Een boodschap van liefde

Lieve lotgenoten,

In deze tijd van fonkelende lichtjes en vreugdevolle liederen, een periode waarin de wereld straalt van hoop en nieuw begin, voelen wij, voel ik, verbonden door de grote K, een andere, diepere resonantie. Terwijl de wereld buiten feestviert, dragen velen van ons een stil verhaal van moed en strijd, van hoop vermengd met pijn, van een leven dat tegelijkertijd prachtig en hartverscheurend is.

Hier, op deze site worden jullie, mijn lotgenoten,  gezien en gelezen, jullie, die elke dag een gevecht leveren dat velen buiten onze gemeenschap niet kunnen of willen begrijpen, jullie, die met ongekende kracht en waardigheid een pad bewandelen dat zo onvoorspelbaar en vaak zo oneerlijk is. Jullie verhalen, jullie strijd, jullie lach door tranen heen,  jullie vermogen om in de donkerste momenten licht te vinden, zijn getuigenissen van een onmetelijke levenskracht.

En nu, in deze eindejaarsperiode, hangen de wensen in de lucht , wensen  van geluk, wensen van een lang leven, van  gezondheid. Maar hoe complex en pijnlijk kunnen deze woorden voor jullie, ons, wel niet zijn? Wat wens je iemand wiens dagen afgeteld worden in maanden, weken, misschien dagen? Wat zeg je tegen iemand die weet dat dit zijn laatste kerstmis is? Wat zeg je tegen iemand die elke dag worstelt met pijn, verdriet en het vooruitzicht van afscheid? Wat zeg je tegen iemand die juist zijn/haar partner/ouder/ kind heeft moeten afgeven,. Wat zeg je aan de nabestaanden  van Ab, van Joost, Aurinka, van Freddy , nog maar gisteren overleden. Al die harten, gevuld met een peilloos verdriet, en dat in volle feestperiode...
Woorden schieten hierbij tekort. 

Maar hoe ontoereikend ook, toch kunnen woorden een brug van verbinding en begrip vormen.

Ik wens jullie momenten - hoe kort of eenvoudig ook - van pure vreugde en vrede. Momenten waarin de pijn even naar de achtergrond verdwijnt en de schoonheid van het leven, hoe breekbaar ook, zich openbaart. Ik wens jullie warmte in de koude dagen, een glimlach in moeilijke tijden, en een hand om vast te houden wanneer het pad te eenzaam wordt. Deze momenten, hoe vluchtig ook, vormen de parels van ons bestaan, ze herinneren ons aan de waarde van elk moment.

Aan degenen die in de laatste fase van hun leven zijn, stuur ik mijn diepste respect en liefde. Jullie moed inspireert en ontroert ons, inspireert mij. Jullie levensverhaal, hoewel misschien onvoltooid, is een getuigenis van kracht, waardigheid en de onbreekbare wil om te leven. Aan hen die achterblijven, in de stille leegte die dierbaren achterlaten, bied ik mijn hart en mijn schouder. Jullie verdriet is een getuigenis van liefde, diep en eeuwig, een liefde die blijft bestaan ook na het afscheid.

Laten we in deze kerstperiode onze harten openstellen, niet alleen voor vreugde, maar ook voor de tranen die ons verbinden in onze menselijkheid. In de schaduw van de grote K vinden we een gemeenschap van ongekende kracht en liefde. Wij zijn niet alleen. Onze verhalen, onze strijd, onze dromen vormen het weefsel van deze gemeenschap, een plek waar we samen kunnen huilen, lachen, en bovenal, elkaar kunnen steunen.

Met tranen in mijn ogen, maar ook met liefde in mijn hart, wens ik jullie, prachtige zielen van kanker.nl, lichtpuntjes in de duisternis, momenten van rust te midden van de storm, en de onverwoestbare kracht van verbondenheid. Mogen deze feestdagen, ondanks alles, momenten brengen van vreugde, hoop, en de warmte van verbinding.

In diepe liefde en bewondering,
Willy

85 reacties

Tranen schieten me even in de ogen... 

Kerst wordt helaas al te vaak gezien als het feest van de eeuwige lach, cadeautjes.  En wanneer er je iets op het hart ligt, lichamelijk of geestelijk, moet dat maar vakkundig in een vergeethoekje worden gedrukt. 

Mijn mooiste cadeau kreeg ik eind november van mijn huisarts. PSA blijft onmeetbaar laag... daar kan het mooiste kerstgeschenk niet aan tippen. 

Ik wens iedereen hier bij Kanker. Nl bij deze een heel fijne Kerst. šŸŽ„šŸŽ„šŸŽ„ā¤ļø

Marc. šŸ‘šŸ‘

Laatst bewerkt: 21/12/2023 - 12:04

Dag Willy,

Dat ā€œwoorden er toe doeā€ laat jij met deze blog fantastisch maar toch ook weer ā€œkleinā€ zien.  

Velen van ons zullen blij zijn met deze prachtige, ingehouden en gemeende tekst. Een tekst die het meer dan waard is om door velen te worden gelezen.

(Ik neem de hoed die ik vrijwel altijd draag dan ook letterlijk voor je af )

Chapeau!

Met vriendelijke groeten, Bart ā™ ļø 

Laatst bewerkt: 21/12/2023 - 16:46

Weet je Frie, van die rotkanker heb ik tot hiertoe lichamelijk weinig last, maar van die mallemolen in mijn hoofd des te meer. En bloggen is mijn redding geweest. Tussen al die soms rare en minder ter zake doende blogs in, ben ik hier altijd mijn ei kwijt geraakt, heb ik de rugzak van mijn leven kunnen leegmaken. En das een gevoel dat met geen pen te beschrijven is. 
En dit blog was geschreven in een vlaag van emotie, omdat er op korte tijd weer veel te veel mensen waren gestorven, mensen waar ik een band mee had, mee appte, op bezoek ging.
Maar wat ik geleerd heb is dat al dat verdriet, al die droefenis die je hier op de site dagelijks tegenkomt, dat die in geen verhouding staat tot de vreugde , de goede herinneringen , de vriendschap en verbondenheid die je d'r ook op terugvindt.
xxx, Willy

Laatst bewerkt: 21/12/2023 - 18:17

Ik las de blog, en jullie reacties, en iedereen raakt me, en ik kan me alleen maar bij Willy's woorden aansluiten.

Voor diegenen wiens laatste kerst dit wellicht gaat worden, ik weet hoe het voelt voor de nabestaanden, die nog ƩƩn keer het mooiste uit die laatste kerst halen.

En hier houden we elkaar allemaal op een of ander manier even vast, even het hoofd omhoog, en steunen we op elkaar, en zijn we samen een, wie of wat we ook zijn. Zorg dat het telt iedere minuut.

Dank je wel Willy, voor al het gevoel wat nu door me heen stroomt.

Peter

Laatst bewerkt: 22/12/2023 - 15:24