Chemobrein, nog maar eens
Stel je voor zeg, Mr. Willy, had het gisteren toch weer gepresteerd om zijn abiraterone pillen - je weet wel, die kostbare, levensverlengende snoepjes, waardoor ie nog lang van Mvr Willy kan genieten, in de vuilbak te mikken. Zomaar, hupsakee! Alsof het oud brood was.
Nou, Mvr Willy was dus wel in alle staten. Die heeft gisteren haar doctoraat gehaald in sermoen-geven. Maar goh, dat kan gebeuren, niet? Mr. Willy’s 'chemobrein' dat weer weer eens een loopje met hem neemt. Hij verwisselde gewoon de pillenverpakking, de lege terug in de medicijnkast, de volle in de vuilbak. Een klassieke goocheltruc, zou je denken, maar helaas kreeg ie er geen waardering voor.
Met een brein gehuld in chemische mist, worden dagelijkse dingen een avontuur. Vergeten is verheven tot een kunstvorm, bijna nobel in zijn constante aanwezigheid. Maar dat is slechts een stukje van de puzzel. Het echte probleem zit in de sociale balletjes die Mr. Willy niet meer kan hooghouden.
Gewoon praten over koetjes en kalfjes, een gesprek aan de gang houden, is heel moeilijk. Behalve als het over kanker gaat weet ie niet waarover te praten. Hij is daarin niet de enige, recent had ie nog geappt met een lotgenoot, gelijkaardig probleem.
Nou, hoe kan je vragen hoe het met iemand is, als je niet eens meer weet hoe zijn kinderen noemen , of heeft ie uberhaupt wel kinderen.
Goed dan praat je maar wat over actualiteit.
Maar Mr. Willy kan zich nauwelijks herinneren wat er deze ochtend in de krant stond. De Nederlandse verkiezingen? Wilders? Klinkt als een verloren karakter uit een Tolkien-boek.
En dan Mvr. Willy, met haar verhalen over familiedrama's en nationale tragedies - Mr. Willy kan net zo goed een toerist zijn op een andere planeet.
Online chatten, appen is zijn reddingslijn. Tijdens een gesprek opent hij met een tabblad met een wereld van herinneringen, een paar klikken en dan is ie klaar om weer mee te praten als de beste. Maar in een live gesprek? Tja, dan voelt hij zich als een clown die zijn grappen is vergeten.
Triest, maar met een vleugje humor, want dat is hoe het leven soms speelt. Een puzzel van vergeten stukjes, afgewisseld met momenten van helderheid, en altijd, altijd die onderliggende melodie van wat ooit was.
5 reacties
Ach gossie Willy toch ,jongen wat een probleem is dit toch voor jou ,Zou het wellicht misschien een oplossing kunnen zijn om het gedeelte van de medicijnen in het vervolg door Mevr Willy te laten uitvoeren het is toch zeker de bedoeling dat jou lief nog lang en het liefst wat langer van jou mag genieten ,of is dat mogelijk dan weer teveel de regie uit handen geven .
Hoe dan ook het belemmerd je leven wel in een mate die niet echt fijn is ,ik heb dan ook met je te doen dus maar even een dikke knuffel ,lost dat het op nee en dat weet ik ook wel maar een andere beter optie beschik ik niet over sterkte jongen
liefs hes xxx
Had je toch voor de Enzalutamide moeten gaan. Die komen in een doordrukverpakking bestaande uit karton en plastic. Als milieubewuste kankerlijer ga je die dan na gebruik scheiden en peuter je het karton van het plastic, wat met een onmogelijke lijm vast zit.
Mocht er dan nog een pilletje aanwezig zijn, dan moet die bij het chemisch afval. Of in jou.
Zijn leuke kleine pilletjes, die van jou. Abiraterone, dat zijn joekels van 6-7 mm dik , 1,5cm lang. Zonder een flinke slok water krijg je die niet binnen.
Onder het aanrecht staan verschillende sorteerbakken voor het afval. Papier, PMD, groenafval, grof vuil. Nou, van sorteren heeft Mr Willy geen kaas gegeten, vroeger ook al niet. Dus die vuilbakken worden ook dagelijks door Mvr Willy gecontroleerd, vandaar....
Nou Hes, het allereerste dat Mvr willy 's morgens doet is controleren of ie zijn medicatie wel genomen heeft, dus dat komt wel goed.
En voor het overige, zolang we kunnen appen en chatten is't leven nog mooi.
Ja, Willy, ik begrijp je, hoor, man. Een lege met een volle doos pillen verwisselen is mij nog niet voorgekomen maar ik moet soms toch opletten.
Die Abiraterone innemen, da's na bijna drie jaar een soort ritueel geworden maar ik moet er verdorie heel af en toe op letten om niet de verkeerde pilletjes in te nemen. En Mevr. Fietsertje moet er ook wel enkele nemen...
En nu moet ik een doos Abiraterone meenemen, want de vorige is precies vandaag leeg.
Misschien telepathie of een speling van het toeval, wie zal het zeggen?
Marc. 👍👍