Jeugd

Herkenbaar voor mij.  Gelukkig heb ik een goede thuis gehad met begripvolle ouders.  En dan waren er ook nog mijn twee oma's, twee lieve vrouwen. 

Tja, gepest worden, geen goede vriendenkring... jammer genoeg is het van alle tijden, vrees ik. 

We stammen af van de apen, waar ook het recht van de sterkste geldt. Zodus... 

Marc. 👍👍

Lieve willy 

Een mens draagt zijn jeugd met zich mee ,die maakt en vormt je ,gepest worden als kind laat sporen na ,mij wel bekend en het waarom we zullen het nooit weten ,hoe fijn dat je bij je grootouders vond wat je elders niet kreeg 

dikke dikke knuff liefs hes xxx

Prachtig hoe je jou gevoelens legt in dit gedicht. Op deze manier kan je een stukje, van de pijn die je in jou hebt, wegschrijven. Schrijven kan heel bevrijdend werken. Wat fijn dat je zoveel aan je oma en opa hebt gehad. Grootouders onderschatten soms vaak hun rol in het leven van de kleinkinderen. Maar ook het omgekeerde is er, ja zal veel betekend hebben voor je oma en opa.

LIefs,   Ann

Ja, je jeugd vormt je als mens en dat word steeds duidelijker naar mate je ouder wordt. Kinderen zijn wreed en eerlijk tegelijk, dat moet je wapenen om weerstand te bieden en te geven maar.... niet iedereen is goed gebekt en heeft een type karakter dat je daar tegen kunt. Ik weet er ook alles van, blind aan één oog en als kind zag je dat natuurlijk.....ik sloeg erop los vroegâh (Haags, zo leuk...) als ik gepest werd. Door mijn handicap heb ik een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel ontwikkeld. Kan sowieso héél slecht tegen onrecht en kan dat vaak ook moeilijk loslaten maar de laatste tijd gaat dat steeds beter. Dingen waar jezelf geen invloed op kunt uitoefenen, laat los! Zo ook deels met kanker. Tuurlijk, een gezonde levensstijl zal je helpen maar de kanker doet toch wat het zelf wil. Een goede mindset wil ook helpen!

😢

❤️

Ik hoop dat wij als opa en oma nét zo herinnerd worden als jij nu je opa en oma beschrijft. 

Ja, dat pesten, dan voel je je alleen tegen de rest van de wereld, kunt niet winnen, maar wil ook niet verliezen.
En ook al helpt het je niet, de anderen zijn eigenlijk de stakkerds, want door de aandacht op jou te brengen, leiden ze hem van hun onzekere zelf weg.
Met een grote bek, lijk je heel wat mans, maar soms komt er een moment dat je voor jezelf moet opkomen.
Toen ik aan de LTS begon, was ik het kleinste opdondertje van de 3000 leerlingen, altijd het mikpunt, altijd de bliksemafleider, voor iemand anders.
Op een punt, maakte ik een overgangswerkstuk op een draaibank, met alle tierelantijnen, en een van de pestkoppen vond het nodig tijdens het draaien, alle handels door elkaar te gooien, beitel afgebroken, werkstuk naar de gallemiezen, en de leraar pisnijdijg op mij.
En voor het eerst beet ik van me af, en vertelde hoe het zat.
De leraar oude stijl heeft de pesktop aan zijn oorlel het hele lokaal doorgesleurd.
En toe kwamen de lafbekken, een voor een, ik wacht buiten wel op je, en sla je in elkaar, nou iemand met een zwarte band teakwondo, daar doe je niet veel tegen.
En toen was voor mij de maat vol, in plaats van, via een zijdeurtje stiekem weg te gaan, ben ik naar de wachtende groep gefietst, die bij de uitgang op me stond te wachten, maar er gebeurde niks.
Uiteindelijk heb ik gezegd, nou jullie zouden me toch in elkaar slaan, stelletje helden, en ik weet zeker dat jullie met zijn allen wel zullen winnen, maar jou (de etterbak die begonnen was) grijp ik, en ik laat je niet meer los, jou pak ik, en maak ik met de grond gelijk.
Doodse stilte.
Nou jullie zouden me toch in elkaar slaan, en niemand bewoog, of maakte aanstalten.
Ik ben op de raddraaier af gegaan, en heb gezegd, nou kom maar dan, en hij liep op me af en ik haalde al uit, toen hij weer omkeerde.
Ik heb alleen maar gezegd, lafbek. En dat was het, eindelijk lieten ze me met rust.
De hele reden waarom ik zo goed met woorden ben geworden zijn die pestkoppen, want met woorden konden ze me niet verslaan, en zette ik ze constant in hun hemd.

En ik kan echt heel erg gemeen zijn met woorden.
Ooit een collega (Henk) gehad, die de hele dag zat te katten, en nooit kon winnen, en toen ging hij het persoonlijk maken, over mijn vriendin en familie (die hij niet kende)
Ik heb hem gezegd, Henk, jongen, dit gaat te ver, kap er eens mee, Dus je kunt niet winnen zei hij.
Als jij dat zo wil zien, prima jongen, maar hij bleef doorgaan, en ik keurde hem geen antwoord waardig.
Tot Henk zich met een klauwhamer ongenadig op zijn duim sloeg, bloedbad, Henk naar de eerste hulp, zielig achterin de auto dik rood verband op zijn duim.
Ik heb op het raam geklopt, duim omhoog gestoken, Alles kits Henk.
Henk heeft nooit meer gekat.

Ik heb uiteindelijk maar een keer gevochten, toen iemand aan het pesten was, en ik hem vervolgens met woorden helemaal afbrandde, en ik met mijn rug naar hem toezat, begon hij ineens te slaan, dat heeft ie geweten.
Leraar ertussen gesprongen, die heb ik over 3 tafels heengezwiept, ik was woest.
En daarna wisten ze niet hoe ver ze uit mijn buurt moesten blijven, en wilde ze dat ik tot dat groepje toe zou treden, mede bully worden, daar heb ik voor bedankt.
En dan trekken de andere slachtoffers naar je toe, eindelijk rust in de tent.
Erop slaan is nooit goed zeggen ze, maar als het bij een keer blijft, valt het wel goed te praten.

En die arme Willy heeft dat ook moeten doorstaan, en kijk nu eens, wat is hij toch een prachtmens geworden.
Willy mijn vriend, je mag verdomde trots zijn op jezelf.
Zoveel mensen op het forum hangen aan je lippen, ik zie je eigenlijk in het midden van een kringetje zitten, verhalen vertellend, de meeste waar, sommige voor het moraal van het verhaal.

Mijn vrouw is ook enorm gepest, en dat heeft haar beschadigd, en het vormt je.
Altijd maar vechten om gewaardeerd en geaccepteerd te worden, dat wordt een 2e natuur.
Dus Willy, als ze weer komen, zeg het dan effe, 

Wat heb je dat ontzettend mooi verwoord Mr. Willy. Zo herkenbaar voor velen die gepest of buitengesloten zijn als kind. Als kind uit een arm gezin aan de rand van het schoolplein staan, niet mee mogen doen met het tikspel van de hele klas, door opa en oma niet worden uitgenodigd voor een feest omdat het gezin te groot was….ik koester je gedicht 💕

Hoe oud je ook nu bent. Je blijft ook altijd kind, een kind van...

Alles van vroeger neem je met je mee, dat blijft. Misschien op de achtergrond bij gelukkige en fijne tijden en meer op de voorgrond als het leven lastiger en het geluk minder grijpbaar wordt. 

Ik ervaar het als eb en vloed en soms overstroomt het mij. Mijn eigen moeilijke jeugd heeft mij gevormd hoe ik nu ben en daar ben ik trots op, maar bij tijd en wijlen maakt het me ook verdrietig. Hoe oud ik ook ben, nu, ik blijf ook nog steeds een kind van...

Met heel veel liefde een omarming, van mij