Verhalen van de nacht : God
Onderstaande is een stukje uit een verhaal over een oude vrouw op haar sterfbed
Wanneer de duisternis haar ogen omsluit, zakt ze weg in een onpeilbare leegte, alsof de kille, eindeloze stilte van het universum haar wreed omhelst. Als je dood bent, dan ben je verdwenen in een bodemloze zee van niets, een ijskoude plek zonder grenzen of vorm, waar zelfs echo's sterven. De wereld wordt dan een uitgeblazen kaars, met geen enkele goddelijke hand die bereid is om het vuur weer aan te steken. De hemel? Slechts een bedrieglijke droom, een fata morgana die de verbeelding van de zwakken en behoeftigen bespeelt, een luchtspiegeling die smadelijk verdwijnt zodra je haar probeert aan te raken. Hoe kan iemand met een helder verstand geloven in een leven na de dood? Hoe zou dat mogelijk kunnen zijn?
De gedachte dat alle zielen die ooit hebben geleefd en nog zullen leven zich zouden verzamelen in een hemelse zaal is absurd. Het zou daar een duizelingwekkende, eindeloze chaos zijn, een waanzinnige drukte zonder reden of doel. En stel je voor, omringd door al die zielen, de mensen die je tijdens je leven al nauwelijks kon verdragen. Het lijkt me een nachtmerrie om bepaalde individuen weer tegen te komen na de dood, als een slecht boek dat je met tegenzin halverwege dichtklapt. Nee, laat die herinneringen maar vergaan, zoals vervagende inkt op vergeeld papier.
Wanneer we het aardse verlaten, is er niets meer dan de koude, wrede stilte en de genadeloze vergetelheid. Ons lichaam, ooit het tijdelijke huis van onze illusies, wordt verteerd door de onverschillige vlammen van crematie of langzaam teruggegeven aan de aarde, waar het verteert en vergaat tot niets dan stof en as. Het leven zelf is niets meer dan een dwaze, zinloze grap, een ongelukkige samenloop van toevalligheden zonder enige vorm van bedoeling of richting. Een schepping zonder betekenis, als een schilderij zonder kleuren, een symfonie zonder geluid, een zee zonder water. God en de hemel? Het zijn misschien niets meer dan verzinsels, leugens gesponnen om ons in het gareel te houden, zoals een herder zijn schapen dwingt te volgen met de zweep van illusie.
Het einde is in zicht, en ik voel geen spijt. Geen angst, geen verlangen naar meer. Ergens diep in mij groeit een stille berusting, een kalme acceptatie dat het leven niets meer is dan een vluchtige vlam en de ziel, als die al bestaat, rust vindt in het niets. Ik omarm de leegte als een verloren vriend. Terwijl de slaap haar ijzige greep versterkt, glijd ik weg in een zee van vergetelheid, waar dromen smelten als ijskristallen in de zon.
Nou, juist zoals die vrouw is Mr Willy, niet gelovig, nooit geweest. De invloed van Ma Willy, een vurige atheĆÆste, is nooit ver weg. Als zij een pastoor zag, begon de strijd meteen. In haar ogen was geloof een ketting, een last die de geest gevangen hield.
Maar soms, in de stilte van de nacht, wanneer de wereld tot rust is gekomen en de sterren als zilveren ogen boven de aarde waken, sluimert er in Mr Willy een sprankje hoop en een sprankje twijfel . Wat als er toch een God is, een hemel die als een lappendeken van liefde over ons heen ligt? Hoeveel mooier zou het leven zijn als we geloof konden vinden, zoals een verloren kind dat zijn weg terugvindt naar huis. In de chaos van ziekte, dood, en oorlog zou geloof als een kompas zijn, een gids die ons de weg wijst naar zin en betekenis.
De gedachte aan een hiernamaals, een plek waar zielen opnieuw samenkomen, zou als een zachte deken van troost om ons heen slaan. Het idee dat de dood niet het einde is, maar slechts een deur naar een nieuwe wereld, zou hoop geven. Hoe fijn zou het zijn om te geloven dat we na onze laatste ademtocht herenigd worden met degenen die ons dierbaar zijn, dat de liefde nooit sterft maar als een eeuwige rivier blijft stromen.
In de donkere dagen, wanneer de wereld lijkt te buigen onder de last van verdriet en onrecht, zou geloof als een vuurtoren in de storm zijn. Het zou ons de kracht geven om door te gaan, om te blijven vechten, zelfs als het leven ons ruw behandelt. Geloof zou de pijn verzachten, de wond helen die het leven in ons achterlaat.
Stel je voor, een wereld waar het geloof als zonlicht door de wolken breekt, waar de geest rust vindt in de wetenschap dat er een hogere macht is die over ons waakt. Het zou zijn als een symfonie van vrede, een melodie die de ziel omarmt en ons vervult met een stille vreugde. De troost van geloof zou als een warme hand zijn die de onze vasthoudt, ons door de donkere uren heen leidt naar een ochtend vol licht en hoop.
Het geloof zou niet niet slechts een keten zijn, maar een sleutel, een poort naar een wereld vol wonderen en liefde.
En terwijl de nacht doorkabbelt vindt ie in die gedachte een stille hoop, een flikkering van vrede, waarin twijfels wegglijden.
Want misschien, heel misschien, is er meer tussen hemel en aarde dan we kunnen zien. En in die onzichtbare ruimte, in dat ongrijpbare mysterie, schuilt een schoonheid die de ziel raakt en ons hart opent voor de mogelijkheid van iets groters, iets eeuwigs.
16 reacties
Omdat nooit iemand is teruggekomen om het ons even uit te leggen, is alles wat "na de dood" betreft, enkel "geloof". Of het nu geloof in het grote niets, dan wel het grote iets is, het is niet meer dan dat. Omdat je het gewoon niet kan weten. En dat is ok. Zolang het je daden hier naar jezelf en de anderen toe maar niet op een negatieve manier beĆÆnvloedt š.
Idd. Het is alleen zo dat ik toch denk dat, als je diep gelovig bent, het leven toch een stuk gemakkelijker is. Een bron van troost die je als niet-gelovige niet hebt
Mogelijk. Tenzij je geloof op bepaalde momenten tegen je buikgevoel ingaat, of als je merkt dat dingen anders gaan dan je geloof voorspiegelt... Maar vaak is het inderdaad handig, een stuk verantwoordelijkheid die je uit handen kan geven. (al krijg je er uiteraard andere verantwoordelijkheden voor terug).
In de gevangenis waar ik werkte waas een bevlogen geestelijk verzorger, reed altijd in een camper naar het werk, en had de bijnaam "hemelpiloot" gekregen, wat een teken van respect was, geen flauwe grap.
Hij ging met iedereen het gesprek aan over het geloof, ook met mij.
Maar ik heb niks met geloof, van welke soort dan ook, dus ik heb gezegd, er is niet voor niets een reden waarom het GELOOF heet.
Want als het anders was geweest, zou men het WETEN genoemd hebben.
Maar ik gun het iedereen die er wat aan heeft.
Hoeveel verhalen zijn er niet van nabestaanden, die er rotsvast van overtuigd zijn dan hun dierbare ergens nog rondzwerft, een wakend oog over hen houdt.
Je verdriet is er niet minder om, maar aanvaarding is toch een heel stuk makkelijker.
Een tijdje geleden nog gesproken met een lotgenote. Die zei dat vlakaf. Die geloofde heilig in de hemel. Die geloofde heilig dat zij na haar dood terug verenigd zou worden met haar man.
En daar vond die haar troost in. Toch prachtig als je dat kan.
Ik ben wel altijd een gelovig man geweest. En mijn vrouwtje misschien nog meer. En Ć©Ć©n van de hoofdredenen is wel dat we het allebei hebben meegekregen van thuis.
Maar we zijn zeker niet van de mensen die daar een ganse misviering lang op hun knieƫn gaan zitten, de handen mooitjes bij elkaar gevouwen als teken van uiterste devotie.
Neen, ik durf gerust beweren dat ik een kerkganger ben maar na al die affaires met kindermishandeling die er decennialang hebben plaatsgevonden, durf ik beweren dat ik een gelovige ben met de nodige twijfels.
Maar het geloof in stilte, daar draait het om. En laat het nu zijn dat we hier in Hasselt toevallig het Heilig Paterke hebben, opgebaard in zijn graf en waar in de huidige tijden nog steeds mensen, oud en jong, naartoe komen.
En Ć©Ć©n van die bezoekers ben ik. Hier vind ik rust, stilte, al moet je er het geluid van het stadsverkeer wel bij nemen.
En ik geloof wel dat er iets moet zijn, een hogere macht, en dat er in mijn leven toch een aantal dingen gebeurd zijn die ik niet louter aan het toeval wil toeschrijven.
Geloof is een delicate kwestie. Er werden en worden nog steeds bloedige oorlogen om gevoerd.
En persoonlijk vind ik dat de vrijheid van al dan niet geloven moet blijven bestaan. Ieder moet het voor zichzelf uitmaken of hij gelovig of atheĆÆstisch is. Het maakt je niet beter of slechter. We zijn toch allemaal mensen.
Marc. šš
Veel gelovigen zij te zeer overtuigd van hun eigen groot gelijk, hebben het heel moeilijk met andersdenkenden.
En in naam van dat groot gelijk worden de grootste oorlogen en de zwaarste misdaden begaan. Dat was al zo in de tijd van de kruisvaarders en dat is nu nog altijd hetzelfde.
2 dingen hadden ze in deze wereld niet uit moeten vinden, geloof en bezit.
Ik zou niet weten hoe, maar dan zou het er heel anders uit hebben kunnen zien.
Hoewel, dan hadden we dat misschien ook verziekt
Amen.
Dat bedoel ik niet op een vervelende manier, maar je zegt het mooi, en voor jullie heeft het een doel, en voelt het goed.
Mijn ouders hebben me laten dopen, en waarschijnlijk is dat al in het ziekenhuis gedaan waar mijn tweelingbroer en ik geboren zijn, het werd toen gerund door nonnen.
Eigenlijk wel leuk dat we daardoor nog steeds praten over de zuster en broeder.
Maar ik heb al lang geleden afscheid genomen van het katholieke geloof, kom alleen nog voor begrafenissen in de kerk.
Maar dat betekent niet, dat ik de zienswijzen los gelaten heb.
Mijn credo, als men aan het eind van je leven de rekening opmaakt, en het resultaat is overwegend positief, en je hebt ook iets voor een ander betekend, dan beschouw ik het zo, dat ik een goed leven gehad heb.
Eerlijk zijn, mensen helpen, en iets voor een ander betekenen, dat zijn de kernwaarden die ik vasthoudt.
Dus het geloof heeft me zeker iets gebracht, en belangrijker is een drijfveer om zo te leven.
Ik kan alleen maar respect hebben voor je vrouw en jou.
Peter
Willy komt dus, bij dat wat ze de Hemelpoort noemen.
En laat nou net die verdomde sleutel van die deur naar de gallemiezen zijn, alsof het een camper betreft.
God!
Ja Willy
Zou ik nog efkens terug mogen?
Waarom zou je dat willen?
Ik wil een laatste blog schrijven.
En waar zal die dan over moeten gaan Willy?
Dat ik nu eindelijk ga weten hoe het zit, en iemand ga vragen er een boekske van te maken hĆØ.
Het is je gegund, en Wlly mag voor heel even terug, om zijn laatste mijmerende blog te schrijven.
Teruggekomen bij de poort is het slot gerepareerd, maar omdat Willy niet alleen een schavuit is geweest, maar ook een heel liefdevol mens, mag hij kiezen.
Maar God, hoe kan ik kiezen, als ik niet weet wat er te kiezen is, en hoe het gaat uitpakken.
Daar heb je een punt Willy, weet je, je mag ze beide een paar dagen proberen.
En Willy gaat naar de hel, vagevuur, geen lol te beleven, pijnlijke en chaotische bedoeling, nooit meer plezier.
Dan de hemel, prachtig, mooie vrouwen, en aangezien de prostaatproblemen definitief tot het verleden behoren, is Willy in zijn element.
Heerlijke banketten, alles wat hij ooit begeerd heeft, het is er, en hij ziet zich er al, met zijn lieflijke Martine in een verre toekomst.
God!
Ja Willy!
Doe mij maar de hemel.
Weet je 't zeker, ge moogt niet meer terug.
Ik weet het zeker god.
En zo beland Willy in den hemel.
Maar het is allemaal heel anders, vreselijk saai, geen moer te beleven, geen aanspraak, en het eten is maar lala, over de Cava maar helemaal niet te spreken.
Na een tijdje heeft Willy het wel gezien, loopt naar de deur, en vraagt audiƫntie bij de almachtige.
God
Ja Willy ( mooi toch dat ze elkaar mogen tutoyeren)
Ik heb dan wel gekozen voor de hemel, maar ik heb nog nooit zo'n saaie bedoeling meegemaakt.
Als ik al niet dood was, ging ik het wel van verveling, hoe kan dat nou dat het zo anders is, als ik de eerste keer heb meegemaakt.
God:
Tja Willy dat was de demo versie.
En daar zit ie dan, mijmert nog veel meer als ooit tevoren, maar kan dat niet in blogs verwerken.
Dus Willy, blijven bloggen tot je laatste snik, en dan zorgen dat je het laatste woord hebt
Goh Petr.
En nou had ik toch zo'n visioen van een hele dag Cava drinken en Tompouces eten. EĆ©n grote lange Kamanido zeg maar, of een Djemanido, das ook leuk.
Maar prachtig verteld hoor
Sorry dat ik je hoop de bodem ingeschreven hebš
Ik ben gedoopt als baby en gelovig opgevoed door mijn moeder ,maar ik geloof niet meer vanaf mijn 12e ,kan het gewoon niet meer met geen mogelijkheid ,en toch twijfel ik of er wel al dan niet iets bestaat ,wel denk ik dat als iemand gelovig is diegene er veel troost uit kan putten en dat is mooi toch ,en ja ik troowst mezelf wel al 52 jaar dat ik mn mams mag zien en sinds Ed er niet meer is ook hem weerzie ,mocht dat nou echt niet zo zijn kom ik die paar minuten ook wel door
Liefs hes šš»
Ook ik ben gedoopt en tot mijn 12e naar de kerk geweest, maar ben inmiddels niet religieus meer. Ik geloof dat wij het met het hier en nu moeten doen. Dat ik na mijn dood terugga naar de staat waarin ik was voordat ik geboren werd. Daar heb ik ook geen herinneringen aan.
Heel graag zou ik willen geloven dat ik Henk nog eens zie als ik er niet meer ben, maar dan kom ik ook personen tegen die in mijn jeugd mijn leven tot een hel hebben gemaakt. Een hemel met miljarden dode zielen? Ik geloof er niet in. Verspreid liefde en goede daden in je huidige leven en leef voort in de harten van degene die jou gekend hebben.
Uiteindelijk eindig je in de vergetelheid. Alleen personen die iets hƩƩl goeds of hƩƩl slechts hebben gedaan in hun leven verschijnen in de geschiedenisboekjes. In ieder mens zit een liefdevolle kern die je god zou kunnen noemen. Als je daarnaar luistert en leeft, maak je er het beste van en geef je jezelf een zinvol leven.
Precies zoals ik erover denk.
Verspreid liefde en goede daden.
Het komt een beetje overeen met wat ik denk.
Als ze aan het eind van je leven de rekening op maken, en het resultaat is overwegend positief, en je hebt ook iets voor een andere betekend, heb je een goed leven gehad.
En dat is dus ook een zinvol leven.
Liefs Peter
Ik geloof zeker dat er meer is tussen hemel en aarde, door een aantal ervaringen die mijn zus heeft gehad. Op 49-jarige leeftijd is mijn lieve zwager overleden aan acute leukemie. Een paar dagen na zijn overlijden zat mijn zus op de bank, toen er plotseling een heerlijke geur om haar heen zweefde. Een geur die ze nog niet eerder had geroken en ook daarna niet meer heeft geroken. Een paar jaar later werd ze op de fiets geschept door een auto die door rood reed. Ze vloog door de lucht en had even het gevoel dat ze werd gedragen voor ze op de motorkap belandde. Toen ze in de ambulance werd gereden, vloog er een vlinder mee naar binnen. De vlinder is ook met haar meegevlogen het ziekenhuis in en pas nadat alle onderzoeken waren afgerond verdween de vlinder. In het ziekenhuis zeiden ze dat het ongelooflijk was dat ze alleen een pijnlijke schouder had opgelopen gezien de klap. Behalve deze ervaringen hebben wij ook een foto in de familie waarop het gezicht van mijn overleden vader te zien is in een wolk die in de woonkamer boven het hoofd van mijn moeder zweeft. Er werd niet gerookt op dat moment. Er is meer tussen hemel en aarde, eigenlijk weet ik dat wel zeker.