Tipsor
Die oude kroegen in Wommelgem die hadden charme.
Die oude bruine kroegen uit de tijd dat er nog geen televisie was.
Van die kroegen, waar de melancholie uit het berookte behang puilde en waar je die weemoed kon zien, zoals vetoogjes op de schamele levenssoep.
Van die bruine kroegen met aan de tapkast die eeuwig dorstige filosofen, die alles beter weten en alle wereldproblemen moeiteloos konden oplossen
Die bruine kroegen waar je de hele nacht kon doorbrengen aan de biljarttafel, of achter de flipperkast, genieten van de laatste hits die uit de jukebox schalden.
Ze hebben iets geborgens, iets echt huiselijks, die oude kroegen.
Bijwijlen waren het zelfs asielplaatsen voor gedumpte medeburgers. Die zaten dan aan een van de tafeltjes, als een aangespoeld stuk wrakhout. Ook zij hebben een levensdroom gehad, maar het is één grote desillusie geworden. Liefst blijven ze anoniem. Ze willen alleen met rust gelaten worden. Tenminste, tot ze genoeg gedronken hadden, want de drank geeft hun weemoed woorden.
Nou, in Wommelgem, in Mr Willy's kinderjaren waren het er niet minder dan 86 van dat soort kroegen. Das bijna 1 kroeg per 100 inwoners. Op elke hoek van de straat was er wel één. En die waren druk bezocht. Je zou denken dat Wommelgem toen één groot drankorgel was.
Maar da's allemaal vergane glorie. Want helaas, toen Mr Willy de leeftijd bereikte dat ie met goed fatsoen op cafébezoek kon gaan waren die volop aan het verdwijnen. Welgeteld één echt ouderwets café is er nog. Een verzamelplaats voor leden van het Vlaams Belang. Wilders zou er zich onmiddellijk thuis voelen. Mr Willy niet.
En Wommelgem had toen ook nog een eigen brouwerij, Brouwerij Beirens. Die brouwden het 'Tipsor' bier, voor de kenners een kruising tussen Palm en Koninck . Maar die brouwerij ,die waarschijnlijk wel de hofleverancier was in al die 86 cafés van toen is ook ter ziele gegaan. Het gebouw is gebleven, maar omgebouwd tot kantoren.
Maar dat Tipsorbier is nooit helemaal weggeweest . Het werd nog op heel kleine schaal thuis gebrouwen door een van de kinderen van de oude Beirens.
Een kentering is er dan geweest een tiental jaar geleden. Naar analogie met een aantal randgemeenten die met een eigen bier hebben uitgepakt ( Oelegem met zijn Titsenbier, Borsbeek met zijn Robiaantje) kon Wommelgem niet achterblijven. Kontakt werd gezocht met een brouwer uit Reet, en sindsdien is het Tipsorbier terug verkrijgbaar, zij het nog altijd op heel kleine schaal. Het wordt geschonken tijdens Wommelgemse plechtigheden en d'r is welgeteld één drankendiscount waar je het kan vinden. Niet altijd, gewoonlijk op bestelling.
Maar 't is wel lekker en bij de volgende Kamanido breng ik er mee; kwestie van die Nederlanders een beetje beschaving bij te brengen .
En als j'r genoeg van drinkt heb je veel minder last van die kkk
Proost🥂🥂🥂
7 reacties
Zou er wel een paar kunnen gebruiken. Kreeg vanmorgen tweepersoonskamer bij mijn opname. Alle eenpersoonskamers volzet. Bruine kroegen verdwijnen inderdaad in sneltempo ( in feite alle cafés). In Kortrijk ken ik er nog één, de doedelzak. Af en toe met life music. Zal dus chemo worden vandaag, geen Tipsor.
Ik vloog ook altijd op een zaal en dat is zo vervelend. Voor controle-infusen en dergelijke krijg je geen kamer, noch bed. Jammer voor je dat je daar gedwongen sociaal moet liggen doen. Met een beetje geluk is je kamergenoot een rustig iemand en geen tettergat?
Nou denk ik idd niet dat het gewaardeerd zou worden als je daar in je chemostoel zat met een tipsor in je hand.
Krijg je bij de chemo een aparte ( één of meerpersoons)kamer?
Ik vloog indertijd gewoon direct naar een zaal , waar we met zes of 8 man lagen.
Behalve de allereerste keer, dan kreeg ik een bed. Moest ik ineens gaan doodvallen door een allergische reactie dan was het transport toch al geregeld.....
sterkte
Dank, ik kan via mijn hospitalisatie verzekering altijd opteren voor een eenpersoonskamer, wat ik dan altijd doe. Blijkbaar zijn ze deze.keer allemaal bezet. Wachten tot er één vrij komt.
Stamgasten,
In het bruin café.
Rare kwasten,
Zonder een echte woordenzee.
Geen grootsprekerij,
Eenvoud is wat telt.
Wie wil, krijgt wat stoverij,
En brood met spelt.
Het meubilair,
Vaste klanten die steeds weerkomen,
Marcel en Albert,
Blijven over de sport doorbomen.
Weinig woorden worden vuilgemaakt,
De stamgasten houden meer van lekker bier.
Na een tijdje hebben de monden afgehaakt,
En loert dronkenschap door een kier.
Eén na één verlaten de klanten de zaak,
De één stapt rechtdoor, de ander gaat wat wankel.
Maar morgen steekt het meubilair met de wereld weer de draak,
Er is geen plaats voor de janker.
Marc. 👍👍
Prachtig, Marc
Geeft een meerwaarde aan dit blog.❤️
Wat een top blog ,leuk om te Lezen proost 🍻