Monsters
En weer, in de stilte van de nacht, wanneer de schaduwen zich langer uitstrekken en de wereld lijkt te slapen, zit Mr Willy achter zijn bureau. Het zachte licht van zijn PC werpt een bleke gloed op zijn gezicht terwijl hij in gedachten verzonken staart naar het scherm, zijn geest langzaam omwikkeld door een sluier van zorgen.
Als kind was hij zoals velen. Bang voor het donker, bang voor de monsters die zich onder zijn bed of in de kast konden verbergen. Elke avond controleerde hij zorgvuldig zijn kamer , wierp een blik onder het bed, opende de kastdeuren om te zien dat er niets was.
Dat was vroeger. Nu is hij veel te oud voor onzin zoals onder het bed gluren of ervoor zorgen dat de kastdeur goed dicht is voordat hij gaat slapen. Hij weet dat niks zijn voet zal grijpen als zijn been eens onder de beschermende deken vandaan glipt, geen angst dat zijn tere vlees blootgesteld zal worden aan het duistere, hongerige donker. Nee hoor, daar is hij te volwassen voor, met al dat grijze haar op zijn hoofd.
Maar toch, monsters bestaan. Geen monsters die zich in het duister verbergen, maar een monster dat diep in hem groeit, een ijzige kou in zijn hart brengt.
Hij weet dat het daar is, sluipend als een onzichtbaar beest, verstopt ergens in zijn lichaam. Een monster dat niet bang is voor het licht, dat niet in een kast of onder een bed zit, maar dat leeft en groeit in het weefsel van zijn bestaan. Het is vuil en vies, angstaanjagend in zijn realiteit. Het verspreidt zich als giftige wortels door zijn aderen, voedt zich met zijn kracht en vitaliteit.
Kanker is als die denkbeeldige demon uit zijn kindertijd, maar dan echt. Met hoorns die scherp zijn als messen, die zijn innerlijke organen doorboren met elke ademhaling. Met ogen die niet rood gloeien als robijnen, maar doordringen met een onzichtbare, verlammende angst. Het is gehuld in cellen die vergaan, in weefsels die van binnenuit rotten.
Hij voelt het monster loeren, wachtend op het juiste moment om toe te slaan. Het fluistert hem toe in de donkere uren van de nacht, bijt al eens, een speldenprik hier, een steekje daar, niet heel erg, maar genoeg om hem te te laten weten dat het daar is, klaar om zijn lichaam te vernietigen. Geen kastdeur die hij kan sluiten, geen lichtschakelaar die het kan verdrijven.
Dus zit Mr Willy hier, alleen met zijn gedachten en zijn monster. Hij kan niet wegkijken, kan het niet ontkennen. Het monster onder het bed is verdwenen, maar het monster in hem groeit, geduldig en genadeloos.
Sommige angsten uit je kindertijd verdwijnen nooit echt . Ze veranderen alleen van vorm.
11 reacties
Heb jij nou ook al een pc in de camper waar je 's nachts naar kan zitten staren? Wat gigadecadent! Misschien de pc wegdoen? Kun je naar je mobieltje staren, maar dat kan vanuit bed op je rug.
Alle kinderen zullen wel monsters hebben gehad, maar ik kan mij herinneren dat ik meer fatalistisch was. Als het monster mijn enkel grijpt, dat moet het kennelijk zo wezen. Dan geef ik mij daaraan over. En als kanker mij moet hebben, dan is dat maar zo, daar kan ik niets aan doen en dood gaan we allemaal, ooit. En als we dood zijn, de wereld draait door. Daar maken we geen deel meer van uit. We blijven in de harten van anderen, maar verder verdwijnen we uit het weten en handelen.
Het zij zo.
Je moest eens weten hoe vaak ik aan je denk, en ook als je er niet meer zult zijn, heb ik fantastische herinneringen aan je, lees ik sommige blogs en reacties, en dan denk ik "die Zweef heb ik toch mooi maar leren kennen"
Het begon allemaal met die ene reactie dat ik een blog in de nabestaanden groep moest plaatsen.
Ik denk dat de waarde van een leven is, wat je voor elkaar betekend hebt.
Zelfde voor Willy.
Je bezighouden met doodgaan, maakt je leven er niet levendiger op.
Ik weet dat de kans om voortijdig het leven te verlaten, voor jullie, statistisch groter is, als die van mij, maar ook ik heb geen garanties dat ik de ruim 20 jaar mag beleven.
Maar we maken elkaar rijker>
Ik noem jullie VRIENDEN
š»š»
Ne hoor, zĆ³ decadent ben ik niet. Maar van woensdag op donderdag zat ik toch in dat slaaphotel. En zaterdag is't bbq bij zoonlief. Dus voor 1 dag terug de hort op, das ook de moeite niet.
En fijn dat we in de harten van anderen blijven, maar zonder monsters zou het toch leuker zijn.
In onze jeugd werden monstertjes uitgevonden om ons braafjes te houden. Ik kan me niet herinneren er zelf Ć©Ć©n uitgevonden te hebben. Nu worden we geconfronteerd met dat ene alles verwoestende monster, kanker genaamd. Een monster dat met de voortschrijdende kennis van vandaag misschien wel getemd zal worden in de toekomst. Maar maken we ons geen illusies. Op dat moment ontwaakt er een nieuw monster. Het zit ingebakken in de natuur. Zelfs de felste ster komt aan zijn einde. Momenteel doe.ik met het nieuwe kunstwerk voor het huis van de belastingen van de Vlaamse overheid met als titel " Happily ever After ". Een spiegel van 20 m lang. Ieder monster kan er zo uit tevoorschijn komen.
Heb zijn website eens bekeken. Best origineel.
Maar je bijgevoegde beschrijving, das pas kunst. Daar kan Mr willy niet aan tippen. Heb het drie keer moeten lezen eer ik er iets van snapte.
Maar daar zal dat chemobrein wel voor iets tussen zitten.
Kunst waar je ondertiteling bij nodig hebt
Waarschijnlijk opgesteld door de belastingsdienst in het gebouw achter het paneel. Er mankeert niets aan je brein. Misschien is de dichtkunst van de modale man beter. Hieronder een voorbeeld aan de openbare toiletten.
Nou, das een mooie toepasselijke tekst. Maar wat doe je al je diarree hebt?
Dan geraak je hier niet, vrees ik.
Ik zou zweren dat er eerst stond "een spiegel van 20 km lang". Dat vond ik zelfs voor Belgen ongeloofwaardig. Gelukkig is het slecht 2 decameter.
Ik werd stil en verdrietig van dit blog omdat het zo waar is ,velen hier hebben met het grootste Monster te maken die je maar kunt bedenken ,groot en totaal onvoorspelbaar en oneerlijk ook tis gewoon een smerige vlerk en valsspeler .Had al lang uitgeroeid moeten zijn .
liefs hes xxx