Djembé
In de schaduw van een ziektebeeld dat zowel lichamen als geesten aantast, zijn er altijd nog lichtpuntjes. Dit verhaal begint in de diepste krochten van verdriet en onzekerheid, waar mensen geconfronteerd worden met een diagnose die hun wereld op zijn kop zet.
Kanker, een woord zo kort, maar met een impact die je leven compleet verandert, om niet te zeggen verwoest. In deze donkere tijden zoeken velen naar een houvast, een plek waar ze hun gevoelens en ervaringen kunnen delen zonder vrees voor onbegrip.
Die plek vinden ze op kanker.nl, een forum dat veel meer is dan alleen een verzamelpunt van ervaringen en adviezen. Het is een thuisbasis voor degenen die vechten, overleven, en zich in de wirwar van emoties proberen te handhaven. Het is een gemeenschap die de rauwe, ongefilterde realiteit van de ziekte erkent, maar tegelijkertijd een licht schijnt op de momenten van vreugde en verbinding die nog steeds mogelijk zijn.
Onder de leden bevond zich Peter, een nieuwkomer wiens warmte en positiviteit al snel opvielen. Met zijn djembé bracht hij ritme en muziek naar de harten van allen die het horen. Met zijn djembé bracht hij ook voor zichzelf rust in zijn hoofd. Zijn aanwezigheid op het forum bracht een frisse wind, een nieuwe dynamiek die inspireert en verbindt.
Samen met Zweef, een andere sleutelfiguur binnen de online gemeenschap, had die dus het plan opgevat om deze connectie buiten de digitale wereld te brengen. Een evenement waar de vreugde van samen zijn, van muziek en tromgeroffel, centraal staat. Een dag waarop ziekte naar de achtergrond verdwijnt en enkel het moment zelf telt.
Grootmoedig had Zweef de serres van kasteel Andijk ter beschikking gesteld. En onder de bezielende leiding van Peter werd het een evenement zonder weerga , een explosie van kleur, geluid en beweging. Djembéritmes vulden de lucht, voeten bewogen in harmonie met de muziek, en lachende gezichten verlichten de ruimte.
Voor iedereen, zeker voor Mr Willy was de zwaarte van de realiteit voor een dag verdwenen, was er alleen het hier en nu, gevuld met vreugde en samenhorigheid en ongeremd plezier.
Een dag die een plaatsje verdient in de annalen van de geschiedenis.
7 reacties
Zag ook al een filmpje, Peter is een goede leraar. Heerlijk dat jullie het zo gezellig hebben gehad samen.
Liefs,
Sandra
Hoi Sandra,
Dat SAMEN trommelen, doet wonderen, en omdat ik nog steeds trommels heb, en het fijn is om te doen, gaat er ook een vervolg op komen, wanneer en hoe, dat ontwikkelt zich vanzelf..
Voor degenen die er door omstandigheden niet bij konden zijn, of het gewoon niet wisten, het gaat zeker vaker gebeuren.
Liefs, Peter
Mooi omschreven hoe een bijeenkomst van lotgenoten het monster even kan doen vergeten. Samenhorigheid en vreugde, zo moet het zijn.
Volgende keer moet je meekomen?
Wanneer ik terug mag autorijden. Zeker. Mijn vrouw durft nog niet naar zee rijden. Ben momenteel bezig met opties openbaar vervoer te bekijken om mijn actieradius te vergroten.
Dank voor de invitatie.
Er rijden hier treinen..... En dan kom ik je halen vanaf station Hoogkarspel. Met Ma, (de snoek).
Het geluid
de toon is gezet
een mengsel van mensen
bij elkaar gezet
zomaar en onbewust
op geen enkel verschil gelet
een ieder is wie en hoe hij is
verbondenheid is de enige 'smet'...
Wat bindt hen dan
voor menig een vraag
een heel teer punt
waaraan ik me waag
ons bindt een monster
dat zich niet gedraagt
waarover menigeen
zich zwaar beklaagt
Wij ook
maar soms ook niet
dan doen we alsof
je het kankermonster niet ziet
niet voelt
niet aanwezig laat zijn
we verbinden ons
en hebben het fijn
Ergens een dag
geluid met de trom
haha wat nu
kom er 'normaal' maar eens om
wij met elkaar
een rommeltje mensen
vormen een eenheid
één kleur, dynamiek om te wensen
Zo snel al is duidelijk
we zijn allen uniek
elk naar vermogen
een heel hechte kliek
kleur je binnen
of buiten de lijn
we mogen allemaal
ons eigen ikje zijn
zoals dat nergens kan
in velerlei leven
elkaar met niets dan er zíjn
een geweldige dag te geven
Ik heb me vaak hier
verbonden gevoeld
ten nadele van niemand
zijn mijn woorden bedoeld
maar die trommels
die 'zomaar' een timbre gaven
het was niet nodig
dat bij te schaven
we voelden ons één
in kleur en geluid
een zó bijzondere middag
is onze zo waardevolle buit
Ik heb jullie lief!
ps
Sorry Theo, ik heb wat van je voeten moeten offeren. Bestand was veel te groot voor hier.