Levensmoe

De voorzitter van de Christelijke Mutualiteiten (CM), Luc Van Gorp, pleit in Het Nieuwsblad en Gazet van Antwerpen voor radicale oplossingen voor de vergrijzing. Wie levensmoe is, moet zo de mogelijkheid krijgen om uit het leven te stappen.
En alhoewel van Gorp in mijn ogen een opportunistische zorgverzekeraar is , die alleen maar oog heeft voor hetgeen een "zachte" euthanasie hem kan opleveren , zwengelt ie daar wel een diepgaande discussie aan over het recht tot zelfbeschikking.

Een discussie die nog oplaait vanwege het proces rond de Coöperatie Laatste Wil. 

De Coöperatie Laatste Wil is een voorstander van het ultieme recht op zelfbeschikking rondom het levenseinde. Nadat ze in 2017 aangekondigd hadden dat ze een veilige methode gevonden hadden voor zelfeuthanasie , een mysterieuze pil X , en die ook wilden verdelen, steeg hun ledenaantal naar een indrukwekkende 30.000 zielen. Daarop trok het  Openbaar Ministerie echter aan de bel en dan zijn zij overgeschakeld op plan B: puur en alleen het geven van informatie. 
Maar nu het zou zomaar kunnen dat enkele leden, rebels als ze zijn, het distributiefeestje in de onderwereld voortzetten, inclusief begeleiding bij de finale act.
Want gisteren , in het land van tulpen en molens is er een juridisch schouwspel gestart dat je niet elke dag ziet. Zeven krasse knarren van de Coöperatie Laatste Wil, allemaal tussen de zeventig en tachtig jaar jong, stonden in Arnhem voor het hekje. Hun misdaad? Verdacht van lidmaatschap van een 'criminele' bende met een nogal nobel doel: mensen helpen om op hun eigen voorwaarden het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen, inclusief het uitdelen van het beruchte 'middel X'.

Dit perspectief voedt een diepgaande discussie over zelfbeschikking, vooral in de context van het levenseinde. Zij stellen dat individuen het recht moeten hebben om autonoom te besluiten over hun eigen leven, inclusief het recht om dat leven te beëindigen op een moment en wijze van hun eigen keuze.  een recht dat momenteel slechts beschikbaar is voor een paar ongelukkigen die geconfronteerd  zijn met uitzichtloze pijnen en ziekte.

Maar dat kan dus niet. Je bent oud en eenzaam, de krachten vloeien weg uit lijf en geest, al wie je ooit lief had valt weg terwijl je erbij staat, je vegeteert in een bejaardenhuis,  ondertussen draait de wereld in een razend tempo door en trekt zich niks meer van jou aan.

Tótdat je plots het vermetele lef hebt om het pand te willen verlaten. Ja, dán staan ze daar. 

De recente rechtszaak in Arnhem werpt licht op de complexiteit en gevoeligheid van deze kwestie. Het feit dat de verdachten, hoogbejaarde individuen, openlijk toegeven middel X te hebben verspreid, onthult een diepgeworteld verlangen naar autonomie over het eigen levenseinde. Hun acties, hoewel juridisch omstreden, weerspiegelen een fundamentele menselijke behoefte: de wens om het eigen verhaal af te sluiten op een manier die als waardig wordt ervaren.

Nu ben ik, zelfs met die rotkanker, nog altijd dol op het wonder dat ons bestaan is. En ik moedig eenieder aan er het maximale uit te halen. Tevens heb ik angst voor de dood, geloof ik niet dat ons aan gene zijde meer rest dan hetzelfde peilloze zwarte gat waarin we vertoefden voordat we geboren werden.

Maar mijn leven zou een stuk zinvoller zijn als ik het heft in eigen hand zou kunnen houden, zelf beslissen wanneer de tijd gekomen is om me in die eeuwige donkerte te begeven.