De weg naar vergetelheid
En weer zit Mr Willy in de late uurtjes te mijmeren, nu over die lieve woorden die achtergelaten waren als reactie op één van zijn recente blogs
"Ik kan me niet voorstellen dat jij ooit vergeten wordt door die talloze mensen die jij in de harten hebt geraakt. Spullen verdwijnen ooit, maar in de harten van al die mensen zul jij altijd herinnerd worden en voort blijven leven!"
Mooie troostende woorden, maar met een grote zweem van twijfel. Want hoe lang blijft iemand werkelijk voortleven in de herinnering van een gemeenschap zoals die van deze site?
D'r zijn hier op dit forum een aantal mensen die prominent aanwezig zijn . Die regelmatig bloggen, waardevolle blogs, die overal reacties geven, helpend en helend, en die een plaatsje veroveren in de harten van de mensen.
Maar voor hoelang?
Iedereen kent Hanneke, maar wie kent nog de dichters van het eerste uur - Angeliena Huis, Willemien ten Kate, Petra-Marina?
Misschien een handvol veteranen, zij die ruimschoots die kaap van de 5jaarse overleving hebben gehaald, maar voor het overige?
En Ron, de huisfilosoof, wiens blogs jarenlang een fundament waren voor de spirituele en intellectuele uitwisselingen op de site. Hoeveel leden lezen of herlezen nog zijn doordachte bijdragen, of die van Chromo(fobietje), Moeizame makker, Ben Verleg, en zoveel anderen wiens stemmen ooit zo luid klonken in dit forum
Zelfs degenen die recent het leven lieten, zoals Aurinka, Ab, Freddy, Tiny, zijn al aan het wegglijden in de schaduwen van vergetelheid. Als morgen Hebe, Hes, Zweef, of Mr Willy, zouden stoppen met bloggen, hoe lang zouden hun schrijfsels dan nog gelezen of herlezen worden? Drie maanden, zes? En dan verdwijnen ook zij in de vergeethoek, worden begraven onder een berg nieuwe, recentere blogs.
Wie gaat zich zich binnen zes maanden nog Francien herinneren, wier zoon Rik eergisteren overleden is?
En daarom heeft Mr Willy zijn website opgezet, daarom plaatst ie daar die boekjes. Gewoon maar uit een diepgevoeld verlangen om te zorgen dat de overledenen, hun verhalen, hun worstelingen en hun overwinningen, niet vergeten zouden worden. Dat ze een blijvende plek zouden hebben, beschikbaar voor iedereen die wil lezen.
En een van die pareltjes, die absoluut moeten bewaard worden is geschreven door Dinyvo op 27.10.2013. Een onafgewerkt verhaal , waar nooit een vervolg op gekomen is. Doodjammer
Het meisje en haar prinsen.
20 jaar was het meisje toen ze trouwde met haar prins op zijn witte paard. Haar mooie witte jurk van taftzijde maakte het geluid van een ruisende zee, heerlijk, ze voelde zich, mooi, gelukkig, verliefd en geliefd. Samen hadden ze een klein paleisje gekocht, wel wat gehorig en de badkamer iets te klein, maar alles was heerlijk.
Het meisje veranderde al snel in een jonge vrouw en hoorde haar jurk steeds minder vaak ruisen. Na een aantal jaar werd het geluk van de jonge vrouw weer groter, ze was zwanger! De jonge vrouw veranderde toen in een vrouw, zeker toen haar prins zijn paard inruilde voor een vrachtwagen en wekenlang van huis was.
Daar zat de vrouw, in verwachting, nog verwachtingsvol, met haar handen op haar mooie ronde buik, die ze liefdevol omarmde. Ze leefde haar leven in hun paleisje wat steeds meer haar paleisje werd, ze zag de scheuren komen en verfde ze weg. Haar buik werd voller zo ook haar hart met de liefde voor dat kindje. Op een dag moest de vrouw veranderen in een sterke vrouw, haar kindje wilde geboren worden maar was veel te vroeg, 20 weken zwanger dat kon niet. De sterke vrouw kwam in het ziekenhuis en door de hulp van haar ouders en zusjes, kon ze terug naar haar paleisje.
De sterke vrouw kon vanaf die tijd geen scheuren meer dichtverven en dacht aan haar kindje, aan dat hartje dat in haar klopte.
De mooiste dag van haar leven was dan ook de geboorte van haar eerste echte liefde, haar meisje werd geboren en het hart van de sterke vrouw rolde uiteen als een roltongfluitje fffrrrrt.
Mooie jaren waren het voor de sterke vrouw en haar meisje, wat waren ze één. Als de sterke vrouw eraan terugdenkt krijgt ze tranen in haar ogen. Ze voelt haar neus nog rusten in het kuiltje achterin het nekje van haar meisje en ruikt de zoete geur van haar lijfje.
Af en toe pakte de sterke vrouw de kwast om wat glad te strijken en te repareren. Maar helaas.
Toen kwam de grootste verrassing in het leven van de sterke vrouw, ze was weer zwanger. Haar meisje wist het al en zei: “mama ik krijg een broertje”. Haar meisje bleek gelijk te hebben. Maar deze keer was het een minder mooie dag, de liefde echter niet die was net zo groot, het hart van de sterke vrouw stond al open en haar tweede echte liefde kon erbij.
Daar zaten ze dat met hun drieën in het paleisje waar de scheuren in zaten die niet meer hersteld konden worden, niet met alle liefde die de sterke vrouw in zich had.
Op een duistere dag gebeurde er iets verschrikkelijks, iets waardoor de sterke vrouw nóg sterker werd. Haar zoontje werd ziek, en op de avond dat de sterke vrouw en de prins de boedelscheiding op papier zette, kreeg haar zoontje hersenvliesontsteking. De sterke vrouw voelde zich een leeuwin en is bij haar kindje gebleven, en ze won, voor een gedeelte dan, want de sterke vrouw en haar prins waren elkaar in de strijd kwijtgeraakt.
De sterke vrouw ging met haar kindjes in een eigen paleis wonen, haar hart vol liefde maar met onherstelbare barsten en scheurtjes. In die periode kwamen er prinsen en lelijke kikkers voorbij, sommige bleven te lang. Anderen veranderde na één kus al in een kikker.
Op een dag kwam er een, die pretendeerde geen prins te zijn en hij won het hart van de sterke vrouw. Een andere tijd brak aan, de sterke vrouw werd weer vrouw en soms voelde ze zelfs de scheurtjes niet in haar hart en ze genoot.
Ze leefde hun leven, de vrouw, haar kinderen en de man. Samen gebruikten ze de kwast als ze een scheur zagen en dat ging goed. Later bedacht ze zich, ben je het gelukkigst als alles “gewoon” gaat zoals het gaat en je je nergens echt zorgen over hoeft te maken. Daar kwam de vrouw niet achter.
Achter hun pakte donkere wolken zich samen en de vrouw voelde de kou in haar hart komen. Er gebeurde dingen waardoor de vrouw toch weer een sterke vrouw werd. Om haar heen werden geliefden ziek, ernstig ziek en de sterke vrouw werd weer een leeuwin en vocht. Dat bleef ze doen tot op de dag dat ze zelf ziek werd, de sterke vrouw had kanker. Daardoor werd ze nog sterker en haalde al haar kracht naar boven.
In diezelfde periode gaf haar enige echte prins, haar vader, te kennen dat hij niet meer wilde leven. Ook daar heeft, de toen super sterke vrouw samen met haar zussen en moeder alles aan gedaan om dat te verwezenlijken. Daardoor kwamen er andere soorten scheuren in haar hart.
Ook door haar ziek zijn veranderde de super sterke vrouw en kwam er een pantser om haar hart, zelfs voor haar echte liefdes, haar kinderen. De super sterke vrouw had de kracht niet meer om super sterk te zijn, maar dat werd van haar verwacht. Toch ze bleef proberen dat te doorbreken, keer op keer, telkens weer. Ze wilde weer vrouw worden en zich weer mooi, gelukkig, verliefd en geliefd voelen.
Echter het leven was nog niet klaar met de sterke vrouw en ze kreeg nog een operatie. Daardoor werd de sterke vrouw een hulpeloze vrouw en was voor het eerst in haar leven echt afhankelijk van anderen. Had de sterke vrouw nog niet geleerd dat je niks mag en kan verwachten van anderen, blijkbaar niet. Het deed haar pijn en haar gepantserde hart werd harder en verdrietiger en bozer.
Ze werd helemaal teruggeworpen op zichzelf en vandaar uit probeerde ze weer op te krabbelen, op te staan, te herrijzen tot ze het gevoel weer krijgt als de jonge vrouw in de taftzijde jurk die ruist als de zee.
12 reacties
En toch.... lieve Willy... wat die vergetelheid betreft, ben ik het niet helemaal met je eens. Natuurlijk lees ik niet dagelijks meer de blogs van degene die niet meer onder ons zijn. Dat lijkt me ook logisch omdat er geen nieuwe blogs van hen verschijnen. Echter de schrijvers van die blogs, die me hebben geraakt en waarmee ik een band heb opgebouwd, die zitten in mijn hart, die draag ik met me mee. Bijna iedere dag log ik even in op deze site en bijna iedere dag denk ik dan bijna automatisch terug aan de dierbare bloggers die er niet meer zijn. Kanker.nl is een poort naar al die herinneringen en ja, de blogs zullen verdwijnen hIer.... maar gelukkig staan ze veilig op jouwe website!
Ach, lieve Rita.
Natuurlijk heb je wel ergens gelijk hoor. Mensen, toch zeker die die ons hart geraakt hebben, die leven voort in onze herinneringen.
Maar herinneringen vervagen.
En d'r zijn zoveel nieuwkomers op dit forum, mensen die na een tijdje ook dat gemeenschapsgevoel ontwikkelen , die meer doen dan alleen maar over zichzelf praten , die opricht interesse hebben in dit forum, daar alles over willen weten.
En dan , die oude blogs, zelfs al zijn ze nog aanwezig, die zijn in praktijk onbereikbaar, bedolven onder tonnen nieuwe recente blogs.
En nu ben ik al zolang bezig, en nog altijd heb ik een lijst van honderden en honderden bloggers , waar ik nog geen tijd heb gehad om , al was het maar één enkel blog te lezen.
En dát is eigenlijk hetgeen ik wil zeggen met ' in de vergeethoek raken'
xxx, Willy
In de vergetelheid, raken we allemaal, maar dat gebeurt pas als mensen niet meer denken aan de persoon, of als ze plaatsnaam Wommelgen niet meer associeren met Mr. Willy.
Ik als nieuwkomer, heb al genoeg werk, om de blogs van een aantal mensen allemaal te lezen, want zo gauw iemand op mijn pad komt, is het minste wat ik kan doen, de persoon een beetje leren kennen, want er zit een mens achter al die blogs.
Als ik de oude blogs van de mensen ook zou gaan lezen, zijn er nog meer mensen waar ik afscheid van zou moeten nemen.
Mijn blogs, en mijn persoon, mogen best in de vergetelheid geraken, het gaat om het hier en nu, en eerlijk is eerlijk, blogs schrijven doe ik ook voor mezelf, het kwam toevallig op mijn pad.
Maar door te schrijven, raak je vaak ook anderen, en wordt daardoor zelf ook geraakt, leert mensen kennen, leeft met ze mee, zou ze zo graag willen helpen.
Zonder blogs, en blogs lezen, kende ik die mensen niet.
En juist die mensen kennen, maakt mij gelukkig, geeft me een doel, en een kopje koffie en een praatje zijn gewoon fijn, even zijn wie je bent, dat geldt voor beide.
Ik knuffel nu met mensen, die ik normaal gesproken nooit zou knuffelen, of zelfs kennen, en het is even een moment van elkaar je hart geven, een momenty van bijzondere waarde.
Ook ik als z.g. gezond, weet niet welke tijd me is toebedeeld, maar als er een ding is dat KKK, me geleerd heeft, is het, in het heden te leven, en bewust om te gaan met de tijd die ik heb.
Terugkijken hoort daar ook bij, zonder verleden geen toekomst.
En aan Mr. Willy zal ik nog vaak met een glimlach terugdenken, ook als je er niet meer zult zijn, want ergens in mijn hart heb ik jou, en vele anderen gesloten, en het is een verrijking.
Bedenk wat je achter wilt laten.
Voor mij, is het moois zijn voor een ander eigenlijk alles, en dat doe jij op jouw geheel eigen wijze, en eigenlijk iedereen op het forum.
Iedereen omarmt het levenb, en het samen zijn, zolang het kan.
Sinds het forum is mijn slogan:
Leef je leven iedere dag, zolang het kan, zolang het mag
Weet je Peter, veel mensen die hier op de site bloggen, die doen dat in relatieve anonimiteit. En misschien daardoor, praten die over veel meer dan alleen maar over hun ziekte en behandelingen. Bewust of onbewust openen die een poort naar hun diepste gevoelens , en dat op een manier dat ze in het "echte" leven nooit zouden kunnen of durven.
En dat is dus juist het mooie , je leert de mens achter de verhalen kennen.
Alhoewel je , in die breoordeling , toch altijd wat voorzichtig in moet zijn. Een dezer zullen wij elkaar wel eens in levende lijve ontmoeten en wie weet loop ik wel gillende weg, als daar zo'n grote knuffelbeer aangestormd komt die mij persé wil versmachten.....
Op dit forum moet je je veilig kunnen voelen, en accepteren dat iedereen anders is, en dat ook mag zijn.
Maar wat ik ooit eens schreef, bewust naief zijn helpt, er van uitgaan, dat iemand het niet zo bedoelt als jij het opvat.
Ga van het goede uit.
Jazeker ben ik van plan, binnenkort naar het graafschap Wommelgem af te reizen en een audientie bij Ridder Willy te vragen.
Nou schreef laatst iemand over het harnas, misschien toch maar effe aanttrekken😄
Ik kijk wel of je een blikopener in huis hebt.
Lijkt me fijn, om elkaar eens niet vanaf het toetsenbord te ontmoeten.
Ach willy
Dit is juist weer zo een blog waar ik een brok in me strot van krijg ,ooit zullen wij hier allemaal niet meer zijn en ik mag aannemen dat de dan nieuwkomers niet al onze blogs als ze dan nog bestaan zullen gaan lezen ,dus eigenlijk is deze site een cirkel waarin we het stokje doorgeven ,in een van de laatste weken van Ed zijn leven zei hij tegen mij Ik ben pas dood als jij me vergeten bent ,waarop ik antwoordde dat word dan als ik zelf dood ben want tot en met die dag zal ik jou nooit vergeten .
Dat geld dan ook voor iedereen hier ik vergeet jullie pas de dag dat ik zelf dood ben en absoluut geen seconde eerder .
En jij lieve Willy zorgt er met je boekjes die van onschatbare waarde zijn en je warme lieve humoristische persoonlijkheid zorgt er voor dat je niet vergeten wordt daarvoor ben je ons allemaal veels te lief
dikke knuff Hesxxx
chapeau lieve Hester
We gaan het die lieve Willy weleens gesellig vertellen.
Monsieur Willy, je hebt je avatar van Don Quichotte goed gekozen, ben ik bang. Troost je met de gedachte dat miljarden voor ons, miljarden met ons en miljarden na ons ook in de vergetelheid raken.
Helemaal mee eens.
Bedenk dat je uniek bent
Net als iedereen
Mr. Willy, je was de eerste die op mijn eerste blog reageerde en dat deed me goed. Ik ben hier nog redelijk vers en dan ben je toch meer met je eigen situatie bezig; althans dat geldt voor mij. Nog heb ik niet héél erg veel gelezen, maar dat gaat gebeuren. Ja is vergetelheid heel erg belangrijk? Voor je allernaasten is herinneren heel fijn en belangrijk. In je leven mensen meemaken en om geven is een stapje meer. Als ik jouw blog lees dan heb ik je in gedachten. Zonder mijn man's ziekte zou dat nooit zijn gebeurd. Daar heb je niks aan natuurlijk. Als ik blogs lees, dan leefik mee.
Lieve Willy,
In het boek ‘Tegen de zon inkijken’ van Irvin Yalom schrijft hij dat wat je achterlaat aan goede daden en lieve woorden rimpelingen veroorzaken in het leven van anderen als een steen die in de vijver wordt gegooid. Dat veroorzaakt rimpelingen op het wateroppervlak, maar als die niet meer te zien zijn, gaat het rimpelen onder water nog door.
Zo zullen velen iets hebben opgestoken van jouw blogs en dat weer bewust of onbewust doorgeven aan anderen. Zo leef je altijd voort. Al het stoffelijke en digitale is vergankelijk. Goede daden en woorden worden doorgegeven van generatie op generatie.
Liefs, Monique
Lieve Monique, dat heb je prachtig mooi gezegd. ❤️