Gênante momenten

Soms komt een mens al eens in een situatie , waar ie zich achteraf een kriek om lacht , maar op het moment van de feiten toch zo gênant . 

Zo gebeurde het dat Mr Willy, op het einde van zijn werkende carrière, Harry kende hij toen nog niet, eens een werk moest uitvoeren in de zuiveringsinstallatie van een grote wasserij .
Echt een grote wasserij, meer dan 300 man personeel, hoofdzakelijk jonge vrouwen van Oosterse afkomst. Als je d'r rondwandelde waande je je  in Chinatown.
En supermodern. Aan het begin werd alle wasgoed met kapstokken aan een soort transportband opgehangen. Die vertrok en splitste zich meermaals op , zodat elke stukje was naar de daarvoor bedoelde wasmachine vervoerd werd , daar gewassen , dan terug de transportband op , en aan het einde van de rit kwam alles van dezelfde klant terug te samen. 
Pracht systeem. Een sorteercentrum van een of andere pakjesdienst zou het niet kunnen verbeteren . 
Vraag me alleen nog altijd af welk detectiesysteem zij gebruikten om vergissingen te vermijden. Fabrieksgeheim waarschijnlijk, want ze hebben dat nooit willen uitleggen . 
Maar nu moest Mr Willy toch werken uitvoeren in een van de afvalwaterputten van het zuiveringsstation . Een gesloten kelder ca 5 meter  in 't vierkant , 2 m hoog .
Een halve meter water stond erin, lager mocht niet.
Water was niet echt giftig, maar een stank... Bij de eerste ademteug kotste je gelijk je longen uit, na een tijdje ging het wel . 
En in die put moest Mr Willy een aantal steunen hangen. Geen probleem, ladder tegen de muur en boren maar.
En wat denk je? Ja, juist, die ladder schoof er onderuit, mét Mr Willy. Die kopje onder, de smaak van dat water was nog 10 x erger dan de geur, maar goed, hij uit die put met kletsnatte kleren en twee uur in de wind stinkend.
Nou, Mr Willy dus de wasserij in, plets, plets, plets en daar het gebeurde uitgelegd. Wel, die meisjes waren heel behulpzaam. Hij kreeg dadelijk een broek en een hemd, geplukt van die transportband en Mr Willy naar de badkamer. 10 minuten later rook ie naar viooltjes, en z'n vuile kleren, die kreeg ie een uurtje later terug , gewassen en gedroogd.
Pracht service, niet ?
Alleen, z'n onderbroek was er niet bij. Goh, dat kon hij thuis toch onmogelijk uitleggen. "Schatje!! Ik ben m'n onderbroek ergens verloren"
Dus Mr Willy stilletjes terug naar dat meisje dat hem zijn kleren terug gegeven had . " Euhh, ja.... , eh... , mijn onderbroek???"
Zo in 't idee dat die even zou rondkijken of zoeken. Maar nee hoor. In zuiver Chinees of Koreaans of wat voor taal ook , riep die iets door die hele zaal. Wat ze riep weet ik niet, en wil ik ook niet weten, maar 't was wel algemene hilariteit.
En die meisjes stopten dus onmiddellijk met werken en begonnen rond te kijken en te zoeken . En even later kwam er dan toch iemand aangelopen met die onderbroek, er boven haar hoofd mee zwaaiend alsof het een trofee was. Luid applaus van de anderen . 
Nou, goed dat Mr Willy ook toen al genoeg gevoel voor humor had om hard mee te lachen met de anderen, maar god, even dacht ie toch dat de vloer onder hem wegzakte .