En toen was het afgelopen

Dag Wouter,

Wat ontzettend verdrietig, gecondoleerd met dit immense verlies. Ik vind het ongelooflijk veerkrachtig van jou hoe je de draad oppakt na het overlijden van jouw levensmaatje. Rouwen is rauw, en kost energie. Zo confronterend. Jij gaat het niet uit de weg lees ik. Hier op dit forum mag je alles delen. Ik wens jou veel liefde en zachtheid. Troostende armen om je heen. Wees maar heel lief voor jezelf. Ja het leven gaat door, maar het vraagt veel om weer het leven opnieuw vorm te geven. Een nieuw kompas uitvinden…. 
 

alle kracht, Berit 

Ach Wouter, wat een diep verdriet, en nog zo vers... Heel veel sterkte gewenst om verder te moeten zonder je allerliefste maatje. En zoals Berit al zegt: schrijf maar, we leven en lezen met je mee. 

Wat een verdriet Wouter en nog maar zo kort geleden. Gecondoleerd met dit grote verlies. Ik wens je heel veel sterkte en alle liefs toe.

Gerda xx

Beste Woutervr 

Allereerst gecondoleerd met het verlies van jou lieve vrouw ,wat vreselijk voor jullie beiden om dit mee te maken en wat een rollercoaster heel verdrietig dat jullie niet wat meer tijd mochten krijgen ,

In de rouw zijn staat gelijk aan topsport je geest je welzijn je lichaam alles doet letterlijk zeer ,eigenlijk is rouwen gewoon heel erg rauw en onnoemelijk zwaar voor een mens ,vind het bewonderenswaardig dat je zo snel je vrijwilligerswerk terug opgepakt hebt alleen met de auto op pad je bent ene zeer moedig mens maar de confrontatie valt je op je dak temeer omdat jullie dit waarschijnlijk samen gedaan zouden hebben ,

Gun je zelf ook wat tijd en rust en wees vooral lief voor jezelf uiteraard op jou geheel eigen wijze 

ik wens je alle sterkte toe en blijf hier maar vooral schrijven mijn ervaring is dat het helpend kan weken en is hier altijd wel iemand die even een luisterend oor bied 

zeer warme groet Hes 

Gecondoleerd Wouter.

Inmiddels 8 maanden verder, 9 maanden na overlijden van mijn echtgenote.

Niet duidelijk of ik met onderstaand verhaal hier op de juiste plaats ben, maar dat hoor ik dan wel. Goedbedoeld is het wel, zo veel zal duidelijk zijn of worden,

Vrijwilligerswerk geeft veel afleiding. En dat is best fijn. Het speelt zich over meerdere organisaties vooral door de week af. Waardoor de weekeinden schaars gevuld zijn. Misschien moet ik het wel aanvullen met werk in de weekeinden.

Wat vooral ontbreekt zijn de warme contacten. Natuurlijk: kinderen met hun gezinnen en overige familie, buren, vrienden en kennissen - ze leven allemaal mee. De een meer dan de ander, maar toch. Goed bedoeld. Maar niet verrassend keert na verloop van tijd het normale leven terug. Voor iedereen. Behalve voor mij.

Ik besloot aansluiting te zoeken met een club van mensen in mijn directe omgeving. Dat kan op veel manieren. Ik koos een zangkoor. Waar de gemiddelde leeftijd rond 70 bleek, mijn eigen leeftijd eveneens. Vrij snel bleek dat daar velen zijn die net als ik een maatje verloren hadden. Lotgenoten met andere woorden. Niet de primaire reden voor lidmaatschap maar wel degelijk gewaardeerd door velen. Ik kreeg een klik met een van hen en voerde op de koor avonden lange gesprekken.

Na enige tijd sloeg de vlam over. Maar die doofde ook snel weer na een aantal weken. Het begin voelde als de beleving in de puberteit. Maar de realiteit bleek beduidend anders. Haar beleving was het verlies meer dan 18 jaar eerder van haar maatje, waarna zij haar leven uiteindelijk vrijwel volledig weer op de rit kreeg. Alleen. Met nieuwe activiteiten. Met nieuwe vrienden. Daar kwam ik bij, met een rouwfase die nog maar net een half jaar onderweg was. Mijn verwachting bleek veel te hoog vanuit de sterke behoefte aan een maatje. Haar verwachting was zeker aanwezig, maar bleek sterk afhankelijk van haar opgebouwde leven: opgeven daarvan of delen ervan bleek een groot struikelblok. Wederzijdse verwachting liep niet parallel met wederzijds verlangen.

We zijn op uiterst vriendelijke wijze uit elkaar gegaan. Maar blijven mogelijk wel vrienden, als dat kan met deze voorgeschiedenis.

Een heel bijzondere ervaring. Mijn verwachting was dat 38 jaar huwelijk voorafgegaan door 5 jaar verkenning van elkaar, een eindfase zou zijn. Niets blijkt minder waar. Heel leerzaam. Ik wil het nog net niet hoopgevend noemen.

Nu weer even wennen aan alleen zijn op alle dagen inclusief de weekeinden. Met vrijwilligerswerk, dat wel …..