Brief aan de toekomst
Hier ben ik dan, schrijvend aan jou terwijl ik de schaduw voel die over mijn ziel hangt, schrijvend vanuit een plek van angst en verwarring, een plek waar de mist steeds dikker wordt en mijn gedachten zich verstrengelen.
Palliatief, zeggen ze. Het klinkt zo definitief, alsof mijn pad al is uitgestippeld. Maar het is niet de angst dat mijn lichaam mij in de steek laat. De wetenschap schrijdt voort, en ik blijf dromen van de dag dat die ziekte misschien, heel misschien, een slechte herinnering zal zijn.
Maar de kanker, een oud verhaal inmiddels, heeft hulp gekregen: geen vijand die mijn lichaam aanvalt, maar wel mijn geest. Vasculaire dementie, zeggen ze. Een sluipmoordenaar, onzichtbaar maar zeker.
Begrijpen wordt moeilijker, alsof mijn brein de noten van een symfonie vergeet die ik ooit zo goed kende.
En diep vanbinnen knaagt de echte angst. Niet om dood te gaan, maar de angst om niet meer gezien te worden als de man die ik ooit was. Dat de wereld om mij heen op een dag zal besluiten dat mijn woorden niet meer meetellen, dat mijn gedachten te warrig worden om serieus genomen te worden. Dat ik eindig als een kind, onmondig, niet meer in staat om mijn eigen gedachten en verlangens te uiten, terwijl de wereld om me heen denkt dat ik er niet meer toe doe.
Hoe lang nog, vraag ik me af, voordat mensen me aankijken met medelijden in plaats van met respect? Hoe lang nog voordat mijn woorden verward klinken, en men me wegwuift, zoals je een klein kind geruststelt zonder echt te luisteren? Het is niet de dood die me bang maakt. Het is de dood van mijn waardigheid, mijn stem, mijn plaats in deze wereld.
Ik wil niet zomaar verdwijnen. Nee, zelfs in de duisternis van mijn aftakelende geest zoek ik naar betekenis. Elke dag nog, elke ademtocht, probeer ik vast te grijpen aan wat ik ben, wat ik was, en wat ik wil achterlaten. De lach van Mr. Willy klinkt nog steeds door, al vergeet ik soms waarom ik lach. De geur van regen op de aarde prikkelt mijn zintuigen, ook al moet ik mezelf eraan herinneren dat het regen is. Dit zijn de schatten die ik koester, de bewijzen dat ik hier nog ben, dat ik nog besta. Dat ik leef, zelfs nu mijn grip op het leven soms losser wordt.
Zoals de bomen hun bladeren verliezen, maar hun wortels diep in de grond verankerd blijven, zo wil ik dat mijn herinneringen en mijn wezen blijven bestaan, zelfs als mijn begrip vervaagt. Ik wil niet wegdrijven als een stuurloos schip, maar mijn laatste hoofdstuk met een zekere waardigheid schrijven, wetend dat ik altijd iemand ben geweest. Dat ik nog steeds iemand ben.
Dus lieve toekomst, alsjeblieft, als je er bent, vraag ik je Ć©Ć©n ding: neem me mee met mijn waardigheid intact. Laat mij mijn woorden spreken, zelfs als ze soms niet meer helemaal logisch zijn. Laat mij voelen dat ik er toe doe, dat ik niet verdwijn voordat het licht echt uitgaat.
Laat mij waardig blijven, zelfs als ik niet meer altijd weet hoe ik mijn plek moet vinden.
------------------
Nou, we zitten echt nog niet in een hoekje te huilen hoor, maar de diagnose van vasculaire dementie is vorig jaar gediagnosticeerd : Plekken in m'n hoofd met verminderde hersenactiviteit" zoals ze het zeiden.
Tot hiertoe vallen de geheugenproblemen nog wel mee, niet erger dan een chemobrein zeg maar, maar ik weet niet wat de toekomst brengt. En ik voel de achteruitgang.
Bloggen gaat gelukkig nog prima, maar gewoon converseren, chatten, de fijne nuances in een gesprek begrijpen, dat wordt moeilijker .
Maar het is nog niet zo erg dat de buitenwereld zich vragen gaat beginnen te stellen, dus ik hou het stil. Zelfs Mevr. Willy weet van niks. En hopelijk blijft dat nog heel heel lang zo.
Maar hier op het forum moest het me toch wel even van het hart.
16 reacties
Ik gun je nog heel lang de helderheid van geest, om in elk geval hier nog veel mooie stukjes te schrijven en volgens mij gaat dat gebeuren! Ik lees ze elke keer en als oud-leerkracht krijgen ze van mij nog steeds een 10 met een griffel!
Met dank.ā¤ļø
En ja, zolang ik kan bloggen blijft die mallemolen in m'n hoofd wel onder controle.
Hoi, Willy, deze komt echt binnen bij mij, man. Ik heb tranen moeten laten toen ik net in bed lag. Want de diagnose prostaatkanker was keihard maar de diagnose van dementie vind ik harder, echt waar.
Mijn twee ouders liggen in het ziekenhuis. Allebei dementerend, vader erger dan moeder. En de dokter heeft papa ook rijverbod opgelegd, mijn broer heeft zijn sleutels.
Moeder is ook ziek, zij is vorige week nog in het ziekenhuis geraakt. Vader doet niets dan klagen dat ze zijn auto hebben afgenomen, ook omdat hij steeds vergeet dat hij het al meer dan tien keer heeft gezegd. Hij heeft twee keer het bewustzijn verloren in enkele weken tijd, dus... als hij zoiets achter het stuur voorheeft, zijn de gevolgen mogelijk niet te overzien...
En ik, reeds depri van de hormoontherapie en de nakende herfst en regen, nee, dit wordt echt de figuurlijke druppel...
Gelukkig dat ik de fiets nog heb, ik heb echt beweging nodig en wanneer ik dit nog eens zou moeten opofferen voor twee dementerende mensen, al zijn het mijn lieve ouders, dan is het einde zoek.
En voor jou, beste Willy, hoop ik dat het vreselijke proces zich nog heel lang gedeisd zal houden.
Want dementie, het is net zo'n monster als kanker.
Zoals Evgeni zingt : Als ik oud ben en versleten en niet meer weet van mijn bestaan, geef me dan maar een spuitje.
Dank je voor je moed om dit met ons te delen.
Marc. šš
Nou Marc, het gaat dus wel hƩƩl geleidelijk en tot hiertoe kan en wil ik het in mijn omgeving wel zo lang mogelijk stil houden.
Maar een paar dagen geleden nog vond de community het nog nodig om een van mijn reacties aan te passen omdat ja, verkeerd geĆÆnterpreteerd zeg maar.
En daarom dat ik het hier op dit forum wel geplaatst wou hebben.
Lieve willy
Tot tranen geroerd ben ik ,wat een goudeerlijk relaas en wat begrijp ik je goed in deze š«
Je doet er toe heus dat zal altijd zo zijn en blijven ,ik hoop met mijn hele hart dat het heeeel traag gaat en jij je waardigheid behoud
Heel veel liefs Hesšš
Ach Hes, ik hoop het ook. 't is alleen maar: kanker kan best een mallemolen in je hoofd creƫren, maar dat is niks in vergelijking met het besef dat je misschien dement gaat worden.
En daarom dat het me hier toch van het hart moest.
En, zoals ik tegen Marc zei, hier op de site ga ik , eerder vroeg dan laat, toch wel eens tegen de lamp lopen, is trouwens al gebeurd, dus kan het beter geweten zijn.
š, Willy
Lieverd jij bent gewoon hard getroffen door 2 hele kwaden en dat gaat mij zeer aan mijn hart š
Heel moedig om het neer te schrijven hier ,maar ik begrijp niet echt waarom je ractie gecorrigeerd werd ,wij begrijpen hier feilloos wat je bedoelt en ik zou dan denken dat aan mij allese aangepast word ,met mijn manier van schrijven ,mijn grammatica laat echt te wensen over ,je weet ik heb hersenletsel en mn tia`s helpen mij ook niet mee ,ik kan niet goed meer formuleren maar ik heb ze daar nog nooit over gehoord .
Dikke knuff liefs hes šš
Lieve Hes
Jij hebt een ongelooflijk indringende manier van schrijven , en die taalfouten zijn daar onverbrekelijk mee verbonden. Zonder dat zouden jouw schrijfsels niet half zo charmant zijn als nu.
En als iemand dƔƔr iets op zou durven opmerken, dan zou het hele forum op z'n achterste poten gaan staan.
ā¤ļø
Ahwww wat lief om te zeggen ā¤ļø,maar aan jou moet net zomin gekomen worden š
Liefs hesš
Rake woorden, Willy.
Mijn oma had dementie en is daar uiteindelijk aan overleden in combinatie met de nodige tia's. Het is vreselijk om dat aftakelproces te zien.
Dus ik hoop voor jou dat het nog heel lang zo blijft.
ā„ļø
Ik ook. En ik hoop ik dat de kanker mij als eerste inhaalt. Dan kan je tenminste nog zelf beslissen. Beter voor jezelf Ć©n voor de omgeving.
ā¤ļø
Ach, lieve Willy wat komt dit toch binnen. De twee rottigste dingen waar jij door bent getroffen,dat gaat me aan het hart. Helaas weet ik wat het is,mijn moeder was ook dementerend. Het is intens verdrietig en mijn vader kon er ook niet mee omgaan. Ik hoop zo dat jij nog lange tijd kunt blijven bloggen en je prachtige verhalen kan blijven schrijven.
Liefs en dikke knuffel Gerda šš
De dag dat ik geen blogs en verhalen meer kan schrijven ga ik voor euthanasie.
Maar das nog niet voor onmiddellijk.
ā¤ļø
Ach lieve Willy toch,
Een dooddoener, maar ik zeg het lekker toch.
Ooit treft het ons allemaal, maar de manier waarop, en het wanneer, weten we niet.
Totdat er kanker, en dementie in het spel komt, dan denken we wel te weten hoe, maar niet wanneer.
Als je tegen mij begint te mummelen, zal ik gewoon aan de Willy denken, die ik tot dan toe heb gekend, en wat voor een plezier het was, je in mijn leven te hebben gehad.
En eh, laten we eerlijk zijn, dan kunnen we ongestoord sterke verhalen vertellen over de ridder van Wommelgem.
Wat schrijven ze soms ook al weer, wat in het hart zit vergaat niet, maar daar hoef jij niet pas naartoe, als het zover is, want daar zit je al, bij al die mensen de je shrijfsels lezen.
kan ik tegen de kleinkinderen zeggen dat ik de Baron, en ridder van Wommelgen persoonlijk gekend heb, dan dik ik het wel een beetje aan in Willy stijl.
Ben je er toch nog een beetje.
Heb schijt aan het leven, het heeft ook schijt aan jou, misschien wel de moeite waard om het in het latijn te verwoorden, of een andere leuke taal, Frans bijvoorbeeld, want daar begrijp ik geen woord van.
Dit is wat Google translate er van maakt.
Je m'en fous de la vie, Ƨa m'en fout de toi aussi
Geen idee wat er staat, maar het klinkt wel ineens heel waardig.
Als je weer eens in de buurt bent, zal ik u knuffelen he, met dank aan Greetje
Je opmerking "Heb schijt aan het leven, het heeft ook schijt aan jou" komt hier wel binnen. Zeer herkenbaar omdat ik het ook zo voel.
Een suggestie over die vertaling naar het Frans. Ik zou het zo formuleren ook al heb je geen idee over wat er staat. Geeft niet. Het klinkt "leuk" en dat is wat telt.
"Je m'en fous de la vie, parce que la vie s'en fout de moi aussi."
Ik weet dat dit een "propere" vertaling is want Google houdt niet van "vieze" woorden.
"Je chie sur la vie parce que la vie me chie aussi."
Is meer letterlijk en drukt opstandigheid uit. Want shit blijft shit.
Lieve Willy,
Ik snap jouw angsten zo goed. Kreeg prikoogjes bij het lezen van jouw blog. Zelf ben ik heel bang voor hersenuitzaaiingen die mijn persoonlijkheid laten veranderen. Dan ben ik ook Monique niet meer. Maar ik denk dat dagelijks mooie blogs blijven produceren helpt om de bloedtoevoer in de hersenen te stimuleren
Dikke knuffel vanaf Curacao