Steun en begrip
Tot op zekere hoogte vindt Mr Willy wel troost bij zijn naasten, familie, vrienden. Hun oprechte zorgzaamheid en liefdevolle steun zijn bakens van licht in zijn gevecht tegen prostaatkanker, vooral wanneer het aankomt op de praktische uitdagingen: de behandelingen, de doktersbezoeken, het voorzichtig uitstippelen van toekomstplannen. En hoewel ze de storm die in zijn geest raast nooit volledig kunnen bevatten - een begrip dat alleen is voorbehouden aan hen die zelf met kanker leven - vinden zijn woorden , mits gesproken op het juiste moment, in de juiste atmosfeer, soms wel een luisterend oor en een moment van medeleven .
Maar zelfs in die zeldzame momenten van begrip blijft alles beperkt tot de directe impact van zijn ziekte. Mr Willy's blogpost van gisteren, die schreeuw over zijn jeugd, zijn frustraties en de emoties die jarenlang sluimerden, markeren een keerpunt. Die gevoelens, onaangeroerd en 50-60 jaar lang diep weggestopt, zijn door de kanker en misschien door de hormoontherapie of een andere onbekende factor, weer naar boven gekomen. Alles wat lang geleden veilig weggeborgen was, weigert nu genegeerd te worden. Er moét over gesproken worden.
Maar hoe kan je dát nu delen? Niks dan medelijdende blikken krijg je , en hun onuitgesproken gedachten dat dit, na zoveel jaren, iets is voor een psychiater, niet voor hen. Ze zien niet hoe de kanker oude littekens heeft opengereten, hoe die wonden opnieuw een levend deel zijn geworden, net zo echt en voelbaar zijn als de ziekte waarmee hij nu vecht.
En dan ervaart Mr Willy opnieuw die kloof tussen hem en zijn omgeving, een kloof die zowel zijn verleden als zijn huidige strijd omspant.
En god zij dank dat dit forum er is , een ruimte is waar zijn verhaal wel gehoor vindt, waar men luistert, begrijpt en niet oordeelt, een virtuele haven waar hij zijn hart kan luchten en tegelijkertijd zichzelf de kosten van een psychiater bespaart.
17 reacties
Deel het vooral hier, Willy. Het helpt jou en levert telkens bijzonder mooie, soms herkenbare woorden op. Prachtige beschrijvingen, poëzie en verhalen. Maar er live met iemand over praten kan zeker ook helpen. Gelukkig hebben we daarvoor een aantal lotgenoten en naasten die we kunnen ontmoeten. Zeer waardevol!
In Nederland is ook geregeld dat we, vergoed door zorgverzekering, met een professional kunnen praten over onze zielenroerselen als kanker in je leven komt. Hoe is dat in België? Persoonlijk heb ik veel baat gehad bij af en toe zulke gesprekken, naast lotgenotencontact.
Liefs, Astrid
Hier in België hebben we dat ook. En helemaal in het begin van de ziekte zijn er , een aantal gesprekken gevoerd met professionals. Maar eigenlijk heeft dat niet veel aarde aan de dijk gebracht. Je krijgt wel wat tips en tricks, maar uiteindelijk moet je het allemaal zelf doen.
En, al zeg ik het zelf, dat lukt best aardig. De site is een enorme uitlaatklep, en gewoon het feit dat ik hier alles zonder voorbehoud kan neerpennen, helpt mij meer dan 10 zielenknijpers.
Maar het zal dus wel zo zijn dat hormoontherapie, bij mij toch, een enorm grote invloed heeft op je psyche , op je mentale sterkte. Je wordt minder weerbaar en dat geldt voor alles, niet alleen kanker gerelateerd
Een invloed die in het begin van de ziekte, vanwege al die andere behandelingen, operatie, chemo , bestralingen, enz misschien minder voelbaar is, maar die , naar mijn gevoel, geleidelijk sterker wordt .
Nou ja, schrijven maar, zou ik zeggen .
❤️
Wist je dat tranen heel erg zout zijn.
❤❤❤
Hoi Willy,
Ik denk dat deze ziekte je terugwerpt op jezelf, en je sowieso emotioneel maakt, op het moment dat dat kan.
En dat dit dus pas kan, als er aan de andere kant, mensen zitten, die je verhaal accepteren, en niet gaan ontleden.
een voorbeeld:
een begrip dat alleen is voorbehouden aan hen die zelf met kanker leven.
Behoor ik daar dan ook toe, of is het alleen mensen die zelf kanker hebben.
Ik lees het, maar stel deze vraag niet, want je hebt er niks aan, het voegt niks toe, aan jouw uiting van gevoel, wat zou het, of ik nu wel of niet tot deze groep behoor, Helemaal niks.
Ik schrijf ook hele persoonlijke dingen, maar wordt er nooit op afgerekend, men neemt het zoals het is, probeert de boodschap te lezen, niet het verhaal zoals het er staat.
Wij kennen elkaar nu een tijdje, weliswaar niet in den lijve, maar als jij, Peter in het begin, en Peter Nu, vergelijkt, dan is dat een wereld van verschil, van zoekende naar geaccepteerd, van aftasten, naar emoties toelaten.
En ik ben dan wel nabestaande, maar ook bij mij komt het verleden regelmatig naar boven, en dan is het fijn als je iemand tegenover je hebt die niet zegt "wat vind je er zelf van" maar iemand die luistert, en je de kans geeft je verhaal te vertellen.
Een ding is me wel opgevallen, en dat is, dat wij hier allemaal tussen de regels door lezen, dus niet perse de tekst, maar meer het gevoel erachter proberen te voelen.
En mensen die dat kunnen, kunnen helpen, gewoon door er te zijn.
Dus als het er bij jou uitkomt, dan is daarvoor een noodzaak, het heeft je, je hele leven geraakt, misschien zelfs wel een stukje van de Willy, die je geworden bent, bepaald.
En heel eerlijk, van uit mezelf gesproken, het doet zo goed, als je je verhaal en gevoel kwijt kunt, en je de last niet meer alleen draagt, want dat is het, een last die je ergens in jezelf met je meedraagt, en waarop, je het "Waarom"misschien wel nooit zult begrijpen.
Dus schrijf het van je af, en lees de reacties, want die helpen je.
En voor de mensen aan de andere kant, is het fijn, als ze je accepteren zoals je bent, en je soms moed inspreken, of bevestigen, dat ze jouw verhaal gelezen hebben, en je een pluim geven.
Ieder mens is op zijn eigen manier mooi, je moet het alleen willen zien, en dat geldt dus ook voor jou.
Hi Peter
Jan Modaal , wat is die nu in ons geïnteresseerd?
Diens leefwereld gaat niet verder dan de schoolrapporten van hun kinderen , of wat er vanavond op tafel komt, of waar ze dit jaar nu weer op verlof gaan gaan.
En als ze al eens zorgen hebben, dan is 't weer over de treinstaking waardoor ze niet op hun werk geraken, of afgunst over buurman die een grotere auto heeft dan zij of zoiets.
Maar pijn, verdriet .. , das ver van hun lijf . En als ze ergens een gehandicapte sukkelaar in een rolwagen zien, voelen ze alleen maar irritatie omdat ze ervoor opzij moeten gaan.
En toch, soms, zoals ik zei, op de juiste plaats, op het goede tijdstip, onder de juiste omstandigheden kan je je verhaal al wel eens kwijt en krijg je misschien wel wat medeleven. Maar begrip, echt begrip?
Er zijn maar heel weinig mensen die daarvoor van nature uit de nodige empathie hebben.
Maar hier op de site... Iedereen die hier rondloopt is door het leven gelouterd. Die heeft de pijn, het verdriet en de ellende , en de daarbij horende mallemolen in je hoofd , meegemaakt van palliatief ziek zijn. Is het niet bij henzelf, dan wel bij hun partner, ouder of kind.
En als je hier je verhaal verteld, ook al begrijpen ze het niet helemaal, het is zoals jij zegt, ze lezen tussen de regels door en voelen je pijn, je verdriet, je zielenood , en daar anticiperen ze op.
En das juiste het mooie op deze site, dat je hier alles kwijt kan, alles kan vertellen, zonder gène of schaamte.
Op deze site kun en mag je zijn wie je bent... nabestaande of zelf patiënt: vertel je verhaal want het mag.
Je hebt pas begrip als je het zelf hebt meegemaakt; je weet wat iemand doorstaan heeft/doorgemaakt en noem de reis maar op... en dat begrip krijg je hier: je wordt gehoord
voor een buitenstaander is begrip moeilijk en lastig; wat hierboven al gezegd is. Begrip krijg je niet laat staat empathie. En dat maakt dat je niet altijd alles vertelt, eerlijk antwoord of waar je je zorgen om maakt.
Gelukkig kan dat hier wel
Elma
Hoi Elma,
Hier is de plek, waar geen waarde oordeel wordt geveld, ik heb kanker dan wel niet aan den lijve ondervonden, maar wel de andere kant ondervonden.
En als ik jullie verhaal lees, en dus ook het jouwe, dan voel ik dat men gewoon begrip wil, iemand die luistert, die je soms oppept, of opraapt, en niet iemand die zegt, wat zielig voor je, oh wat erg.
Dat het erg is, wist je zelf ook al.
Ik denk dat, het er voor een ander zijn, hier belangrijk is.
En juist door te voelen, ga je ook jezelf voelen, leer je je te uiten, wordt je niet als buitenbeentje gezien.
Hier zijn we allemaal mensen die worstelen, of knokken, met de gevolgen.
En soms is dat ene zinnetje, je bent een mooi mens, iets waardoor je even boven jezelf uitstijgt.
dat is ook belangrijk, iets moois voor een ander mogen zijn.
Nou dat kan hier volop, net als jij zojuist schrijft.
Jij bent een mooi mens
Peter
Lieve Lieve Willy
Hier schrijven helpt volgens mij ons allemaal ,weliswaar elk op de eigen manier ,lieverd je zou niets hebben aan een psychiater dat ben ik hardgrondig met je eens hoe zinvol dat ook kan zijn voor sommigen die kennis haalt ie uit zijn haar studieboeken ,ik vind het heel begrijpelijk dat dingen jou nu dwars zitten je hebt immers met een regelrechte koppensneller te maken in jou leven maar er is meer ,Als kind was en stond je machteloos tegenover wat er plaats vond en nu door kanker sta je weer machteloos ondanks behandelingen die overigens zwaar zijn en barsten van de bijwerkingen waar je ook al niets aan kunt veranderen ,hoe machteloos ben je dan als mens ,jij hebt warmte en liefde nodig en die geven wij hier graag ,
Ik zelf wil even 2 mensen een dikke knuffel geven als eerste de kleine willy kom maar even in gedachten bij me want dat kleine jochie heeft nog pijn van toen ,pijn die ik begrijp ,maar toch ook zeker eentje voor de Willy van nu die ook pijn heeft in zijn hart om een lichaam en een ziekte waar ie nooit om gevraagd heeft maar elke dag wel aan herinnerd wordt .
heel veel liefs Hes xxx
Goh, ik verheug me al op mijn bezoek. Dat wordt een heerlijke knuffelpartij. 💕💕
Lieve Willy blijf asjeblieft schrijven en delen. Het helpt jou, mij en iedereen die hier zijn of haar verhaal kwijt wil! Jou prachtige verhalen die diep kunnen ontroeren en waar je dan even stil van wordt. En niet te vergeten die prachtige verhalen van je, waar zo heerlijk om gelachen kan worden! En al ken ik je niet, maar voor mij ben je een pracht mens ! 💕
Liefs Gerda
❤️
Eenzaam! ? Soms huil ik maar mijn vrouw weet het niet.
Moet jij je sterk houden voor haar?
Nee dat is het niet. Het is nog niet doorgedrongen in mijn omgeving dat ik kanker heb... tenminste zo voel ik het. Het is nog zover weg. Wellicht moet het eerst verslechteren. Maar zelf weet je wel beter.
Feit is dat, zolang je d'r nog een beetje goed en gezond uitziet, je omgeving niet wil geloven dat je ernstig ziek bent. En aan die mallemolen in je hoofd hebben ze helemaal geen boodschap.
En daar kan je best ongelukkig voor zijn, maar dat verandert niks aan de zaak.
En daarom, en das iets dat ik keer op keer zeg, is het zo goed is dat dit forum er is.
Dat herken ik ook, Willy, dat gevoel van onbegrip.
Maar ik denk toch, toen we KKK nog niet op bezoek hadden gekregen, we allemaal zoiets hadden van mooie reizen maken, een grotere auto dan onze buren willen bezitten (nou, ik zeker niet), kortom, onszelf zorgen maken om wat we nu pietluttige dingen noemen.
Ik geniet nu van het kleine, van de natuur, van de veel kortere fietstochten die nu plots een charme uitstralen die er vroeger niet was.
En de tranen... emmers vol heb ik ook al gehuild maar ik laat het gewoon over me heen komen of vloeien.
En dit forum... al blog ik niet zoveel, je ei kan je er sowieso kwijt.
Marc. 👍👍
Met jouw mooie blogs sla je een heleboel bruggen om die kloof te overbruggen lieve Mr. Willy 💕