De laatste loodjes

Nou, diegenen die denken dat meneer Willy niets anders doet dan zich verdiepen in literaire meesterwerken terwijl hij tussendoor nog de kat van de buren achterna zit, die hebben het mooi mis. Die brave Belg is al een half mensenleven aan het rommelen op zijn landgoed. Afbreken en renoveren alsof zijn landhuis een roman is waarvan de plot maar niet wil oplossen.

Snelheid is niet echt zijn ding, "het gaat vooruit zoals bonen knopen," zegt mevrouw Willy, die na al die jaren wel een expert is geworden in poëtische vergelijkingen, niet voor herhaling vatbaar. Maar na 13 jaar van klussen, timmeren en karweien zijn ze eindelijk aangekomen aan de laatste fase,  de apotheose zeg maar: de gang en de trapzaal.
Niet dat de rest allemaal klaar is, maar dat stoort niet.

Echter, na al die jaren van bouwperikelen hield meneer Willy het eigenlijk wel voor gezien. Harry, zijn kankervriendje, komt weer om de hoek gluren en doet hem  beseffen dat hij zijn laatste glorieuze jaren niet wil besteden aan het perfectioneren van zijn verftechnieken.
En dus toch maar een paar schilders geraadpleegd. En dan is ie wel van een koude kermis thuisgekomen.

"Mr Willy, al eens gezien hoe hoog dat dat hier allemaal is?. Een vogel krijgt er hoogtevrees van. Ik ben schilder, geen stellingbouwer. En die bezetting, die staat op het punt om in te storten, als ik daar het papier aftrek, komt de boel naar beneden. Moet eerst allemaal hersteld worden. En wanneer is hier eigenlijk nog eens geschilderd? In de tijd dat de aarde nog plat was misschien? Das eerst helemaal bijwerken, dan een grondlaag en twee eindlagen.
En dan die trap...Die heeft zeker en vast dienst gedaan in WO I, heeft meer verhalen te vertellen dan de gemiddelde bibliothecaris. Vijfenveertig treden, alsof ik een berg moet beklimmen ben met een verfborstel in mijn hand. Schuren, grondlaag, twee keer trapvernis...
En al die ouwe deuren.. 10 stuks , das genoeg voor een middelgroot hotel. En daar is niks mee aan te vangen. Afschuren, bijwerken, 3 x schilderen....

En zo gingen die mannen maar door, als een verhalenverteller zonder einde, behalve dat die verhalen verteld werden met verfkwasten en schuurpapier. Maar een vaste prijs bieden? Niets daarvan. . 
Een budgetprijs?  Dat kon wel : min. 30.000 euro , onder groot voorbehoud , op basis van hoe de dagen en de verflagen zich ontvouwden.

Nou, en dan is Mr Willy uit pure armoede, letterlijk en figuurlijk, dan toch maar weer zelf beginnen prullen. 
Die hele fijne afmaak en bijwerken en schuren?, pfff. Gewoon een paar lagen verf, en dan zal  het zijn tijd wel uitdoen.
En met een ladder en een paar planken kan je ook stelling maken. Mrs. Willy is er niks gerust in, na elke minuut stilte komt ze kijken, denkende  aan dat evenwichtsgevoel van haar lieveling, dat nu niet bepaald te vergelijken is met dat van een koorddanser, telkens weer vrezend dat ie met een gebroken nek naar beneden getuimeld is.

Maar nee hoor, Mr Willy die schildert rustig verder. 
En wie weet, misschien komt Harry wel helpen, dan gaat het wat vlugger.