Diagnose borstkanker en weer aan het werk gaan
Deze week las ik de vraag hoelang je na de diagnose kanker "uit de running gaat zijn" Je bent volop bezig en nu staat je leven staat ineens op z'n kop en is het vol onzekerheid.
Je wilt het zelf weten, je baas wilt het weten, of als je een eigen bedrijf hebt, ga je vervanging regelen, hoelang....
Dat zijn allemaal vragen die erbij komen en waar je niet zomaar een antwoord op hebt.
Ik ben wel benieuwd naar de ervaring van anderen, hoe lang zijn jullie eruit geweest, en vooral ook, hoe ben je weer gestart met werken. Hoe was het begrip van je leidinggevende en je collega's?
Je wilt het zelf weten, je baas wilt het weten, of als je een eigen bedrijf hebt, ga je vervanging regelen, hoelang....
Dat zijn allemaal vragen die erbij komen en waar je niet zomaar een antwoord op hebt.
Ik ben wel benieuwd naar de ervaring van anderen, hoe lang zijn jullie eruit geweest, en vooral ook, hoe ben je weer gestart met werken. Hoe was het begrip van je leidinggevende en je collega's?
28 reacties
Tijdens chemo ging ik 1 x pw een uurtje langs, daarna rustig opbouwen. Na t bericht dat ik in fase 4 zit ben ik 80% gaan werken, voel me redelijk, weet dat t op termijn afloopt, mijn collegas accepteren en ondersteunen t. Ik hoop dit nog n tijd te kunnen doen.
ik ben er 5 mnd uit geweest, mijn werk is ook deels via internet te volgen en te doen, dat scheelt!
Soms kun je je werk wel vanuit huis doen, maar ik denk dat het ook erg belangrijk is om de feeling met je werk en collega's te houden. Hoe reageren collega's op je?
Ik lees dat je in fase 4 zit, wat vreselijk voor je. Wat heeft je doen besluiten om toch weer te gaan werken, was dat vanuit jezelf, of opgelegd? Hoe doe je je werk nu?
Ik kan me ook voorstellen dat je van hetgeen je nog kan en hebt wil gaan genieten, op welke manier past werk daar dan in?
Sterkte, Doortje
Collega's hebben mijn taken onderling verdeelt. Als ik kom werken, pak ik zaken op die op dat moment nodig zijn. Weer werken geeft me energie om. Het is dan heerlijk met mijn 'normale' leven bezig te zijn, ondanks dat ik niet helemaal de werkzaamheden vervul die eigenlijk bij mijn functie horen. Mijn collega's krijgen er ook energie van, ze zien me regelmatig en maken mijn behandeling van dicht bij mee. Hierdoor zien ze precies wat de behandelingen lichamelijk en mentaal met je doen waardoor er erg veel begrip is voor de situatie.
Na de laatste chemokuur hoop ik met mijn leidinggevende en de bedrijfsarts een goed reïntegratie schema op te zetten om langzaam weer fulltime aan de slag te kunnen. Ik laat me daarbij vooral leiden door hoe ik me voel op fysiek en mentaal gebied.
Ja, het lijkt voor meer mensen 'bijzonder' dat ik weer ben gaan werken, 'ga toch leuke dingen doen' enzo.
Ik heb heel leuk werk, ben al 13 jaar directeur v op.bibliotheek, inmiddels een organisatie die goed loopt, meeste mensen zelf aangenomen en volgend jaar verhuizen we naar een mooi oud pand. Ik vind het plezierig om hier nog aan mee te kunnen werken. Ik werk eigenlijk als ik kan, er is geen enkele dwang, kan ook gemakkelijk thuis werken en woon heel dicht bij mijn werk, soms even een uurtje thuis rusten en dan weer terug.
Toen ik het in nov. hoorde heb ik 'mijn knopen geteld', wat zou ik echt graag willen, dat was met mijn man en kinderen en mijn moeder een cruise maken, dat hebben we met de Kerst gedaan, vliegen naar Dubai en daar op een boot, een week lang mooie ervaring. Verder doe ik veel met vriendinnen, komen er vaak mensen langs en wil ik mijn leven zo gewoon mogelijk leven, geen wensen, geen zaken die ik nog zou willen. Wat scheelt is dat ik er goed uitzie (zegt men) en me verder redelijk goed voel. Kan elke dag veranderen, ben ik me bewust van.
Als ik je antwoord zo lees heb je een weloverwogen beslissing genomen, dat is belangrijk. Als daar werk in past, zoals jij schrijft is dat alleen maar heel goed.
Het houd ook je binding met de "gewone wereld" in stand, dat heb ik zelf ook als heel waardevol ervaren.
Fijn dat je je goed voelt om te werken en die dingen kunt doen die voor jou er echt toe doen.
Leg je focus op het leven van deze dag, meer garanties hebben wij niet, maar ook anderen hebben die garantie niet. Als je je vandaag goed voelt, pluk de dag, de ene dag is het kadootje groter dan de andere dag.
Ik vind het mooi om te lezen hoe jij je keuzes hebt gemaakt. Tevens realiseer ik mij dat jij daarin sterk staat. Als directeur hebt je een bepaalde betrokkenheid met je werk maar ook een zekere voorsprong ten opzichte van andere werknemers.Begrijp mij goed dat ik hiermee duid op de mogelijkheid die jij vanuit je positie al hebt. Veel werknemers zijn kwetsbaar door de positie die zij hebben en soms niet goed kunnen overzien of inschatten welke mogelijkheden of werkzaamheden zij zouden kunnen doen.Ik vind het fijn voor je dat jij bezig kunt blijven met dingen die jou boeien en dat je op die manier midden in het leven kan blijven staan.
Bedankt Doortje en Stiertje,
ik realiseer me zeker dat ik een bevoorrechte positie heb, waarin ik een aantal zaken gemakkelijker kan regelen dan een gemiddelde werknemer. Aan de andere kant maakt het het moeilijk om te beslissen wanneer ik stop, zal er toch van komen, soms heb ik een mindere dag (gisteren onverklaarbare pijn in mijn rug...), wat is het moment dat het niet meer gaat....? Of minder en welke taken stoot ik dan af? Ook hierin probeer ik per dag te leven, niet te veel 'beren op de weg' te zien en te genieten van elke dag. ik kan me nog niet voorstellen dat ik thuis blijf, maar qua energie soms wel....
Mijn man doet alle boodschappen en kookt, hij deed altijd al de was en verder hebben we 3 uur per week een hulp, die ook de bedden verschoont, dus blijft er voor mij vooral een beetje opruimen enzo over, dat gaat nog goed.
Zou graag in de meivakantie (mijn man zit in t onderwijs) nog een reisje maken, maar we waren 2 weken geleden een paar dagen in een hotel, beviel me toch eigenlijk slecht, je moet je toch aanpassen aan het ritme van het hotel, niet altijd aansluitend bij mijn wensen, nog eens even goed over denken.
Bedankt voor het meeleven, meedenken, alle goeds voor jullie gewenst
Wat fijn te lezen dat je man je op veel fronten bijstaat en taken overneemt, dat doet je beseffen dat je er niet alleen voorstaat en ook niet alleen doorheen gaat. Eigenlijk heeft ieder in je omgeving een rol in het proces.
Wat wel belangrijk is dat je aan je omgeving aangeeft wat je nodig hebt, of juist niet nodig hebt, hoe je het ervaart. Kortom, betrek je erin, want zij zitten ook in het proces.
Ik hoop dat je een mogelijkheid vind om in de vakantie er even uit te gaan, ik heb het zelf als heel fijn ervaren. Doordat je in een andere omgeving bent kun je gemakkelijker je eigen sores even vergeten, en er even helemaal uit zijn. Ook je man zal dat waarschijnlijk zo ervaren, dat was tenminste bij ons het geval.
Jij ook heel veel kracht en sterkte voor de toekomst.
Doortje
Ondanks alle ellende van de behandeling bof jij enorm met je werkgever. Zo lees je dat het ook anders kan.
Helaas blijft dit soort werkgevers in de minderheid, terwijl jij waarschijnlijk beter en sneller weer aan het werk zult gaan.
Sterkte nog met de laatste bestralingen. Is daarmee het zwaarste gedeelte van je behandeling voorbij?
groetjes, Doortje
Hoi hoi, dan kan morgen de vlag uit!! Hoeveel bestralingen heb je nu gehad? De gevolgen zijn zo te lezen best heftig. De bestraling wordt toch nog steeds vaak onderschat.
Ik ben benieuwd hoe het jou de komende tijd vergaat. Het zou goed kunnen dat je in een "gat" valt. Ineens is alles klaar en sta je naast de rollercoaster, stil...
Dat is heel normaal, ik heb het zelf ook zo ervaren. Het voelt heel erg raar, ik voelde me heel kwetsbaar, en ineens heel erg aan mijn lot overgelaten. Je moet het nu weer zelf gaan doen.
Nu kun je weer op gaan bouwen, neem je tijd ervoor, het is geen kattepies wat je hebt meegemaakt.
Als je behoefte hebt om van je af te praten, kom maar op, daar zijn we voor.
Groetjes, Doortje
Wat een naar bericht over je kleindochter, ik kan me heel goed voorstellen dat je daar meer mee bezig bent dan je eigen gezondheid. Zelf heb ik ook kinderen en een kleinkind en mijn oudste dochter is vorig jaar heel ziek geweest. Ook dat heeft veel impact op mij gehad en vergeet je je eigen sores. Je kan het beter zelf hebben dan één van de kinderen of kleinkinderen.
Natuurlijk moet je ook aan jezelf denken, want anders kun je er niet voor je kleinkind en je kinderen zijn.
Heel veel sterke en fijn dat je van de ritjes naar het bestralingscentrum af bent. Nu lekker daarvan opknappen.
Doortje
Ik ben me bewust dat ik echt naar mijn lichaam moet luisteren, want anders werk ik te veel. Mijn chef weet dit en remt mij dus soms zelfs bewust hierin af.
De operatie staat gepland over 2 weken. Kan nu mijn verhaal nog kwijt aan collega's. Ik ben niet iemand die er zelf over begint, maar sta open om alles nog eens te vertellen.
De terugkeer in het arbeidsproces vond ik bijzonder fijn en heb inmiddels ook een nieuwe betere baan. Ik kreeg alle vertrouwen en dat geeft je natuurlijk een boost. Inmiddels ook gestart met een cursus en nu door de crisis word ik ook geacht om 's avonds te gaan werken. Een bezoek aan de arboarts leverde mij heel veel bewondering op, maar moet toch bij de oncoloog een verklaring opvragen dat ik 's avonds niet kan werken. Er zijn grenzen in mijn kunnen, maar daar wordt bij de werkgever toch erg makkelijk over gedacht. 's middags loop ik op adidasslippers omdat ik het anders niet volhou.
Het ergste vind ik dat ik mij niet serieus genomen voel. Ik heb het na 54 ziekenhuisbezoeken in een jaar tijd echt wel even gehad met die deskundigen. En als klap op de vuurpijl krijg ik ook nog het advies om een deskundigheidsoordeel bij het UWV op te vragen a 70 euro waarbij dan tevens de collega's van de afdeling blijkbaar het beter kunnen accepteren? Eén ding is zeker dat laatste is niet mijn zorg.
Morgen maar eens bellen met het ziekenhuis.
De hormoontabletten is inderdaad een ander verhaal, tot nu toe heb ik weinig last van bijwerkingen, maar ik merk dat die op langere termijn erger worden. Ik ga me er nu nog niet druk over maken, de tijd zal het leren.
Wat knap dat je zelfs een NIEUWE baan hebt, het is al bijzonder dat je je werk kunt houden, maar dan ook nog een nieuwe start vind ik heel erg knap. Zouden ze je niet serieus nemen omdat je jezelf misschien beter voordoet dan dat je je voelt? Of sta je bekend als de doorzetter en hebben ze je zo op een voetstuk gezet. Heb je je als eens kwetsbaar opgesteld? Niet om medelijden te krijgen, maar om begrip te krijgen? Dat je vertelt wat je werkelijk voelt?
Dat jij daar een verklaring voor moet betalen vind ik absurd, dat lijkt me meer een taak voor je werkgever.
Ik had eerder ook last van stijfheid en ben Omega3 gaan gebruiken. Ik heb het idee dat dat wel werkt. Ik heb het ook al van anderen gehoord.
Succes en heel erg bedankt dat je jouw ervaring deelt.
Doortje
Voor mij 13 maart 2014 diagnose borstkanker, Gelukkig borstsparend en daarna alleen radiotherapie. Nu Driekwartjaar later nog steeds fysio maar wel weer volledig aan het werk
groetjes. Doortje
Ik heb er voor gekozen om halve dagen te gaan werken zolang het kan. Dit puur om mijn gedachten te verzetten, thuis dacht ik alleen negatief. Nu bezig met de bestralingen en ik moet zeggen het gaat me nog goed af. Ik werk in de ochtend, hierna ga ik na de bestraling en dan lekker naar huis. Zo kan ik indien nodig de rust nemen die ik wil.
Groetjes Jolanda Fpesenek
Mooi niet, het bleek IPC (Intracysteus papillair carcinoom) te zijn, wat maar zelden voorkomt. (Ik kan daar ook niets van op deze site terugvinden!) Een borstsparende operatie plus radiotherapie volgde in de maanden september, oktober en november. Ik bleef fitnessen en naar yoga gaan, maar ging door vermoeidheid en gebrek aan concentratievermogen voor de bijl.
Een paar maanden rustig aan doen en goed naar het lichaam luisteren. Ik had er toch te lichtvaardig over gedacht. Dus ik moest een revalidatieprogramma gaan samenstellen.
Dat heb ik gedaan en bestaat voor mij uit een reis naar de woestijn met yoga en een kamelentocht om weer te aarden en in contact met jezelf te komen (zie website FEEL THE DESERT). Daarna het programma "herstel en balans" (ZIE DE WEBSITE HERSTEL EN BALANS), wat bestaat uit een kwartaal lang elke week twee maal in de week sport en 1 maal in de week psychosociale onderwerpen.
Daarna nog het programma "BeMind" (zie website BEMIND) , dit is een (promotie) onderzoek via het UMCRadboud te Nijmegen. Vanaf februari ben ik bezig om weer wat te gaan werken. Mijn doel is om na de zomervakantie 2015 weer fulltime aan de slag te zijn. Ondertussen probeer zo goed en kwaad als het kan weer op te bouwen. Maar ik word door mijn lichaam wel teruggefloten. Moe en weinig concentratievermogen. Maar daar ga ik dus actief verbetering in aanbrengen.
Ik heb een eigen bureau en heb dus geen baas of ARBO-dienst. Wel heb ik een particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering die regelmatig informeert en ook mijn gegevens bij de huisarts heeft opgevraagd. De behandeling van mijn zaak ervaar ik als heel coulant en prettig. Dat draagt ook bij tot een goed genezingsproces. Mijn behandelend specialist kan zich geheel in mijn plannen vinden. Zelf actief aan je genezing werken is een goede manier om er weer bovenop te komen.
Van mijn klanten heb ik veel begrip gekregen. Het aantal zaken heb ik teruggeschroefd en ook tijdelijk uitbesteed. Je moet wel.
Je hebt gelijk gehad. Bij mij liep het ook anders. Veel te snel weer gaan werken en daarmee weer over mijn grenzen heengegaan. IK heb van mijn AOV-verzekering een goede coach gekregen die naar een
gesprek wist wat er an de hand was. Ook ik heb en paar stappen terug moeten doen. Uitgesteld herstel noemt mijn coach Helga dat. Het gaat nu weer wat beter, maar ik besef dat ik nog een weg te gaan heb. Ik hoop dat ik uiteindelijk ook weer fulltime kan werken.
Het is wel heel fijn dat je al een AOV-verzekering had, want als je eenmaal het stempel "kanker" hebt gaan alle deuren bij verzekeraars dicht. Hoe goed je prognose ook is, je krijgt geen verzekering meer.
Dat je daarbij begeleiding hebt gekregen vind ik heel bijzonder, ik begrijp uit je berichtje dat je daar heel veel aan hebt gehad.
De weg is inderdaad lang, met pieken en dalen en onoverzichtelijk. Het is altijd zo dat je pas achteraf merkt dat "iets" te veel is geweest. Ik zie dat je de behandeling vorig jaar hebt gehad. Mijn eigen ervaring is dat je 2 jaar later pas weer in je normale "gedoetje" bent, dat ik mijn eigen lijf weer herken. Jij hebt geen chemo gehad? Onderschat de doorwerklng van de bestraling niet. Dat is veel meer dan je bij de intake voorspeld wordt. Voor jou zal het ook nog even geduld hebben, en goed naar je lijf luisteren. Dan kom je er wel.
groetjes, Doortje
Ik ben er zelf van overtuigd dat het goed is om zoveel mogelijk door te gaan met je gewone leven. Werken, sporten, naar de kroeg kan allemaal met mate en ik kon er erg van genieten 'gewoon' door te gaan.
Heel fijn voor jou dat je eigenlijk nauwelijks "uit de running" ben geweest. Helaas is dat niet bij iedereen zo. Ik ben het wel helemaal met je eens dat je moet proberen om zoveel mogelijk door te leven zoals je leven gaat. Maar dan moet dat wel kunnen.
De één heeft veel meer last van bijwerkingen dan de ander.
Als ik voor mezelf spreek. Ik was van de bestraling zo ontzettend moet dat ik me net staande kon houden. Laat staan werken. Nu woon ik toevallig vlak bij het bestralingscentrum, ik kon er op de fiets naar toe. Maar er zijn ook lotgenoten die er een halve dag mee kwijt zijn. Dan ben je ook behoorlijk uit de running...
Het is juist die onzekerheid, wat is de impact op mij, hoeveel last van bijwerkingen die het heel lastig maken om een goed beeld te krijgen of iemand nog gedeeltelijk kan werken, of helemaal niet, of juist wel.
Hoe gaar jouw werkgever daar mee om, heeft hij er begrip voor, of ben je alleen maar een lastig probleem?
Doortje, iedereen moet binnen zijn of haar mogelijkheden doen wat hij of zij kan. Dat werkt beide kanten op: niet over je grenzen gaan, maar je ook niet zonder reden laten beperken. Reintegreren is maatwerk en meeveren.
Mijn werkgever gaf me alle vrijheid en ook ik ben (al was het na een aantal jaar) doorgegroeid naar een hogere functie.