Verhalen van de nacht: Demonen
's Nachts, als Mr. Willy stilletjes achter zijn computer zit , in de bijna oorverdovende stilte in het huis, dan zijn ze er, die demonen. Het is het moment waarop de donkere gedachten in je hoofd het luidst fluisteren, wanneer de wereld om je heen slaapt en er geen afleiding meer is. Demonen zijn er altijd, maar 's nachts lijken ze sterker, zwaarder.
Deze kanker, dit verdomde ding in je lichaam, voelt alsof het de deur heeft geopend voor alles wat donker en destructief is. Elke keer dat je je ogen sluit, ziet hij ze daar, die demonen. Ze zijn niet echt, dat weet je, maar toch zijn ze er, ongrijpbaar maar o zo aanwezig. Ze hebben zich genesteld in je hoofd, in je gedachten, en ze lijken niet van plan om weg te gaan. Ze nemen bezit van elke vrije ruimte, vullen die met angst en twijfel. "Wat als?, wanneer?" en "Waarom ik?" zijn vragen die constant door je hoofd galmen.
Dikwijls heeft hij het gevoel dat zijn hoofd een gevangenis is geworden, een plek waar deze schaduwen vrij spel hebben. Ze lijken zich te voeden met zijn angst en proberen elke hoop te verdrinken in een zee van wanhoop.
Maar het leven zelf brengt uitdagingen met zich mee : tegenslagen, verlies, en nu deze ziekte , wel de grootste uitdaging van alles. Kanker kan je nu eenmaal niet overwinnen.
Maar toch schuilt er iets in je, iets in ieder van ons, iets dat deze schaduwen niet kunnen raken. Een kracht diep van binnen, een deel van je dat weigert te buigen, te breken. Een innerlijke geest die opstaat wanneer de rest van je lijkt te vallen. Het is geen fysieke kracht, maar iets spiritueels, iets wat in je ziel geworteld is. Het is het deel van je dat weet dat deze schaduwen, hoe luid ze ook fluisteren, niet het laatste woord zullen hebben.
Kanker is een zware weg, zwaarder dan Mr. Willy ooit had kunnen verwachten. Elke dag is een uitdaging, niet zozeer tegen die rotziekte , maar ook en vooral tegen de gedachte dat dit alles tevergeefs is. Maar die innerlijke kracht, die je haalt uit de diepste diepten van je zijn, die laat je niet los. Het probeert je donkere gedachten te doorbreken, je angsten te doorsnijden. Het is wat je overeind houdt, wat je doet geloven dat er nog iets is om voor te leven, iets wat deze schaduwen nooit kunnen vernietigen.
Soms, als de nacht het diepst is en de schaduwen het luidst fluisteren, twijfel je. Maar desondanks is er nog steeds dat vuur, die vonk van wilskracht die blijft branden. En al kan je de kanker niet overwinnen, je kan wel blijven streven naar het overwinnen van de angst, van de wanhoop. En zolang je dat doet, hebben de demonen geen kans. Ze mogen dan aanwezig blijven, maar er is iets veel krachtigers: de wil om te leven, ondanks alles.
Nou, en dan ademt ie diep in, zijn blik gericht op het scherm voor hem. Nog een nacht, nog een uitdaging.
Maar hij is er nog altijd, en dat is wat telt.
14 reacties
De demonen, de monsters, dat zijn nou de depressieve gevoelens waar we dag in, dag uit, moeten tegen vechten.
En soms lukt dat, maar soms ook niet. En wij en iedereen moet aanvaarden dat die dagen er ook zijn.
Jij moet vechten, jij kan dat... zo vaak hoor je het, maar onze ziekte overmant ons. Dat zijn dooddoenertjes, goed bedoeld maar toch een beetje zinloos.
Marc. 👍👍
Mooi omschreven Willy, zo is het precies. Die klote ziekte laat je nooit los. Ik blijf ook vechten maar ik merk dat het steeds moeilijker word. Ik ben geen opgever en zal dat ook niet doen maar het kost ongelooflijk veel energie.
Zo dadelijk eerst maar even het ziekenhuis bellen want de Bradycardie neemt nu toch wel ernstige vormen aan. In de ochtend een hartslag van rond de 40!!! Het lijkt wel of het de laatste weken steeds lager word. Normaliter zat ik rond de 50, soms 45 maar niet lager. Ik had hem gisteren en eergisteren even op 37......ik verdenk die Abiraterone ervan. Op zich heb ik er niet heel veel last van maar dat maak ik mezelf wijs. Ik ben vaak hondsmoe en heb weinig energie. En dan toch gaan fietsen hè..... Gelukkig is mijn energie 's morgens nog op een niveau dat het net gaat maar het word moeilijker, zucht.............
Jilles
Wat je hebt, mag je houden. Bij veel dingen een fijne gedachte, maar er zijn er ook die je liever niet zou hebben.
Ik heb gemerkt dat het enige leuke van kanker is, het besluit hier af en toe wat van je af te schrijven.
Als ik jouw nachtelijke blogs lees, prijs ik me vaak gelukkig dat ik nog steeds zo goed slaap. Jij daarentegen... Anderzijds is het ook wel een goeie manier om de muizenissen uit je hoofd te schrijven, om dingen te verwerken waar je liefst helemaal in alle rust alleen voor bent.
Kanker is nooit weg uit het hoofd. En verergering voorstellen, zeker als je "iets" voelt... dat is zo herkenbaar.
Eén ding heb ik wel nooit gedaan en dat is me afgevraagd "waarom ik". Om één of andere reden dacht ik al van bij de start dat het beter ikke was dan iemand die ik graag zag en dat idee blijft.
Maar over het algemeen vind ik het, alweer, heel raak beschreven... al die gedachten en gevoelens die constant op ons afstormen...
Nou, dat van je afschrijven, de muizenissen uit je hoofd wegschrijven, dat kan je bij mij wel heel letterlijk opvatten. Zodra zo'n blog geschreven is, dikwijls nog eerder, tijdens het schrijven zelf, dan glijden die kopzorgen van mij af als water.
Eigenlijk ben ik dan toch een gelukkig man.
Ik ben nog maar een groentje in deze kanker wereld.
Maar ervaar hetzelfde Willy. Ik denk dat ieder persoon die geconfronteerd wordt het iets wat de hersenen haast niet kunnen verwerken, het advies moet krijgen het van je af te schrijven.
Het zal niet bij iedereen werken, maar baat het niet, dan schaadt het niet.
Werkt bij mij enorm heilzaam maar, zoals je zegt, helaas niet bij iedereen.
Mevr Willy zwijgt er het liefst in alle talen over. Erover praten maakt haar alleen maar ongelukkiger.....
Mooie blog weer lieve Willy.
Zelf heb ik nooit gedacht ‘waarom ik?’. Eerder juist ‘waarom ik niet’. Het kwam gewoon op mijn pad en dan ook nog eens in de diepste rouwperiode na het recent overlijden van mijn Henk.
Het omgaan met de ziekte zie ik niet als een strijd of denk ik in termen van overwinnen. Ik moet accepteren wat er is, leren omgaan met de bijwerkingen en beperkingen en blijven zoeken naar wat voor mij het leven de moeite waard maakt. Me focussen op wat ik wel heb en wel kan. Er zijn periodes dat dit niet lukt. Dan komen ook bij mij de demonen op bezoek en jank ik de ogen uit mijn kop. Ik laat het maar gebeuren in de wetenschap dat óók dit eens weer voorbij gaat.
Een dikke Zaanse knuffel voor jou.
Liefs, Monique
Ach Lieve Monique.
Zoals je zegt , het zijn ups en downs. En gewoonlijk blijven die zorgen wel wat op de achtergrond. Van tijd tot tijd steekt dat zo eens de kop op, janken doe ik niet zo snel, maar een blogje schrijven helpt.
En geniet, ondanks alles, van je verlof.
Mooi geschreven Willy.
Inderdaad je kunt misschien niet van de kanker winnen, maar wel bekijken met welke houding je de tijd invult.
Ik heb er nu even wat minder last van. Dat ik meer overdags zoiets had van; er moet iets gebeuren, zitten we op de goede weg, we kunnen de dokter nog ff bellen voor een vraag die in ons opgekomen is.
En als het dan 17.00 uur was zakte dat gevoel. Of als het weekend was. Dan sloot de balie van het ziekenhuis. Je kon zelf ook ff niks. En de nacht was ook een soort bescherming, in de nacht hoef je even niks.
Niet naar een doktersafspraak, geen uitslagen die doorgebeld worden, je hoeft het ziekenhuis niet te bellen etc. Alles en iedereen neemt even zijn rust. Dus ik heb het meer omgekeerd. Maar ik ben natuurlijk de dochter.
Ja demonen bij voorkeur snachts en kwijt raken doe je ze niet ,moeilijk en zwaar voor een mens ,fijn dat je het van je afschrijft en wij hier er voor je zijn samen lukt het ons wel
Liefs hes 🍀🤗
Hi Hes, zoals ik dikwijls zeg ; gewoon het even van je afschrijven, geen zielenknijper die daar tegenop kan. ❤️
Zo is dat helemaal mee eens ❤️