En de feestdagen komen er aan
De feestdagen naderen met rasse schreden. Het ene evenement na het andere
Morgen staat er het eerste evenement op het programma: het prikfestijn. De vrees is groot dat het wat minder succesvol zal verlopen. Harry komt weer om de hoek kijken, en na een relatief rustig jaar is het niet onwaarschijnlijk dat hij zich opnieuw bij Mr. Willy zal aandienen. Nou, we zullen wel zien hoe het loopt.
En dan komen de volgende feesten.
Pfff, feestdagen? Sinterklaas? Die arme man wordt overal in de verdrukking gezet. Zelfs zijn Pieten worden verbannen. Nog nooit klonken de Sinterklaasliedjes in de winkelstraten zo hol en leeg. Kleinzoon Willy , acht jaar oud, gelooft er nog wel in. Maar een brief schrijven met zijn wensen en die op een bordje leggen, samen met een wortel voor het paard van Sinterklaas? Dat is verleden tijd. Dochterlief maakt gewoon een lijstje met cadeauwensen en stuurt een simpel mailtje. Mr. Willy hoeft alleen nog maar te klikken en te betalen.
Misschien zie ik het verkeerd, of misschien ben ik gewoon te oplettend, of gewoon depri, maar Sinterklaas lijkt gewoon versleten door jarenlang intensief commercieel gebruik. En de kerstman? Tja, die verandert ook al meer en meer in de filiaalhouder van een groot warenhuis, alleen gericht op zijn kassa. Mensen van goede wil hoor je niet meer. En van de goedheid zelf lijkt ook niet veel over.Nou ja, het kan natuurlijk aan mijn humeur liggen. Ik peil slechts de stemming. Maar als ik naar Wijnegem Shopping Center ga, zie ik daar hopen sip kijkende individu's rondsjokken, alsof ze op weg zijn naar een begrafenis. Wat ik hoor is het dreunen en deinen van ontevredenheid.
En dan gaan we feesten, Sinterklaas, Kerst, verjaardagen van kleinkinderen in december. Pff, het brengt allemaal veel te veel stress met zich mee.
En dan Nieuwjaar, het moment van goede wensen. Wat kan je nu als kankerlijder wensen aan andere kankerlijders? Beterschap? Veel moed voor de zware tijden die nog gaan komen? Kracht om alle komende ellende te doorstaan? Misschien een heel groot chemobrein, dan denk je d'r allemaal niet zo aan.
Nogmaals, het zal wel aan Mr. Willy liggen, voor een of andere onverklaarbare reden is zijn zijn levenslust , zijn humor, zijn positivisme momenteel ver te zoeken. Als het aan hem lag, zou hij twee maanden in winterslaap gaan, om daarna fris en monter de wijde wereld weer te verkennen. Met of zonder Harry.
18 reacties
Je hebt vast teveel verflucht gesnoven. Zoveel lieve mensen om je heen. Vooral gisteren 😘
👍😂❤️
Ach lieve willy melancholiek zijn hoort bij dit jaargetijde ,hoop dat je er na onze knuffels en liefde weer even tegen kunt
Liefs hes 🫂😘❤️
Zeker wel, 💕
❤🫂
Ik sluit me aan en ga ook het liefst in winterslaap. En altijd weer blij als de “feestdagen” weer voorbij zijn en de lente komt.
Groetjes 🍀🙏🏼
Nou, 't is nu niet dat we echt in winterslaap willen gaan, hoor, maar de komende tijd is er alle weken wel een feest, en 't is allemaal bij ons te doen.
Elke keer dagen voorbereiding, dan een paar uur tafelen , en nadien dagen opruimen. En als je opgeruimd hebt kan je beginnen met de voorbereiding van het volgende feest.
Is gewoon van het goed teveel.
xxx, willy
En als je dat nou eens 'in de groep gooit' van de mensen die bij jullie komen? Ze weten - neem ik aan - dat jij ziek bent en bovendien zijn jullie ook een dagje ouder aan het worden. Toch normaal dat altijd alles bij jullie niet meer gaat?
Nou, das eigenlijk geen optie, toch nu nog niet.
Fysiek kan ik uiteindelijk toch nog altijd best mee, dus wat moet ik de mensen zeggen, "Mr Willy is een beetje depressief?"
En 't is ook zo die als we dan al die feesten achter de rug hebben, we daar uiteindelijk een goed gevoel aan overhouden
En als we alles afbellen, dan houden we er een slecht gevoel aan over.
Dus maar even op de tanden bijten, niet?
Dat bedoelde ik niet lieverd. Ik bedoel dat anderen kunnen meehelpen. Of overnemen, zodat het ook eens bij hen is...
Liefste Willy,
Kanker hebben is en blijft een serieus hevige en onaangename aangelegenheid. Nooit meer onbevangen, nooit meer is jouw Harry er niet, nooit meer onbezorgd, maar altijd 'op je hoede'. 'Wat als' speelt meer dan ooit een rol in je leven, net als 'stel je voor dat'. Dat je daar bij gelegenheid treurig en depri van wordt, is niet meer dan normaal. Dat overkomt zelfs een geboren optimist en positief mens als ik. Het enige wat ik erbij kan zeggen, is probeer er niet in te blijven hangen. Dat is zo zonde...
Ondanks KKK zijn en blijven er nog heel wat dingen die de moeite waard zijn om mee te maken en te beleven. Ik was gisteren zo blij dat jij met een stel anderen bij ons was om ons kersthuis te bewonderen. Wat leuk dat we eventjes een paar minuutjes samen hadden en jouw grijns mij vertelde dat je het toch wel erg mooi (en apart) vond. De uren die we samen hadden, zijn onbetaalbaar. Onder ons wél de onbevangenheid omdat we geen enkel onderwerp uit de weg gaan. Kanker is er en mag er in de gesprekken gewoon zijn. Het is KKK, maar we laten het monster onze mooie middag niet bederven. Sterker nog... we hadden lol samen en mooie gesprekken! En ook.... zonder kanker hadden we deze bijzondere uren samen niet gehad... Hoe bizar is dat...
We zouden per direct allemaal weer gewoon gezond zonder kanker willen zijn! Dat wens ik iedereen! Maar zo werkt het nu eenmaal niet, helaas... Wat wel werkt, is je openstellen voor het mooie, bijzondere, speciale, leuke, gezellige, enzovoorts dat het leven tóch nog te bieden heeft. Zoals samen kneuteren met je lief in dat geweldige campertje van jullie :-)
En hé opa... als jij nou eens samen met kleinzoon een mooie tekening maakt voor Sint en met een wortel en gedicht bij jullie in een schoen laat leggen? Verhalen vertelt (verzint, daar ben je zeker goed in) over hoe Sint en Pieten zijn of zijn veranderd? Omdat dat kind dat helemaal niet in de gaten heeft en hem dat dus ook helemaal niet stoort? Dat je hem de andere dag vertelt hoe je de Pieten op het dak of in de tuin hebt gezien en een Cava hebt aangeboden?
Want ja, ik heb kaboutertjes met rode puntmuts in het bos gezien en dat kind van toen dat bij me was (nu bijna 35), weet nog steeds dat wíj samen een échte kabouter gezien hebben :-)
Dikke knuffels lieverd!
xxxxxxxx Hebe
Nou Hebe, we blijven er echt niet in hangen hoor, maar eens stoom aflaten kan goed doen.
En zaterdag komt kleinzoon, en dan zal ik hem zeker wel een of ander verhaaltje opdissen.....
xxx, Willy
❤️
Lieve Willy
Als kind willen we zo graag groot zijn en als we ouder worden en daarbij dingen gaan mankeren en de wereld te snel veranderd verlangen we terug naar vroeger en vooral naar het gevoel wat je je van toen herinnert. Hoe mooi zou het dan ook zijn als je dat ook bij je kleinzoon zou kunnen bereiken? Samen kruidnootjes bakken, meezingen met sinterklaasliedjes, een klein kadootje kopen inpakken en zijn naam er op zetten en vertellen dat Piet dat per ongeluk in de verkeerde schoen had gestopt. Verder hoop ik dat de uitslag van het prikfestijn nog niet te veel afwijkt van eerdere uitslagen. Wens je toe dat je nog heel lang mooie en liefdevolle nieuwe herinneringen mag maken .
Lieve groetjes Silvia
Ach Sylvia
Het zou idd mooi zijn , als we die oude sfeer terug konden oproepen, maar de jonge generatie heeft daar blijkbaar geen nood meer aan. En als je dan met dat soort sentimenten afkomt, dan krijg je zo'n meewaardige blik van ....
En gisteren heb ik dus laten prikken, en nu kijk ik dus om het halfuur op m'n medisch dossier, wachtend op de uitslag ....
Toch verwachtingsvol dus nog. Net als vroeger...
Je kan het altijd proberen toch ? Gewoon iets gezelligs samen doen, een mooie herinnering maken.
Ik begrijp helemaal dat je elk half uur wil kijken.
Ja, Willy, de wereld is ten prooi gevallen aan de overconsumptie. De Kerstman en de Sint worden nu nog voorafgegaan door Black Friday, kopen, kopen, kopen maar. Het kan niet meer op, commercie ten top.
En zoals je schrijft, die mensenmassa heeft natuurlijk geen tijd, heeft ongelooflijke haast. Opzij, opzij, opzij, zong Herman Van Veen.
Ik begeef me zo weinig mogelijk in die meute. Iedereen wil tegelijk cadeautjes kopen, gezeur en gemor alom.
Neen, geen koopzondagen voor mij of Mevr. Fietsertje.
Leer Harry maar een fijn lesje, hij moet zich koest houden, net zoals Kaatje hier dat toch al bijna drie jaar doet.
Kop op, maat.
Marc. 👍👍