Het Parool 26-4-2013
Staat een stuk in Het Parool over Journalist Corine Koole; Kiezen bij kanker.
Gaat over hoe patiënten op een slaafse manier hun artsen volgen, er zijn uiteraard meer mogelijkheden maar niet iedereen durft dat te vragen.
Waarom zijn er in de regulieren ziekenhuizen zoveel verschillen?
Gaat over hoe patiënten op een slaafse manier hun artsen volgen, er zijn uiteraard meer mogelijkheden maar niet iedereen durft dat te vragen.
Waarom zijn er in de regulieren ziekenhuizen zoveel verschillen?
3 reacties
Dat is nogal wat in onze verzorgingsstaat. Het is een andere manier van denken en werken, een arts meer als adviseur, als raadsman te zien.
Zelf heb ik het gevoel dat ik veel bewuste keuzes heb gemaakt in mijn behandeltraject. Over chemo (wel of niet), over operaties (wel, niet, welke optie), over medicatie (hoelang, welke, of ik- en wanneer ik pauze hou)... Ik weet dat veel mensen menen dat ze geen keuze hebben. Het is medicijnen nemen of .... En ook dat is een keuze, denk ik.
Welke keuze heb jij gemaakt? Wat vond je er lastig aan?
Wat vind jij?
Jammer dat ik het artikel niet meer kan openen en kan lezen. Mocht je het nog kunnen toevoegen (ik weet niet of wel bijvoorbeeld een pdf kunnen toevoegen?), maar dat zou fijn zijn.
Ik denk dat naast de verschillen in ziekenhuizen het ook heel erg heeft te maken met verschillen van artsen (als mens/arts/adviseur) en de verschillen van patiënten.
Voor een onderzoek heb ik veel mensen geïnterviewd over hun ziekte(proces) en ik vond het altijd zeer intrigerend om te horen hoe sommige mensen zo duidelijk voelden/horen/wisten wat wel en wat niet te doen in de behandeling. Dat ze heel helder wisten 'maar dit is niet goed voor mij', of 'Nee, ik moet preventief toch de borst laten amputeren, ondanks dat de arts nu aangeeft van dat het niet noodzakelijk is'. Waar die wijsheid of zeker weten vandaan komt... konden ze niet echt zeggen, maar ze wisten het zeker!!
Hoe zit dit bij jullie? Kennen jullie deze ervaringen/duidelijkheden ook? En interessant vind ik ook. Als je een duidelijk gevoel hebt, handel je er dan ook naar? Stel dat je dat niet doet, blijft het dan in je hoofd hangen?
Ik ben heel erg benieuwd.
Ik wist dat ik het gen zou hebben en heb toen ik het hoorde alles op alles gezet om zo snel mogelijk preventief te amputeren. Niemand begreep waarom ik zoveel haast had. Ik voelde alsof ik een missie had, op vleugels zat en dit móest regelen.
De wachtrij van een jaar (!) omdat ik schoon zou zijn, heb ik op mijn continue aandringen (zeuren) verkort naar 6 weken. Ik moest er wel 3x voor naar de maatschappelijk werkster, want ze dachten dat ik een beetje raar was, hihi. En wat bleek achteraf? De MRI en mammogram waren verwarrend geweest. Er had inderdaad al een tumor gezeten in het weefsel.
Terugkijkend is het bijzonder en tegelijk zoals je schrijft Anne, een bekend fenomeen, dat ik zó gedreven was om dit uitgezocht en opgelost te kregen. Ik was weliswaar dus net te laat, maar ook weer net op tijd genoeg. Ik moet er niet aan denken hoe mijn situatie was geweest als ik een jaar had gewacht.
Is het intuitie?