BRIEF AAN MIJN MOEDER

Helpt het als je volgende week mama tegen mij zegt? Krijg je van mij een knuffel en een tompouce.

Nou mama, voor een knuffel van jou doe ik alles. 
En die tompouce is mooi meegenomen.

Goedenavond MrWilly,

Je verwoordt precies mijn gevoelens maar dan voor mijn vader. Je hebt misschien al gelezen dat we thuis een zelfstandige zaak hadden. Als oudste werd ik verondersteld ( geen keuze ) de zaak verder te zetten en over te nemen. Afgesproken was dat hij op zijn 65ste  zou stoppen. Hij is gebleven tot zijn 85ste,  ondertussen ieder initiatief voor uitbreiding van de zaak, teniet te doen. Waarom niet weggaan en opnieuw starten, zal U denken. Ik zag waarschijnlijk de uitweg niet, gehuwd, drie studerende kinderen op kot te Gent en een flinke hypotheek voor onze woning. Ik wou dat ik meer mijn best had gedaan om die uitweg te vinden. De hele opvoeding draaide om de macht van de pater familias waardoor mijn talenten, indien ik die had, nooit aan de oppervlakte kwamen ondergedompeld in een immens minderwaardigheidcomplex. Nu, in de palliatieve fase van mijn ziekte, is reflectie wel op zijn plaats. En ik kan niet anders dan besluiten dat k niet tevreden kan zijn met hoe het gelopen is. Dat maakt de aanvaarding van mijn huidige ziekte erg moeilijk. Ik vind nog geen rust.

Groeten, Jef.

Lieve Willy 

Zo hoort het niet in het leven te gaan, maar ik herken het helemaal, voor opvoeden is er geen handleiding.

Mijn moeder was de oudste en kreeg alles op haar dak, niet zo gezonde moeder voortdurend conflicten met de andere 8 broers en zussen, en als oudste was ze altijd de Truus, de vrouwelijke evenknie van Sjaak.

School had ze geen tijd voor, ze moest thuis hard werken, en werd al  op jonge leeftijd, naast alles in het huishouden, als dienstmeid eropuit gestuurd. Jeugd heeft ze nooit gehad, een warm nest of voorbeeld nog minder , haar vader was, wat we nu een loonwerker zouden noemen, en van oorsprong Duits, heette ook willy.

En toen kwam WWII, en aan het eind werd opa Willy, ineens Reichsdeutscher genoemd , en werd opgehaald om voor de Duitsers te gaan vechten , en kreeg een geweer in de hand gedrukt, met wat kogels,dat heeft maar kort geduurd, toen hij een auto aan zag komen, raakte hij als ongeoefende soldaat in paniek, en begon te schieten, en dankzij zijn onbekwaamheid heeft de Duitse generaal in de auto het overleefd 

Dat werd hem niet in dank afgenomen, en hij is er vandoor gegaan, en terwijl mijn moeder erbij stond werd er een pistool tegen het hoofd van haar moeder gezet, verraden waar haar man ondergedoken zat, of een schot door het hoofd, minutenlang aangebruld en met het pistool bedreigd, en geslagen, maar gelukkig niet doodgeschoten, uiteindelijk hebben ze naar Zuid Nederland moeten vluchten.

En toen was de oorlog voorbij, zou het leven beter moeten worden, maar ineens werden ze tot Duitsers bestempeld, en in Kamp Vught gezet (het zit vlak bij de gevangenis). De jongste had een goede opleiding, maar als "Duitser",mocht hij niet werken, daarvoor moest ie naar Den Haag voor allerlei vergunningen, hij heeft het nog steeds over Moffen, en een diepgewortelde hekel, bijna haat, jegens ze.

Em mijn vader, was   nog geen anderhalf, toen zijn moeder overleed , eerst wilde een oom hem met zijn nieuwe vrouw hem wel opnemen, als hij een vieze luier had, werd hij in een donkere kast opgesloten, en toen werd hij met zijn oudere broer in het weeshuis gezet, vader had gewoon geen tijd voor ze. Mijn vader zei later, je moest met je klompen vechten voor je eten, en die lieve nonnen hebben het er wel ingeramd, letterlijk, en toen zijn vader dit mishandelde tweetal terug kreeg was er geen land mee te bezeilen, en kreeg hij er heel vaak met de riem van langs. Tot hij groot genoeg was, en toen mijn opa weer dreigde, heeft hij hem opgepakt, en met zijn kont op een kokendheet fornuis gezet, net zolang tot hij beloofde niet meer te slaan, toen haalde hij hem eraf.

En dit verknipte stel, dat nooit warmte en liefde had gekend, werden verliefd, en hebben dit rare mens samen met een tweelingbroer, en 2 oudere broers,  op de wereld gezet.

Ik kan me niet herinneren dat een van beiden ooit een knuffel gegeven heeft, of gezegd, ik hou van je, een kus, pas toen mijn moeder aan het eind van haar leven stond , mijn vader helemaal nooit.

Ik denk dat ze wel wilden, maar niet wisten hoe, hoe kon het ook, als je het zelf nooit hebt mogen ervaren. Een ding, mijn vader had zich na alle slaag die hij gekregen heeft, voorgenomen, zijn kinderen, NOOIT te slaan, en dat heeft hij ook nooit gedaan, en dat is nobel. Hij was een man die zwart en wit kende, maar geen grijs, pas op het einde werd bij zachter. Maar hij heeft zich echt overeind moeten houden in het leven, geen van beiden, was er op voorbereid.

Ik heb ze dit allemaal heel bewust gevraagd toen ze nog helder waren, en daarom heb ik ze allebei een cadeau gegeven in de vorm van Kerst met de 4 jongens in 2008 en 2010, mijn vader heb ik bij zijn sterven, de laatste uren in mijn eentje bijgestaan, als fervente wandelaar, heb ik gezegd, trek je wandelschoenen maar aan, en zoek een mooie plek om heen te gaan, ik loop met je mee, en heb hem over zijn bol geaaid, en anderhalve minuut later stopte zijn leven.

Ik zie dat echt als MIJN laatste cadeau aan hem, en mijn moeder heb ik dat later verteld, en haar beloofd, dit ook voor haar te doen , wat ik gedaan heb.

En misschien ben ik dan ook liefdeloos opgevoed, maar ik weet dat ze van ons hielden, maar gewoon nooit geleerd hebben, hoe dat dat moet.

Maar als kind ben je toch een kopie van je ouders, en hun opvoeding, maar sl gauw kom je erachter dat het allemaal anders is, ga je op je bek, maar leert van iedere ervaring, en wordt, tot wie ik nu ben, verre van perfect, maar wel een kind van ouders die heel hard hun best deden, op de manier die ze hadden geleerd, ze wisten niet beter.

En ik neem het ze niet kwalijk, waarom denk je dat ik gekozen heb om BEWUST naïef te zijn.

Ik kan geen oordeel over mezelf vellen, maar doe mijn best hun fouten niet te herhalen. Anderen mogen een oordeel vellen.

Dus lieve Willy, ik begrijp hoe je je voelt, het is toch gemis, tijd om in hun goede bedoelingen te gaan geloven

😚

Gelukkig Willy kon jij het anders doen. Deels zijn we een product van onze opvoeding en van wat we meemaken. Je kan niet meer dan je best doen. 

Lieve willy 

Wat een hardverscheurend blog toch ,een kind verdiend zoveel meer in het leven ,dit sloeg wonden in jou die nooit geheeld zijn ,en dat betreur ik zeer ,ongetwijfelt zal er een reden voor zijn geweest maar daar heb jij niets aan ,dus knuffel ik in gedachten even dat kleine jochie en de volwassen mr willy van nu je mag trots zijn op jezelf op wie jw nu bent 

Heel veel liefs hes xxx