Zelfmedelijden
En weer zit Mr Willy daar, in het vallen van de avond,alleen achter zijn PC, verzonken in gedachten. Het enige geluid is het zachte tikken van de klok, een constante herinnering aan de voortschrijdende tijd die niemand kan ontvluchten.
Reflecties over veranderingen die hem hebben gevormd, vaak door de onvoorziene wegen van hormoontherapie spelen de hoofdrol in dit stille theater.
Emoties, die eens vreemden voor hem waren, bevolken nu de kamer, zo tastbaar als de boeken die onaangeroerd op zijn bureel liggen.
Mr Willy herinnert zich nog goed de persoon die hij ooit was: vol mentale kracht, onbevreesd in het aangezicht van uitdagingen. Maar die mentale sterkte , laagje voor laagje, is afgebrokkeld tot fijn zand dat door zijn vingers glipt. De tranen die ongevraagd komen zijn stille getuigen van de innerlijke transformatie.
De grote K, de hormoontherapie, heeft hem op onvoorziene wijze veranderd. De emotionele schommelingen, de twijfels en de onzekerheden; ze wegen zwaar op hem. En dat wordt erger.
De nacht biedt een deken van anonimiteit, een moment waarop Mr Willy zichzelf toestaat om de gevoelens te erkennen die hij overdag verbergt. Het is alsof de nacht zelf luistert, een stille getuige van zijn innerlijke strijd. Hij vraagt zich af of deze emotionele breekbaarheid slechts een bijwerking is van de hormoontherapie, of dat hij simpelweg zwelgt in zelfmedelijden.
Is het zijn eigen geest die hem verraadt, of zijn het de onzichtbare chemische stoffen die door zijn lichaam stromen en zijn gevoelens manipuleren?
In deze momenten van zelfreflectie worstelt Mr Willy met een diepgaand schuldgevoel. Hij is zich pijnlijk bewust van de verhalen van lotgenoten op dit forum, mensen die met veel grotere zorgen kampen dan hij. Hij vraagt zich af waar hij het recht vandaan haalt om te klagen over zijn lot, terwijl zovelen anderen hier op dit forum in veel diepere dalen verkeren. Het is een strijd tussen dankbaarheid voor wat hij nog heeft en het verlangen naar erkenning van zijn eigen pijn.
En dan ziet hij zijn eigen kwetsbaarheid onder ogen , stelt vragen over zichzelf die geen gemakkelijke antwoorden hebben, zoekt naar een een innerlijke kracht die niet in woorden uit te drukken is.
Maar toch beseft ie dat, ondanks alles, het oké is om niet oké te zijn. Dat zijn strijd, net als die van ieder ander, waarde heeft en erkend mag worden.
En zo zit Mr Willy daar weer, in de stilte van de nacht, achter zijn bureau, niet alleen mijmerend over zichzelf, maar ook over het leven zelf. En misschien, juist in die stille momenten, vindt hij een soort vrede, een aanvaarding van het feit dat we allemaal op onze eigen manier vechten, elke dag weer.
8 reacties
Lieve mr. Willy,
In de nacht, zittend in je kamertje, ontstaan als in een oester de mooiste pareltjes. Je mag zelfmedelijden hebben, schuldgevoelens, verdriet, dankbaarheid, angst…je bent een mens, geen heilige. Je bent een heel mooi mens, dat wel😘
Niet ok zijn is inderdaad helemaal ok. Er is geen wedstrijd aan de gang van om ter ergst. Wat je voelt, voel je, gaat over jou. En dat toelaten is de snelste weg naar de volgende dag. Ik herken veel van wat je schrijft, Mr. Willy. K** rooft ons van veel. Daarom dat ik me ook totaal niet herken in alle stralende snoetjes in programma's à la Kom Op Tegen Kanker. Niets tegen het Grootste Lichtpunt of het magazine Leven of dergelijke. In tegendeel. Maar ze belichten enkel het mooie, schone, dappere... En dat steekt me tegen. Want dat is niet de realiteit.
Je blog is trouwens weer een mooie reden om één van mijn favoriete nummers boven te halen!
It's okay to be not okay
It's just fine to be out of your mind
Breathe in deep, just a day at a time (ooh, ooh)
'Cause it's okay to be out of your mind
(Imagine dragons)
Je wordt nu eenmaal ouder Willy. En met een beetje mazzel ga je dood mét prostaatkanker. Geen enkele reden om je daar nu al zorgen over te maken. Geen tijd om te mijmeren over wat je was en wat je nu niet meer kunt. Leef je leven nu, anders heb je daar over 5 jaar spijt van, omdat je dan niet meer kunt wat je nu nog wel kan.
En over dat anderen het slechter hebben... Als het tegenzit en je doodgaat áán prostaatkanker, dan komt jouw tijd nog wel. En dan zijn er andere mensen die er minder slecht aan toe zijn, die net als jij nog even tijd hebben, die jou een Zweef onder de riem steken (want een Hanneke, daar hebben ze nog nooit van gehoord 😥), net zoals jij nu doet bij hen die slechter af zijn dan jij nu.
Hup, laat het klavier zijn eigen teksten maken en stort je op de ongevonden paaseieren en resten van het paasbanket!
Lieve lieve willy
Ja de hormonen varanderen een mens maar ouder worden ook wel degelijk .
Zeer begrijpelijk dat je nadenkt en piekert in de stilte vd nacht en geloof mij maar alles wat jij denkt en voelt mag gewoon er zijn niks mis mee en is gern zelfmedelijden ,er is immers een grote sluipende K die alles in het leven anders gemaakt heeft en grote invloed op jou hele zijn heeft .
Heel veel liefs Hes 🍀💜
Lieve Mr. Willy,
Ga nooit je eigen fysieke en emotionele pijn vergelijken met dat van een ander. Of die pijn nu veroorzaakt wordt door kanker, door hormonen of gewoon het ouder worden en het moeten leren omgaan met veranderingen in je leven. Het is jouw pijn. Als je pink moet worden geamputeerd zeg je ook niet: o dat vind ik niet erg hoor, een hand is erger. Pijn is pijn en mag er zijn. Mooie mantra trouwens 🤭.
Liefs, Monique
Dat doen we he... een ander heeft het erger dus ik mag niet...(vul maar in)
Op dit moment, en in jouw blog heb jij het even zwaar met jij. Dat is jouw goed recht want ook jij mag er zijn met al jouw verdriet.
Ja een ander heeft het zwaarder maar ook diegene gaat er op de eigen manier mee om en probeert er wat van te maken. Net als jij
Met dit blog geef je aan het zwaar te hebben, en dat is óke!
Een blog uit het hart geschreven
Jij bent mooi, jij bent jij
Dank je wel voor jouw jij
liefs elma🤗🍀🌸
Dank voor alle mooie reacties op dit blog.
Ik heb er niet individueel op gereageerd, want in alle antwoorden loopt diezelfde rode draad.
De gevoelens die in dit blog beschreven zijn, die emotionele pijn, die is echt en die is het waard om neergeschreven te worden. En dat neerschrijven helpt , werkt heilzaam. Die reacties werken heilzaam. En dan hoeft ie eigenlijk geen rekening te houden met andermans gevoelens.
Maar toch.....
Vandaag is Mr Willy nog een rondje gaan joggen ( of wandelen, stappen, strompelen , zoals je het wil noemen). Daar heeft ie dus weer heel gemengde gevoelens aan overgehouden en Mr Willy zou Mr Willy niet zijn moest ie daar geen blog aan wijden (Wordt morgen of zo gepubliceerd)
En dan stel ik mij Mr Willy voor, in een latere levensfase ( hopelijk nog ver weg), waarin ie nog juist goed is om met zich veel moeite van zijn rolstoel naar zijn bed te begeven ( met wat geluk kan ie nog een tussenstop doen achter zijn PC) . Wel, als die Mr Willy dat blog van morgen ( door iemand anders geschreven dan , uiteraard) zou lezen, dan zou ie zijn schoen, die ie dan toch niet meer nodig heeft, door het scherm smijten van ongenoegen.
Wat ligt dié knul nou te klagen. 70 jaar, kankerlijer,19km gestapt en dan nóg niet content zijn ????
Om maar te zeggen dat ik een heilig respect heb voor al die mensen die het zelf zo moeilijk met zichzelf hebben, en desondanks in staat zijn om steun en medeleven te geven aan anderen die er, technisch gezien dan toch, veel beter aan toe zijn dan zijzelf.
De toekomst zal moeten uitwijzen of mij dat gaat lukken.
Ach ja, Willy, niet oké zijn, is best wel oké, hoor. Hier kan je dat kwijt, dat weet je.
En die emotionele gevoeligheid... Ik weet waar je over praat. Maar ja, kijken naar wat we wel nog kunnen en genieten van het kleine, daar draait het toch om.
En de strijd, die voeren we allemaal. Elk op zijn manier.
Respect is het juiste woord. Ieder zijn strijd!
Marc. 👍👍