Constipation blues

De hoeveelheid onderzoeken en behandelingen die je als gediplomeerd kankerlijer moet ondergaan is gewoon eindeloos. En die zijn niet allemaal even aangenaam.
Maar er zijn gradaties. Van gewoon " niet leuk" tot ronduit onaangenaam en soms hoogst pijnlijk.
D'r zijn ook van die onderzoeken die zonder meer een aanslag zijn op je menselijke waardigheid. 
Mr Willy herinnert zich nog altijd zijn prostaatoperatie. Twee dagen nadat dat ding eruit gerost was, mocht ie naar huis. Alleen, zijn darmen zaten vol maar d'r wou niks uitkomen.  Druk uitoefenen kon niet, mocht niet en was daarbij gewoon veel te pijnlijk. En nu had ie al genoeg zakjes movicol genomen om er een indigestie van te krijgen, maar dat hielp dus ook al niet. 
Dan maar de grote middelen genomen, een klysma. 

Nou, wat blijft er van je menselijke waardigheid over, als je daar, nog verrekkend van de pijn, krom op je zijde ligt, van je klederen ontdaan, een blaaskatheter aan je lijf, terwijl je  een verlengstuk van je dikke darm ziet vertrekken naar een kan met zeepsop? En die wordt dan omhoog gehouden door een verpleegster, waarschijnlijk een of andere stagiaire , dat zijn geknipte werkjes voor hen , met de allures van het Vrijheidsbeeld van New York.
En dan lig je daar in een houding, een Romeinse slaaf waardig.
Klaar, zegt ze , en dan draait ze de kraan open. 
En dan begint het in je darmen te borrelen, te stromen, te broebelen,  allemaal in een richting die nooit door moeder natuur voorzien is. Je voelt het  zeepsop doorheen je darmlussen klutsen.
Weer klaar, zegt ze. 
Tien minuten wachten en dan verzwindt het verleden, breekt het gelukzaligste moment in je leven aan, een  allesoverheersend gevoel van totale  bevrijding dat opweegt tegen alles wat voorafging. 
Uren later geniet je d'r nog van . 

En dat gevoel is op een prachtige en onnavolgbare wijze vertolkt door   Jay " screaming" Hawkins. die z'n bijnaam "screaming" meer dan verdiend heeft.

Is trouwens met kop en schouders Mr Willy's lievelings blues zanger. 

https://www.youtube.com/watch?v=VAzSvhioo34

 

18 reacties

Zanger en thema mij onbekend maar na het luisteren naar de song kan ik mij MrWilly verhaal hierboven levendig inbeelden. Blues om te spelen in de eerste de beste bruine kroeg, verpleegkundigen achter de toog, onverdroten movicol serverend met als extraatje een druppel of 10 laxoberon.

Neen, het moet verschrikkelijk pijnlijk zijn.

 

Laatst bewerkt: 11/05/2024 - 21:11

Nou kan je het geloven of niet, maar onderstaande is echt waar. 
Toen Mr Willy 'n jaar of 1-16 was heeft danslessen gevolg. Wals, cha-cha, tango, enz. Dat was indertijd nog een chique bedoening. Kostuum, wit hemd, das , schoenen met lederen zool , enz, enz
Maar op de oefenavonden werd er ook al eens een gewone slow gespeeld.  En daar was "constipation blues" een van de regelmatig weerkerende nummers. 
Ook  je t'aime mois non plus" was een regelmatig weerkerend nummer en ƩƩn van de weinige plaatsen waar je het lied kon beluisteren. Stond toen nr 1 op de hitparade, maar de preutse BRT bracht alleen maar de instrumentale versie ten gehore. 
Hoe deftig ook , die dansschool was wel zijn tijd vooruit. 

Laatst bewerkt: 11/05/2024 - 21:23

Ik geloof je maar al te goed. In die periode ( 15 tot 17 jaar ) maakte ik deel uit van de Kornet. Een groep uit het Sint Amandscollege. We hielden ons voornamelijk bezig met dans en vlaggenzwaaien. We traden bijna overal in Vlaanderen op en hadden jaarlijks een trip naar het buitenland. Je t'aime, mois non plus zat niet in het oeuvre. De leidinggevende pater zou dat nooit toelaten. Maar het was wel leuk om doen gezien ik intern was. Het gaf vrijheid op bepaalde dagen. Anders was het nogal, zoals gebruikelijk in die dagen, streng. Heb nog straf gehad omdat een leraar mij op de bus had gezien met mijn nicht. Et je ne l' aimait pas. Ah, het ware mooie tijden. Zal eens wat meer naar blues luisteren. Ik was eerder aanhanger van Leonard Cohen en consoorten. Het melancholische type.

 

Laatst bewerkt: 11/05/2024 - 22:15

Ik ben opgegroeid, met klassieke muziek, en koormuziek, opera's,
Blues is ook prima te doen, maar ik ben kieskeurig, sixties, seventies en eighties, ook prima, en toen heb ik afgehaakt.
Maar als ik de muziek van nu, vergelijk met de nineties, kan ik ook die wel waarderen
Maar bijvoorbeeld RAP, komt maar 1 letter tekort CRAP, beetje kletsen ( is niet het woord dat ik in gedachten had, maar ik houd het netjes) op achtergrond herrie, vreselijk, Hiphop, voortdurend op repeterend lawaai in een cadans kletsen, roept bij mij een gevoel van agressie op.
Morgenstimmung van Edvard Grieg daarentegen, vind ik prachtig.
Van alles een beetje

Laatst bewerkt: 12/05/2024 - 02:16

Zo'n lavement heb ik gehad tijdens de simulatie, vóór de bestralingen. 

Het doet wel goed. Je steekt zo'n soort zachte injectiespuit in je achterste en je drukt erop. En in een wip zijn de darmpjes leeg.

Waardigheid... die ben ik zowat kwijt met dat hormonengedoe. Gisteren nog gaan bowlen met de Gepensioneerden van Bpost mee en dat was goed meegevallen. 

Maar daarna wandel ik nog 3 kilometer en ja, daar waren ze weer, de tranen.  Dat ongeneeslijk zijn, hormonenzooi voor de rest van m'n leven, het komt zo af en toe in me op en dan ween ik wat... 

En vandaag weer naar de huisarts voor een gesprek. Het volgende deel van die pillensaga, de Lorazepam. 

Zou ik dan toch ook aan de wietolie moeten? 

Marc. šŸ‘šŸ‘

Laatst bewerkt: 14/05/2024 - 08:53

Dat gevoel tijdens het wandelen ken ik. Plots overvalt het je. Op die momenten is het erg dat je alleen op stap bent. Voor het slapen heeft mijn huisarts mijn medicatie gewijzigd naar 1 lorazepam 1mg plus 1 zolpidem 10 mg plus 150 Mg trazodone. En hiermee slaap ik toch een zes a zeven uur per nacht. Zware medicatie maar het helpt. S'morgens sta ik toch fris op.

Laatst bewerkt: 14/05/2024 - 14:05

Nou, het enige waar ik tijdens ( rustig)wandelen last van heb is veel meer urineverlies . Die bekkenbodemspieren ontspannen zich dan. Maar dat werkt helemaal niet in op mijn humeur.
 Maar voor het overige is heel weinig nodig om me somber of depressief te maken-  iets dat tegenvalt, of een verkeerd woord, geen of een ongelukkige reactie op een blog, iets in de krant dat me niet zint , of gewoon niet onmiddellijk aan de slag geraken of zoiets.
Niet dat ik dan in tranen uitbarst, maar ik ga gewoon in een hoekje zitten suffen.

Laatst bewerkt: 14/05/2024 - 15:28