Verrijkend of juist een beetje eng?
Nee hoor, ik ga niet vertellen dat borstkanker ook mooie dingen brengt. Ik vind namelijk dat ik meer dan prima ook zónder deze levenslessen kon.
Nieuw in mijn leven sinds BK is dat confrontaties met dood en ziekte minder eng vind. Daarom lees ik ook wel meer over deze onderwerpen. Ook op twitter.
In mijn timeline volgde ik een tijd @suzannavdhunnen.
Ze heeft een boek geschreven (heb ik niet gelezen, 'doodgewoon bespreekbaar') naar aanleiding van haar slechte prognose bij eierstokkanker, en het feit dat ze wist dat ze snel dood zou gaan aan de ziekte. Ze kreeg 1 jaar van de artsen, maar snoepte er -meen ik- zelfs nog 4 jaar bij. Al die tijd heeft ze veel nagedacht over doodgaan en het taboe eromheen. En had ze de ambitie om mensen te laten weten dat je over dood en doodgaan moet praten. Tegen angst en vóór inclusiviteit (meetellen). Vandaar dat boek.
Zoals ik zei, volgde ik haar op Twitter, @suzannavdhunnen, en las ik bij tijd en wijle even bij. Suzanna had een hele grote schare lieve, belangstellende volgers op twitter, waar ze zear actief mee twitterde. Ze hield iedereen op de hoogte van elk wel en wee. Ze was al behoorlijk bedlegerig toen ik haar 'ontdekte' en elke stap achteruit en vooruit deelde ze. Suzanna had vrede met haar lot en met de dood die steeds dichterbij kwam. Tot en met het moment dat haar sedatiespuit binnen werd gebracht (ze twitterde: Dáár zal je hem hebben! #Nachtzuster) was ze eigenlijk altijd wel helder, en anders twitterde ze even niet. Soms was het een dag stil, en dacht ik dat ze misschien al gestorven was. En dan kwam er toch weer een tweet. En dan weer een hele rits.
Vorige week heeft ze die sedatiespuit gehad. Ze zal niet lang meer leven, Suzanna zal nooit meer twitteren. Het is verdrietig als je haar al volgde.
Als je haar nog niet kende, en áls je durft, áls je het aankunt, raad ik je aan haar timeline nog maar eens terug te lezen. Gewoon scrollen, lezen, scrollen... Het geeft een mooi, nuchter en zeer bijzonder inkijkje van een heel lastige periode. Zij wilde doodgaan bespreken, dus lees: dat was haar bedoeling! https://twitter.com/SuzannavdHunnen
Benieuwd wat je er van vond. En of je een goeie 'tegentip' hebt!
Nieuw in mijn leven sinds BK is dat confrontaties met dood en ziekte minder eng vind. Daarom lees ik ook wel meer over deze onderwerpen. Ook op twitter.
In mijn timeline volgde ik een tijd @suzannavdhunnen.
Ze heeft een boek geschreven (heb ik niet gelezen, 'doodgewoon bespreekbaar') naar aanleiding van haar slechte prognose bij eierstokkanker, en het feit dat ze wist dat ze snel dood zou gaan aan de ziekte. Ze kreeg 1 jaar van de artsen, maar snoepte er -meen ik- zelfs nog 4 jaar bij. Al die tijd heeft ze veel nagedacht over doodgaan en het taboe eromheen. En had ze de ambitie om mensen te laten weten dat je over dood en doodgaan moet praten. Tegen angst en vóór inclusiviteit (meetellen). Vandaar dat boek.
Zoals ik zei, volgde ik haar op Twitter, @suzannavdhunnen, en las ik bij tijd en wijle even bij. Suzanna had een hele grote schare lieve, belangstellende volgers op twitter, waar ze zear actief mee twitterde. Ze hield iedereen op de hoogte van elk wel en wee. Ze was al behoorlijk bedlegerig toen ik haar 'ontdekte' en elke stap achteruit en vooruit deelde ze. Suzanna had vrede met haar lot en met de dood die steeds dichterbij kwam. Tot en met het moment dat haar sedatiespuit binnen werd gebracht (ze twitterde: Dáár zal je hem hebben! #Nachtzuster) was ze eigenlijk altijd wel helder, en anders twitterde ze even niet. Soms was het een dag stil, en dacht ik dat ze misschien al gestorven was. En dan kwam er toch weer een tweet. En dan weer een hele rits.
Vorige week heeft ze die sedatiespuit gehad. Ze zal niet lang meer leven, Suzanna zal nooit meer twitteren. Het is verdrietig als je haar al volgde.
Als je haar nog niet kende, en áls je durft, áls je het aankunt, raad ik je aan haar timeline nog maar eens terug te lezen. Gewoon scrollen, lezen, scrollen... Het geeft een mooi, nuchter en zeer bijzonder inkijkje van een heel lastige periode. Zij wilde doodgaan bespreken, dus lees: dat was haar bedoeling! https://twitter.com/SuzannavdHunnen
Benieuwd wat je er van vond. En of je een goeie 'tegentip' hebt!
1 reactie
naar aanleiding van jouw bericht ben ik inderdaad even gaan kijken op haar twitter. Haar laatste bericht is van 10 mei, waarin staat dat ze op 10 mei is overleden. 'ze leerde ons wat kwaliteit van leven was en maakte de dood gewoon bespreekbaar'. Bijzonder mens en missie om juist of misschien 'daarom' op haar pad het doodgewoon bespreekbaar te maken.
Ze heeft ook het boek Stervensdruk, geen tijd om dood te gaan geschreven.
Een tegentip.... wat ik ook een bijzonder verhaal vind en in deze lijn (daarom meer nog een 'voor-tip' i.p.v. tegentip) is 'het meisje met de 9 pruiken' en het vervolg 'Een blauwe vlinder zegt gedag'. Het eerste boek is haar verhaal met behandelingen, strijd, de dood voor ogen en hoe er mee om te gaan. Het tweede is hoe je leven op te pakken, als je het overleeft hebt... en de mensen die ze heeft ontmoet in boek 1, niet...