan sluiten
ā¤ļø
Lieve Willy, allereerst weet ik zeker dat jou vader naast je wandelt. Het gevoel wat je af en toe heb, is zijn hand op je schouder. Het licht wat je niet kan plaatsen, is jou vader. Wees gezegend. Mijn vader is helaas op 60 jarige leeftijd, 25 jaar geleden overleden. Wij hadden wel een heel warm gezin. Tot op de dag van vandaag, droom ik soms over hem. Ik kan dan huilend wakker worden want ik heb zijn overlijden nooit verwerkt. Overleden na buikpijn, onderzoek, operatie en niet meer wakker geworden. Ik was 7 maanden zwanger. Ik denk en voel met je mee, ondanks onze verhalen verschillend zijn.
Liefs Anneke
Dank voor je lieve woorden
Hoi Willy,
Je verhaal over je vader raakte me. Mijn vader is in 1991 overleden op 76 jarige leeftijd. Ik had nooit zo'n band met mijn vader terwijl hij helemaal idolaat van mij was.....
Mijn vader was een prima kerel maar nogal eenvoudig. Kon nooit een gesprek met wat meer diepgang met hem hebben. Dat vond ik destijds erg moeilijk als ook vervelend. Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van dat ik niet wat meer liefde heb getoond naar hem....
Dat maak ik wel goed later als ik niet meer op deze globe ben ..
Jilles