Identiteit
Het leven als kankerlijer vraagt nogal wat bezoekjes aan het ziekenhuis.
Zo ook gisteren, toen Mr Willy weer richting hospitaal ging voor zijn zoveelste controle. Mevr Willy moest er ook zijn, voor andere dingen, dus hadden we afspraak geboekt op hetzelfde uur. Samen gaan is toch prettiger.
Bij de ingang van het ziekenhuis staat zo'n ticketautomaat. Het is zo’n high-tech apparaat waar je je identiteitskaart in schuift en een papieren tsunami in ruil ontvangt: een bevestiging, een hoop documenten, en een soort plattegrond van het ziekenhuislabyrint – zonder dat vind je de weg nooit meer.
Je schuift je kaart erin. Geen reactie. "Nou ja, verkeerd ingestoken, zeker" Even omdraaien. Geen succes. Nog eens omdraaien, een paar keer de chip langs je mouw poetsen om het ding nieuw leven in te plaatsen. Maar nee hoor, het scherm blijft nors stil.
Nou, waarschijnlijk is dit gedrocht gewoon kapot. dus je sjokt naar de volgende automaat. Daar gaat de kaart weer. Maar ook deze machine zwijgt in alle talen.
En dan, natuurlijk, staat daar ineens Mevr Willy. Handen in de zij, wenkbrauwen omhoog, die blik die hem meteen met tien jaar ouder doet voelen. "Zèèèg, ezel," roept ze uit, luid genoeg voor de halve inkomhal. "Dat is je bankkaart waar je mee zit te proberen! Zèèèg, je bent toch niet dement aan het worden, niet?"
En dan stokt je adem weer. Slik. Je zoveelste frats. Je voelt de ijskoude rilling langs je rug en grijnst schuchter. “Goh nee, schatje, chemobrein, weet je wel…” En met een onschuldig lachje probeer je het van je af te schudden, maar Mevr Willy blijft hem aankijken, ogen die ineens een stukje scherper lijken te staan, alsof ze recht door zijn smoes heen kijkt.
En de rest van de dag voel je haar blik in je rug priemen. Achterdochtig, afwachtend, speurend naar meer sporen van vergeetachtigheid. Ze zegt niets, maar haar ogen spreken boekdelen.
En dan voel je het gewicht weer van die woorden die je niet hardop durft te zeggen, nog niet, niet zolang het niet erger wordt. Want als je dat doet, als je het zegt, dan stort haar wereld in, en wat blijft er dan nog over voor hem?
Nou, goed dat we nog slim genoeg zijn om er een een blog over te schrijven, dan lijkt alles toch weer gewoon , ja toch?
22 reacties
Zeer herkenbaar. Ik heb dan wel geen chemobrein maar deze situaties kom ik ook vaak tegen.
Niks gek hoor, dit gebeurt mijn man ook zo vaak. Bij ons in het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft zijn ook van die zuilen waar je je (ziekenhuis)pas moet scannen maar hij gebruikt dan geen betaalpas maar zijn ov-chipkaart, haha, die doet 't uiteraard ook niet 🤣
Ja, is idd zo. Dus eigenlijk probeer ik me er niet meer zorgen over te maken dan echt nodig.
Maar weet je
Stel je hebt kanker en d'r zijn uitzaaiingen op je botten . Nou , elke keer dat je ergens op je knoken een ondefinieerbare pijn hebt denk je automatisch 'oei, weer een uitzaaiing erbij' . en dan mag je misschien gewoon een blauwe plek hebben, omdat je je gisteren gestoten hebt., dat idee gaat niet uit je hoofd.
En hier is dat juist hetzelfde. Die diagnose van vasculaire dementie is nu eenmaal gesteld en ook al heb je d'r nog niet teveel last van, elke keer dat je een dommigheid uithaalt, begint die mallemolen weer op volle kracht te draaien.
Bij mij ook herkenbaar, Willy. Ik heb nu nog geen chemo gehad maar van die foutjes durf ik ook al eens maken. Zou de Decapeptyl of Abiraterone daar ook wat mee te maken hebben?
En wanneer de daaropvolgende opmerking van het vrouwtje snedig genoeg is, vinden de tranen wel weer vlotjes hun weg...
Marc. 👍👍
Mijn man gebruikt ook sinds een jaar Abiraterone en is ook super vergeetachtig
Nou, jij zal daar natuurlijk helemaal anders over denken, maar voor mij is dat hoopgevend nieuws.
Dat snap ik en zo is 't! Soms echt mega vergeetachtig, vooral recente dingen! Zie je hem al staan bij die zuil met z'n ov-kaart?? Dan durf ik niet eens te lachen maar doe t stiekem wel, hij doet 't niet expres
Goh, zolang we er eens mee kunnen lachen, is het allemaal nog best leefbaar, niet?
Hele dag in ziekenhuis voor mijn man, half12 vonden ze dat hij toch moest blijven. Winter, vriezen, piikkedonker en de parkeerplaats leeg, op mijn auto na, aparte parkeerplaats voor personeel. Pasje werkt niet,wordt na enkele pogingen ook nog eens opgeslokt, slagboom gaat niet omhoog, binnen gevraagd om hulp bij nachtbalie, gaan wij niet over! Vind praatknopje en een vriendelijke meneer laat vanaf afstand bomen omhoog gaan, eindelijk naar huis,helemaal van slag en steenkoud. Volgende dag kan ik bij balie opgeslokte pasje! Ophalen...donorpas, bonuskaart ah EN parkeerkaart! Hoe heeft u dit voor elkaar gekregen!!! (Toen) nog kankervrij, hopelijk geeft dit je toch wat rust, gelukkig heeft niet alles met onze ziekte te maken!
Leuk en rustgevend dat zoiets bij een ander ook gebeurd.😁😁
Precies!
Ach Willy, zo herkenbaar, die vergeetachtigheid en verstrooid zijn.....Wat geeft het? Je bent bang dat je dement word lees ik regelmatig, nee joh! Het is gewoon door al die troep die ze in je lichaam pompen.
Zo ging ik afgelopen zondag fietsen en na een kilometer of 5 had ik zoiets van "wat voelt het toch anders aan tussen mijn benen". Wat the heck! Wat bleek.....
Dit uilskuiken had wel een lange koersbroek aangetrokken (!) maar dan zonder zeem!!! De broek paste ook totaal niet bij de rest van de outfit!. De koersbroek die bij de rest van de outfit hoort heeft wel een zeem in de lange koersbroek zelf maar toch op de een of andere manier krijg ik het voor elkaar om zo te gaan fietsen. Visueel niets opgevallen als ook fysiek niet.....ja, pas na 5 kilometer ging er een lampje branden.
Wat nu gedaan dacht ik.... doorfietsen (?), een tocht van 58 km met wat lichte klimmetjes erin. We zien wel waar het schip strandt.....Waarvan akte.
Pas de laatste 10 kilometer ging ik de zitbotjes wat voelen, that's all! Natuurlijk door mijn getrainde bilspieren kon ik dit een keer doen maar niet voor herhaling vatbaar op zo'n klein racefietszadeltje......
Karin is dit stomme gedoe inmiddels wel gewend, ze kan er inmiddels wel om lachen en het strenge vermanende is op mij niet van toepassing. Soms kan ze licht geïrriteerd reageren maar beseft dan dat ik een chemobrein en/of een antihormoon brein heb......en dan tovert ze weer een stralende lach op haar lieve gezicht, oh.....wat hou ik toch veel van haar, niet te beschrijven!
Er valt mee te leven, zucht..............
Groet,
Jilles
Ach Jilles,
Zolang er alleen maar een lampje gaat branden, en er verder geen brandend gevoel is valt het mee
Liefs Peter
Dan heb jij nog geluk, Jilles. Zonder zeem zou ik na 58 km. in het Hasselts ziekenhuis liggen, denk ik...
Gelukkig heeft het avl nog gewoon een ouderwetse afsprakenkaart die je kunt scannen, of met de inlog op mijn avl
Voor degenen die de bankpas gebruikt hebben. Gelijk saldo checken 😁😁
Och arme Willy, ik snap jouw verwarring en angst. Maar je hebt er weer een prachtig coherent verhaal van weten te maken, dus ik vermoed dat het eerder door alle medicatie komt dan door de dreigende dementie.
Knuffel van mij.
Ach lieve Monique.
D'r is niks zo goed om je zorgen en angsten onder de duim te houden als er een leuk blog over schrijven.
Knuffel terug
Ach, MrWilly,
Snap de stress van jou en vrouw helemaal, als het in je hoofd zit ga je alles er aan linken en raak je het idee niet meer kwijt. Nu moet ik wel zeggen dat zo'n verkeerde pas vaker voor komt dan je denkt en echt gewoon een "oeps" momentje is. Zodra je dit soort dingen niet meer gaat linken aan je diagnose omdat je die vergeten bent is er pas echt reden tot zorg. Dikke knuf en hoop dat je je bankpas niet per abuis ergens laat slingeren.
Nou, das ook al gebeurd hoor, maar die is tot hiertoe altijd veilig teruggekomen.
Het is ook n heel gedoe met al die passen tegenwoordig.pasje hiervoor , pasje daarvoor. Ook heel fijn als het in gepepert wordt ☺️als je de verkeerde hebt.maar het is je weer gelukt.🫡
Dikke knuf
Ook al voorgehad, of omgekeerd, proberen te betalen met mijn eID! En ook al keiovertuigd mijn code intikken, fout, nogmaals even overtuigd en dan na drie beurten de eID geblokkeerd geraakt. Dàt is een gedoe om weer in orde te krijgen hoor... Ik snap je angst, maar een mens kan ook gewoon wat onhandig zijn, toch?