Over stagiairs en bloed prikken

Bloed laten prikken is eigenlijk nooit echt leuk . Gewoonlijk betekent het dat er ergens iets getest of onderzocht moet worden , en als kankerlijer is dat al meer dan genoeg om die mallemolen in je hoofd weer op volle toeren te laten draaien .
Maar door een geroutineerde verpleegster is dat een fluitje van een cent . Volmaakt pijnloos . 

Ellende is pas het wanneer ze daarvoor een stagiair optrommelen .
Die komen daar dan aangewandeld met een glimlach , zo gespannen als een elastiek . “Maak je geen zorgen , het is zo voorbij” zeggen ze dan , terwijl ze zichzelf ervan overtuigen dat het inderdaad zo is .

Soms hebben ze geluk . En dan hebben ze een patiënt met aders als een regenboog , prachtig blauw,  perfect zichtbaar . De naald gaat er soepel in en het bloed stroomt als een kabbelend beekje .
Maar gewoonlijk niet . Dan blijkt die ader een soort rubber darmpje te zijn , dat elke keer weg floept als ze proberen te te prikken . Of ze geraken er wel in , maar dan komt er geen bloed uit . Dan maar opnieuw prikken , en nog eens en nog eens .

De ergste herinnering aan dat soort gestuntel had Mr Willy bij zijn prostaatoperatie .
Bij de voorbereidingen in de operatiekamer hoort uiteraard bij dat er een infuus moet aangelegd worden .

Met drieën kwamen ze daar aan . Eén die het werk moest doen en twee toeschouwers .
En Mr Willy , die hadden ze dan al flink vastgelegd op die tafel , zodat ie zeker niet weg kon.
Nounou , die jong die nam mijn linkerarm vast , en die werd bestudeerd zoals een schattenjager een kaart bekijkt, op zoek naar onontdekte aders .
Helaas , niks te vinden.

Dan maar de andere arm . Daar was ook niks te zien .
Dan maar de rug van de hand geprobeerd .
Ha , zag ie daar nu een spoortje blauw ? Hups de naald erin . Jammer , geen ader . Later bleek dat een zenuw te zijn. Die pink van mijn hand , die begon te dansen als een derwish . En pijn dat het deed .
Goed , die naald eruit en terug naar de andere kant . En opnieuw werd die kaart bestudeerd .

En heel die tijd stonden die twee anderen daar maar op te kijken , als koeien naar een voorbijrijdende trein .
Nou , intussen hadden ze Mr Willy al zo’n mondmasker opgezet , en gelukkig begon de verdoving al te werken . Maar zijn laatste bewuste herinnering was toch zoiets van “ En moet die knul nu seffens ook nog in mijn lijf gaan keuteren …?
‘t Zal uiteindelijk wel goed gekomen zijn , want we lopen er nog altijd rond .

Maar nu heeft Mr Willy zo’n donkerbruin vermoeden dat zijn huisdokter vroeger ook zo’n soort stagiair is geweest .

Want bloed prikken , oei oei .
Nu , in alle eerlijkheid moet ie toegeven dat Mr Dokter zo goed als nooit 2 x heeft moeten proberen .Van de eerste keer altijd raak .
Alleen ‘t doet pijn . Hard . Een enkele keer heeft ie geluk , is’t maar een klein beetje , soms ja …..

Ooit is Mr Willy eens thuisgekomen met een arm die blauw zag van zijn pols tot zijn biceps . Pff , zei die , dan moet je maar geen bloedverdunners nemen ( die hij nota bene zelf had voorgeschreven )
Maar goed , die man woont binnen loopafstand , en ‘t is gratis . En met zijn armemensen pensioentje heeft Mr Willy recht op een verhoogde tegemoetkoming . En nou weet ik niet hoe dat dat er in Ndl aan toe gaat , maar hier in Belgie betaal je dan bij de huisarts 1 (één) € , ongeacht de prestatie(s) die ie levert .

En nu had Mr Willy eergisteren weer bloed laten prikken . PSA
Maar loopt ie er weer supergelukkig bij .
Want , niet alleen deed z’n arm geen pijn , maar vooral , z’n PSA was nog maar eens gedaald . Al meer dan 10 , bijna 11 maanden constant in dalende lijn . Stiekem hoop je dat wel , maar , gezien de ervaringen met Firmagon + docetaxel , nooit verwacht .

2,99  => 0,99=> 0,54=> 0,35=> 0,14=> 0,12

Nou , ‘t Is vrijdag , sowieso tijd voor m'n wekelijkse fles wijn , maar vanavond wordt het er wel een uit de betere prijsklasse. Een St Emilion grand Cru , 2019 . Lag nog ergens te liggen voor speciale gelegenheden