Een jaar schoon

Vandaag ben ik precies een jaar schoon.

Vorig jaar, 5 januari kreeg ik de uitslag na 12 weken chemo. Ik zou eerst 24 weken krijgen maar de chemo sloeg aan. Dat bericht, dat ik niet 24 weken maar 12 weken chemo zou krijgen, was eigenlijk mijn hoera moment.

Ik wist en voelde de kanker m’n lijf uit gaan. Maar wel ten koste van.

M’n neuropathie nam ernstige vormen aan en ik werd steeds moeier. De chemo was m’n lijf aan het slopen. Heel raar gevoel.

Dus het bericht van de oncoloog was geen verassing. Ik wist alleen niet dat het zwaarste nog moest komen.

6 januari had ik met een vriend afgesproken. Op het strand. We gingen wandelen en wat drinken. We moesten het toch vieren. Ik gaf al aan dat ik snel moe ben dus niet te gek ver lopen.

We liepen over het strand, mooie gesprekken, maar tegen de wind in. Ik moest gewoon opgeven.

Mijn vriend ondersteunde me, hielp me van het strand af en zetten me op een stoel in een strandtent. “Zo, aansteller… beetje chemo en je bent gelijk niks meer”

Ik ken hem niet anders. Zijn humor heeft me er wel doorheen getrokken. Ik was kapot, zo ontzettend moe en af… maar ik bleef lachen.

Inmiddels dus een jaar verder en heb nog steeds last. M’n lijf doet constant pijn. In de avond zijn er die pieken. Steken in m’n voeten, handen, benen… soms moet ik die weg puffen.

M’n chemo brein is ook nog een ding al merk ik dat m’n hersens trainen met nieuwe dingen mij wel helpt. Ik combineer het met gitaar spelen. Nieuwe nummers leren, zo help ik m’n brein en m’n vingers blijven soepel. Ik merkt dat het cognitieve gedeelte van m’n hersens is aangetast.

Een jaar… wat voor jaar… en wat brengt dit jaar. Volledig herstellen ga ik niet. Dat heb ik opgegeven. Maar ik ben zeker sterker geworden. Ondanks de pijn en het ongemak heb ik de grootste lol. Ik durf nieuwe dingen aan te gaan, daag mezelf geestelijk enorm uit en heb steeds meer ruimte voor nieuwe dingen.

Kanker is echt niet leuk maar je moet er maar het beste van maken. Het is een open deur maar er worden zoveel deuren gesloten door deze ziekte.

Vandaag is het toch wel een aparte dag. Mijn omgeving zegt dat het een extra verjaardag is. Zo zie ik het ook maar. Mijn omgeving is er meer mee bezig dan ik merk ik. Maar ik moet wel beseffen dat ik op een punt zit waar veel mensen willen zitten. Genezen, schoon en kankervrij. Ik ben er nog.