intermezzo

Na zijn verlof is het leven van meneer Willy rustig geweest.  Gisteren kwam zijn zoon op bezoek, barbecueën, een beetje profiteren van de laatste warmte van het jaar.

Mr Willy, overtuigd van zijn culinaire kwaliteiten, had daags daarvoor nog een ambachtelijke romige appelvlaai gebakken. Helaas heeft ie daarbij waarschijnlijk veel te veel room verbruikt, want de bodem van de vlaai viel eruit zoals in een een klungelige goocheltruc. Nou, 's avonds hebben ze die mislukking wel dapper onder hun beidjes soldaat gemaakt. Het zag er misschien niet uit als een kunstwerk, maar het smaakte toch als een hemelse symfonie.
Zoonlief heeft het wel moeten stellen met een gewone appelcake, die Mr Willy dan nog in zeven haasten gebakken had.

De laatste maanden waren hectisch voor meneer Willy. Hij was hard aan het werk, niet omdat hij zo'n fan was van klussen (boekjes maken is immers veel aangenamer), maar ja, Harry.... En meneer Willy weet dat er een dag zal komen waarop hij te krakkemikkig zal zijn om nog maar iets te doen.
Het grootste probleem is dat mevrouw Willy nu zijn inspanningen beschouwt als een verworven recht en ze achtervolgt hem als een vasthoudende paparazzi op jacht naar de laatste roddels.

Gelukkig voor meneer Willy verzwikte hij vorige week zwaar zijn enkel en moest hij een paar dagen rondstrompelen als een eenbenige flamingo.. Maar nu is hij weer hersteld en zegt mevrouw Willy: "Aan het werk, Willy!" Alsof hij een onuitputtelijke bron van energie en toewijding is, in plaats van een kankerlijer die af en toe een dutje wil doen en wat bloggen en chatten. 

Nog een geluk dat ze na deze week nog een weekje weggaan.
Maar dat is een volgend verhaal,

Vandaag rust meneer Willy uit, als een luie kat op een zonnige vensterbank, en koestert hij zich in de kalmte van zijn eigen kleine wereld.

Maar morgen : " aan het werk, Willy!!!!"