De taal van mijn ziel
En weer zit Mr Willy aan zijn vertrouwde houten bureel, een plaats die hij al jaren kent. Een eenvoudige plek, maar met voor hem een magische toets. Daar, achter zijn scherm, is de plaats waar hij zijn diepste gedachten de vrije loop laat, waar alleen de taal van zijn hart toegang heeft, waar zijn vingers de toetsen beroeren in een ritme dat alleen hij kan begrijpen.
En terwijl hij schrijft kan hij niet anders dan terugdenken aan de tijd waarin zijn leven in stukken viel, een tijd van grote verwarring, pijn en zielennood, een tijd waarin hij zichzelf opnieuw moest leren kennen.
Schrijven heeft hem gered. Heeft hem verzoend met het onvermijdelijke, heeft hem leren leven met het woord palliatief, heeft hem een uitlaatklep gegeven voor zijn zorgen.
Schrijven heeft hem geleerd om zichzelf te accepteren zoals hij is, zonder maskers of voorwendsels. Misschien dat niet iedereen hem begrijpt of waardeert, maar dat mag. Hij is wie hij is en zolang hij zijn ziel met de wereld kan delen is dat genoeg.
Maar toch, diep van binnen, voelt Mr Willy een groeiende leegte. Zijn schrijfsessies, eens een bron van vreugde en humor, worden steeds vaker onderbroken door momenten van doelloos staren naar het scherm, van gedachten die hem ontglippen, van woorden die hij niet kan vinden. Momenten van rust worden zeldzaam en oppervlakkig, een dunne sluier over een zee van onrust.
Het leven gaat door, maar hij voelt zich verloren in een wirwar van gevoelens die hij niet kan benoemen. Zijn geest en hart voelden zwaarder, gebukt onder een last die hij niet kan delen of uitdrukken Hij weet dat hij moet doorgaan, dat hij moet blijven schrijven, blijven leven, maar de kracht daarvoor lijkt langzaam te vervagen.
Ondanks de voortschrijdende ziekte is zijn lichaam nog steeds ongebroken, maar zijn geest, ooit zijn toevluchtsoord, voelt nu als een onontkoombare val. De schaduw van zijn leven wordt langer en donkerder , een constante herinnering aan de fragiliteit van zijn bestaan. Het lijkt alsof een onzichtbare kracht hem steeds dieper in een donkere mist trekt, en elke poging om te ontsnappen lijkt vergeefs
En terwijl hij doelloos achter zijn PC zit , voelt hij de stilte als een zware deken over hem heen vallen, een stille echo van de diepten waarin hij wegzinkt, gevangen in een eindeloze cyclus van zorgen en somberheid.
22 reacties
Och lieve Willy,
Het doet me al pijn deze blog van jou te lezen. Hoe het voor jou moet voelen kan ik alleen maar naar gissen. In zoveel somberte nog zoān mooie zinnen kunnen schrijven toont de ware kunstenaar. Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen, maar verder dan deze holle frase kom ik niet. Wanneer mag je weer naar je professionele luisteroor? Zij kan wellicht de zwaarte van je gemoed verlichten.
En blijf vooral bloggen, hoe je je ook voelt. Alles mag gevoeld en geschreven worden.
Dikke knuffel van mij. Monique
Ach Monique, je kent de term manisch-depressief ? D'r zijn momenten dat ik alles aankan en andere momenten dat er niks kan, dat ik gewoon maar wat zit te suffen en ongelukkig wezen. En die momenten worden erger.
Ja, en dan schrijf je zo'n blog als dit. Maar dat werkt dus wel heilzaam.
Begin juni zie ik mijn zielenknijper nog. Waarschijnlijk zal ik haar daags ervoor wel een kopij sturen van dit blog. Spaart mij een hoop gepraat uit.
En een knuffel van jou helpt ook hoor. ā¤ļøDikke knuffels terug
Ik ken de term Willy. Tegenwoordig noemen ze het een bipolaire stoornis. Maar hoe het ook genoemd wordt, de sombere periodes zijn heftig. Goed idee om de blog aan de behandelaar te laten lezen. Daar kan ze veel mee.
ā¤ļøā¤ļøā¤ļø
Nou, een bipolaire stoornis is wel een betere naam. een eufemisme zeg maar. klinkt minder erg.
šā¤ļø
Lieve, lieve Willy,
Je schrijft het allemaal zo mooi , maar wat raak je me diep met je blog.Ik ben even stil en geef je een hele dikke knuffel ā¤ļø
Liefs Gerda.
ā¤ļø
Ik denk dat iedereen worstelt met de term palliatief. Ik zeker. De aanvaarding is nog niet in zicht. Maar dan denk ik dat de anderen in hetzelfde schuitje zitten. Vroeg of laat is voor iedereen de tijd gekomen. Alleen praten ze er nooit over. En vooral blijf schrijven. Voor je eigen rust en die van ons. Je helpt ons.
Weet je, ik heb geen , nou ja , weinig, moeite met het palliatief zijn.
Ik heb alleen moeite met die mentale zwakte. en iedereen zegt dat het door de hormoontherapie komt. Maar ik krijg gvd al drie jaar hormoontherapie en het is slechts het laatste half jaar dat ik problemen krijg, en dat terwijl ik lichamelijk nog altijd best goed ben. En daar heb ik het enorm moeilijk mee.
Op straffe van de gemeenschap over mij heen te krijgen...Je hebt het potverdorie nog niet zo slecht. Zeven kruisjes al gehaald, nog de pijp niet uit, goed beschouwd in behoorlijke doen. Geen 30 km meer hardlopen, maar verder weinig mis. Op jouw tempo moet je oppassen dat je niet doodgaat mƩt in plaats van ƔƔn. Zou zo met je willen ruilen, dus nog minimaal zes jaar voor de boeg. Maar dat zal hem niet worden, vrees ik.
Tuurlijk, ik takel ook af. Ik kijk met jaloezie naar oudere grijze stelletjes die volgens mij al dik in de tachtig zijn. Twintig jaar ouder, twintig jaar meer geluk, twintig jaar meer gezondheid.
Maar ik kan daar niets mee. Ik kan het niet veranderen dat mijn lijf niet meer doet wat het kon. En daar moet ik mee leven, zolang dat nog met waardigheid kan.
Maar in de tussentijd lƩƩf ik, met volle kracht!
Weet je Zweef, je hebt 300% gelijk.
Ik heb geen enkele reden om zo te suffen en te dubben, weet ik, en toch kan ik me er niet overheen zetten, lig ik er de helft van de tijd doodongelukkig rond te lopen.
Maar weet je
Als je lichamelijk zwaar in de sukkelstraat zit krijg je overal steun en begrip.
Maar als je het voor een of andere reden mentaal niet kan bolwerken, dan is dat begrip al een heel stuk minder, dan wordt het afgedaan als karakterzwakte of zelfmedelijden.
En het erge is dat ik dat voor mezelf ook zo aanvoel, dat ik voor mezelf ook geen begrip kan opbrengen.
En dit forum hier is voor mij heilzaam en een onmisbaar stuk van mijn leven, maar ergens denk ik dat het me meer kwaad dan goed doet. Maar stoppen, dan val ik in een zwart gat.
Nou, wat doe je daaraan?
Vooral veel Kamanido en Cava. En mijn schouder.
Die schouder van jou tot daar toe. Maar knuffelen... Met die stoppelbaard van jou tegenwoordig......
Ben ik helemaal met je eens.
Ook al kun je janken, het leven lacht je toe
Nou, eigenlijk gewoon om te zeggen dat Mr Willy meer en meer depressieve buien krijgt, en op zo'n moment, ja, dan krijg je een blog zoals dit.
Maar hij komt er wel overheen hoor
Lieve willy
Ik lees dat je steeds meer weg zakt in die diepe put en het doet me verdriet ,begrijp ik depresief zijn ,ja helaas maar al te goed ,maar ik bent het toch met zweef eens ,leef zolang dat nog kan en mag ik zou zo graag willen dat je ondanks alles wat jou overkomt terug wat vreugde ervaart ,en met dat wat er niet meer is en wat jij inleverd er iets anders voor in de plaatst komt waar je plezier aan beleeft en dit alles voor je echt weg zakt in de diepe bodem vd put ook omdat ik weet dat je daar op eigen kracht niet meer uitkomt .
Drink een cava ,maak plezier en lach eens een keertje dikke knuffel liefs hes xxx
Ach lieve Hes. Het is niet dat ik constant depressief ben hoor, helemaal niet. Maar regelmatig krijg ik zo'n aanval, en dan ben ik juist maar goed om ergens in een hoekje zitten te kniezen.
Maar intussen is dat alweer over hoor.
En 't is vrijdag. Vanavond geen Cava maar rode wijn met iets lekkers.
š
Dat begrijp ik lieverd het overvalt je bij voorkeur in de stilte vd nacht ,maar toch hoop ik heel erg voor jou dat de buien minder worden ,ik zie je gewoon graag gelukkig zijn daar duim ik voor
Ah lekker misschien neem ik er vanavond ook wel eentje en proost ik voor jou op betere tijdrn š·ā£ļø
Nou kom ik misschien met een vreemde uitspraak!
Af en toe erger je je, aan het feit dat het in het leven niet zo gaat als je hoopte.
En als je dat lang genoeg voelt, gaat dat op je drukken.
Maar besef dat de grootste ergernis, niet het feit zelf is, maar het feit dat je je eraan stoort.
Ergernis is de grootste ergernis.
En na toppen als de Djemanido, je bezoeken aan mensen, en gewoon een dagje, de dag plukken, moet je ook weer afdalen, maar kijk, of er niet een volgende top in zicht is, want daar moet je het van hebben.
Zoals ik ooit schreef, geniet dubbel van de top, want dat heb je nodig, om uit het dal te komen.
Een hele dikke knuffelš«š«š«š«š«š«š«š en een klein kusje dan
Weet jer Peter, zoals ik tegen Zweef zei, je hebt helemaal gelijk.
Alleen, als ik zo'n depressieve bui heb, dan zit ik daar in een hoekje, of gewoon achter m'n Pc te zitten, gewoon wat ongelukkig te wezen en vol zelfmedelijden. En gelijk wie mag dan gelijk wat zeggen, het dringt gewoon niet door, glijdt allemaal van mij af als water.
Zelfs Mevr Willy, en die kan best overtuigend zijn, dringt niet door.
En hoe langer je in die modus blijft hangen , hoe erger dat wordt.
En na een tijdje, gisteren heeft dat dus een hele dag geduurd, krabbel je d'r wel uit en functioneer je terug normaal.
En dƔn, maar eerst pas dan kan je je terug optrekken aan eventuele leuke dingen.
Knuffel terug
Vind je dat achteraf niet zonde van je beperkte tijd? Misschien moet zo'n Joost Klein pak hebben, kun je je aan je schouders optrekken.
š¤£
Met zo'n pak?
Dan denken ze dat ik helemaal gek geworden ben. Dan liever gewoon een beetje depri