Verhalen van de nacht: 2040
En terwijl de wereld buiten het raam al terug grijs ligt te kleuren, zit Mr. Willy daar weer, achter zijn oude, zoemende computer. Die machine, zijn metgezel door de jaren heen, luistert altijd geduldig, nooit met een oordeel, en geeft hem de ruimte om na te denken. Hij staart naar het scherm, alsof daar misschien toch een antwoord zou opduiken op de vragen die hij niet hardop durfde te stellen. Vragen over de toekomst. Over het leven in 2040, waar ie recent nog een blog over gemaakt had. Tegen die tijd zou hij 85 worden, tenminste als ie dan nog zou leven, want die kans is wel uiterst klein .Maar of ie dan echt gelukkig zou zijn ......
De wetenschap, die zal vast en zeker wonderen verrichten. Veel kans dat kanker tot iets triviaals is gereduceerd, een chronische kwaal die je kan controleren. Gentherapie, immunotherapie, gepersonaliseerde behandelingen — alles binnen handbereik.
Maar niet voor iedereen. Want de prijs zal hoog zijn. Onbetaalbaar voor velen. En al nu hoor je stemmen luider en luider worden, die zeggen dat mensen boven de 75 geen volledige behandeling meer zouden moeten krijgen. Geen ziekenhuisopnames, geen dure operaties, geen pogingen meer om het leven wat verder te rekken.
Alleen nog zorg om de laatste momenten wat draaglijker te maken.
En de mensen worden ouder, meer en meer zorgbehoevend. Grote tekorten dreigen. Te weinig woonzorgcentra, te weinig personeel, te weinig financies De technologie zal het overnemen, AI gaat de gesprekken voeren en robots zullen de handen uit de mouwen steken . Dat beeld wordt steeds duidelijker. Dokters die plaats maken voor algoritmes. Geen zachte handen meer die je pols voelen, geen ogen die je aankijken met begrip. Alleen een scherm, waarin een computergestuurde arts je klachten zonder enige empathie beoordeelt. Je leven teruggebracht tot cijfers en tabellen.
En wat blijft er dan nog over voor je ?? Een beetje comfort op de bank, kijken en luisteren naar vogels die je niet meer echt kan horen of zien omdat je zicht en je gehoor je langzaam verlaat?
Want leven, dat is niet alleen maar ademen, of simpelweg de dagen aftellen. Nee, écht leven, met betekenis, met warmte — daar gaat het om. Maar wat als die warmte verdwijnt? Nu al zijn er artificiële huisdieren waar je interactief mee kan communiceren, nu al heb je rusthuizen waar , bij gebrek aan personeel, verzorgingsrobots gebruikt worden. Wat als je gevangen zit in een lichaam dat de dagen doorloopt, omringd door technologie die zorgt dat je blijft bestaan, maar zonder de essentie van leven?
En die gedachte, die koude realiteit, maakt hem angstig. Niet omdat hij bang is voor de dood, nee, die heeft hij allang in de ogen gekeken. Maar het idee dat je zou voortleven zonder écht te leven. Eindigen in een kale kamer, met robots die in stilte hun werk doen. Geen gesprekken meer, geen aanrakingen. Alleen nog machines die zorgden dat je doorleeft, maar dat leven zelf... dat zou allang weg zijn.
Nou, misschien loopt het allemaal niet zo'n vaart . En 2040 is nog veraf. En hopelijk zal hij toch nog een aantal jaren achter zijn computer zitten, al is het dan wat krommer en krakkemikkiger, met een geheugen dat hem meer en meer in de steek laat. En zolang hij zijn gedachten, zijn angsten en vreugden kan vastleggen in de eindeloze ruimte van het internet, wel dan leeft hij .Misschien voor altijd, misschien om te vervagen. En misschien zal hij op dat moment kunnen glimlachen om de zorgen die hij nu heeft.
Want als er één ding was dat ie geleerd heeft, dan is het dat de toekomst nooit precies zo loopt als je denkt.
https://www.dementie-winkel.nl/knuffeldieren-interactieve-kat-ouderen
https://www.youtube.com/watch?v=Kg8xEcxJa4s
7 reacties
Ik krijg vaak bij de zogenaamde positieve berichten rond "zorgefficiëntie" een ongemakkelijk gevoel in mijn buik. Want heel veel uitvindingen die goed bedoeld zijn, eindigen toch wel als een negatief iets, als afbraak, als verwijdering van het menselijke. Net zo met "hoera, we gaan zorgen dat mensen niet meer naar het ziekenhuis moeten". Tof, maar dan zit je alleen thuis met een computertje en worden je gegevens digitaal doorgestuurd en zie je geen kat (of enkel een robotkat). Sinds ik ziek ben valt het me op hoe ableïstisch onze maatschappij is ingesteld: alles voor de gezonde jongeling. Wijk je daarvan af, dan ben je een "probleem" dat moet worden "aangepakt.
OK, vandaag ben ik negatiever en meer somber ingesteld dan anders... Dat klopt. Dus ik zal het niet altijd zo zwart inzien als ik hierboven schreef.
En zo een robothuisdier: ik sta als eerste in de rij want dat lijkt me wel geweldig :). Op voorwaarde dat er een zacht pelske rond zit hihi.
Je noemt daar het woord dementie, Willy. Iets waar ik echt abnormaal bang voor ben, temeer ik nu mijn ouders zie die recent nog allebei in het ziekenhuis zijn geweest en van langsom meer vergeetachtig en dementerend worden.
Je kan gelukkig nog met hen praten, ze kennen onze namen nog maar het is natuurlijk niet meer wat het ooit was.
En als ik ooit zover zou komen dat ook ik dementie zou krijgen en ik ook afhankelijk zou worden van zo'n AI-robot, neen, dan hoeft het voor mij niet meer.
Maar gelukkig zijn we nog (lang) zover niet.
AI is de vooruitgang maar heeft toch wat koud en onmenselijk.
Marc. 👍👍
Je weet dat dementie voor mij een heel reële toekomst mogelijkheid is.
Maar moet je nu blij zijn dat er dan AI robots zijn om je nog maximaal zelfredzaam te houden, of doodongelukkig omdat je zoiets nodig hebt?
Blij zijn dat er interactieve huisdieren zijn om je gezelschap te houden, of doodongelukkig omdat je zó eenzaam bent, dat er geen alternatieven mogelijk zijn ????
Daar heb je een punt in. Zo 'n AI-robot of huisdier is natuurlijk een heel mooie oplossing tegen eenzaamheid. En kan je nog actief houden, altijd een probaat middel om dementie te stoppen.
Het is helaas zo dat er een te kort is aan zorgpersoneel, hard werken en veel verantwoordelijkheid . Mensen worden ouder en kinderen werken langer door.
De robot kan inderdaad nooit een mens vervangen. Toch zorgt technologie in de zorg er voor dat mensen bv langer zelf medicatie in kunnen nemen. De robotkat geeft soms troost aan iemand die graag voor iets zorgt of anders eenzaam is maar waarvoor een levend dier te complex is. Er bestaan kussens met een hartslag zodat iemand zich minder eenzaam voelt en makkelijker in slaap valt. Soms is het zoeken wat past bij iemand. De technologie kan voorlopig niet de volledige zorg overnemen maar er wel een aanvulling op zijn.
Ik denk dat de komst van een echte zorgrobot , die je kan helpen bij je dagelijkse verzorging , die een controlerende functie uitoefent , je gezondheid in het oog houdt , manuele en mentale therapie kan verzorgen en genoeg AI in huis heeft om als gezelschapsdame te kunnen dienen iets is voor binnen heel korte termijn,zeg max 10 jaar, ik denk sneller nog.
En alhoewel ik gewoontegetrouw altijd wel met nostalgie zal terugdenken aan de goede oude tijd, denk ik dat het een heuse verbetering zal zijn.
Niet alleen in het bejaardenhuis, maar je zal , zelfs bij lichte dementie veel langer zelfstandig kunnen thuiswonen, en daar is iedereen mee gebaat
Nou een zorgrobot hoeft van mij niet ,onpersoonlijk vind ik dat ,en ja gelukkig is het nog geen 2040 ,trouwens daar hoef ik me geen zorgen over te maken dan ben ik er allang niet meer .
Liefs hes ❤️