Over armoede
Mr Willy heeft lang , heel lang getwijfeld of ie dit blog wel zou schrijven .
Gaat over een gitzwarte periode uit het leven van Mr en Mevr Willy , een periode die ze diep , heel diep onderaan hun rugzak hebben weggestopt .
Want het leven kan soms genadeloos zijn , en dan spreek ik niet over kanker .
Heeft Mr Willy aan de lijve ondervonden .
Lang geleden had hij een eigen bedrijf dat uiteindelijk failliet ging, met een enorme schuldenlast die je nog niet in 10 mensenlevens kon terugbetalen .
En zowel Mr. als Mevr Willy stonden persoonlijk borg voor de schulden .De deurwaarders stonden in een lange rij , genoeg exploten om het hele huis 3 x te behangen . Het betekende het verlies van hun woning, van alles wat ze hadden opgebouwd, loonbeslag en levenslang moeten rondkomen met een een leefloon , terwijl hun zoon studeerde aan de universiteit.
Nou , dat was een tijd van zwarte sneeuw, een leven beperkt tot het hoognodige, Aardardappelpuree en spinazie met een paar spekblokjes was een luxueuze traktatie. Alles, en dan ook echt alles, kwam van de kringwinkel.
Die vrijdagse menu , dat was heilig , het enige lichtpuntje , maar voor de rest was het leven op water en brood .
En je wordt eenzaam . Je hele sociale leven is weg . Iets gaan drinken met een vriendin , te duur , een familiefeestje ,te duur , samen ergens naar toe , te duur . Op verlof gaan , vergeet het
.
Een periode ook van grote schaamte . Wie wil zijn financiële nood nu uitbazuinen . Dus da’s lijden in stilte . Doen alsof er niks aan de hand is . Liever je tong afbijten dan iets te vragen of te zeggen .
Dus niemand , familie noch vrienden wist iets . Ja , vermoedens genoeg maar niks concreet .Je leidt een dubbel leven
Alleen Mevr Willies moeder , die heeft nooit iets gezegd of gevraagd , maar die wist het , op een of andere manier wist die het . Moederlijk instinct , zeg maar.
En elke vrijdag ging Mevr Willy op bezoek bij haar , en elke vrijdag kreeg ze wat mee . Groenten , fruit , een bereide maaltijd , noem maar op .
Maar dan keerde het tij..
De faillissementswetgeving werd aangepast, waardoor het ook voor particulieren mogelijk werd om failliet te gaan. En dankzij een welwillende curator kregen ze uiteindelijk volledige kwijtschelding van hun schulden. Maar eenvoudig was het niet ,Een zware procedure , die twee jaar duurde Twee jaar lang onder controle, alle post werd onderschept, een kerst- of een verjaarsdagskaart arriveerde met maanden vertraging , want die moest eerst door de curator bekeken worden , elke bankverrichting werd ging door zijn handen .Zelfs de computer van Mr Willy werd volledig doorgespit, nog een geluk dat 'r niet teveel porno op stond ...
En dan zijn we uit dat diep dal gekropen en is alles terug in stijgende lijn gegaan .
Maar zoiets tekent je , draag je de rest van je leven mee .
En nu had ik laatst dat blog geschreven
https://www.kanker.nl/ervaringen-van-anderen/blogs/gewoon-leven-met-pro…
Met de discussie : maakt geld gelukkig ?
Nou , misschien niet , maar zonder geld ben je gegarandeerd ongelukkig .
Nu , na al die jaren , dragen Mr en Mevr Willy daar nog altijd de sporen van .
Want de laatste 10-15 jaar zijn ze dus wel recht gekrabbeld uit een diep dal , de financies een klein beetje op orde , het ouderlijk huis verworven en gerenoveerd , meer dan 10 jaar aan gewerkt , omdat het uiteindelijk toch altijd weer met een arme mensen budget moet gebeuren ... .
20 jaar keihard gewerkt , niks opgebracht
15 jaar van rechtkrabbelen , veel te veel werken en veel te weinig genieten .
En dan , na al die tijd begin je wat orde op zaken te krijgen en zeg je , hé , eindelijk . Eindelijk zijn we erdoor . Eindelijk kunnen we eens normaal gaan leven . Eindelijk ook dat minderwaardig gevoel weg , dat gevoel van gefaald te hebben , want" eindelijk is dan toch nog goed gekomen"
En ja , dan krijg je kanker .
Je zou toch voor minder ongelukkig rondlopen , niet ?
Al die troostende woorden , zo van wees blij dat de zon schijnt , enz . Pffff
Nou , Mr Willy kan er mee leven hoor . En , zoals ie dikwijls zegt en doet , als er iets is dat hem hoog zit , schrijven en bloggen helpt . Dus da's hiermede weeral gebeurd
Maar Mevr Willy heeft het er nog altijd enorm moeilijk mee , elke dag .
13 reacties
Lieve Willy,
Wat een eerlijke blog heb je geschreven. Zal best moeilijk geweest zijn dit op papier te zetten. Schaamte is nergens voor nodig, maar dat weet je vaak met je hoofd wel, maar voel je in het hart niet. Ik voel compassie met mevr. Willy. Zou haar willen zeggen: blijf fier rechtop lopen. Dit is jullie overkomen. Met de kennis van toen heb je keuzes gemaakt met de beste intenties en dat heeft consequenties gehad. Maar jullie staan daarin niet alleen. Het overkomt helaas veel mensen. Maar door de schaamte hierover weet je niet wie het nog meer is overkomen.
Een idee voor mevr. Willy: schrijf op papiertjes alles wat met het schaamtegevoel te maken heeft, waar je het nog moeilijk mee hebt. Leg die papiertjes op de bbq en steek de fik erin. Dat was toen, is nu niet meer nodig. Weg ermee. Jullie samen hebben nu wel andere dingen om mee te dealen dan het verleden.
liefs, Monique
❤️
Je staat hierin niet alleen Willy. Ook ik heb een faillissement achter de rug, twee ton schuld (in guldens), hoofdelijk aansprakelijk, conservator beslag van de woning (niet kasteel Andijk), 8 jaar rechten met de Abn/Amro bank, advocaten die per uur kosten wat ik per week verdiende. Ik ga daar niet over uitwijden, ik zou daarmee anderen verdriet doen en voegt niets toe. Maar ik wil het je wel vertellen zaterdag bij de Kamanido.
En nee, daar is niets voor om je over te schamen. Soms veranderen omstandigheden, waardoor je het niet meer redt. Ik neem tenminste aan dat jullie niet een greep in de kas hebben gedaan en nog ergens 10 miljoen op een bank in de Bermuda's hebben.
Voor dat schaamtebriefje, ik zet de brandblusser paraat.
Zou toch een leuke gedachte zijn
Lieve Willy, Wat moedig van je om dit van je af te schrijven. Ik begrijp jullie gevoelens van schaamte en minderwaardig zijn helaas maar al te goed. Ook ik heb me heel lang geschaamd voor de financiële ellende van mijn ouders, waarin wij als gezin moesten leven. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe afschuwelijk het voelde toen ik als negenjarige de deurwaarder om de tuin moest leiden met de mededeling dat mama niet thuis was. Die constante angst om het dak boven je hoofd te moeten verliezen. Die misselijkmakende angst als de deurbel ging, de enorme spanning als de post weer nieuwe rekeningen kwam brengen. De ruzies, de verwijten enz.enz. De oorzaak van die financiële ellende kwam voornamelijk doordat mijn moeder 'koopziek' was en mijn vader niet tegen haar opgewassen was. Zodra het salaris van mijn vader werd gestort, was het feest in huis. Ze ging dan bijna dagelijks de stad in en kocht alles waar haar oog op viel. Ik hoor het mezelf nog zeggen: 'alsjeblieft mama, koop niet zoveel'. Natuurlijk had dat geen effect en is zij tot haar dood blijven kopen. Jaren later begreep ik dat dit gedrag een ziekte was. De effecten van deze donkere tijden op ons gezin waren en zijn nog altijd aanwezig. In financiël opzicht heb ik niets te klagen, maar ergens diep vanbinnen leeft nog altijd de schaamte, het gevoel minderwaardig te zijn....ook al weet ik heel goed dat die toestand niet mijn schuld was!
Amai Willy
Ik vind dat keisterk van u dat ge dat zo opschrijft. Want het zit zoals je zegt vaak in het verborgene. En hoe een straffe personen moeten jullie beiden wel niet zijn dat jullie hebben doorgezet, doorgedaan, blijven streven. Stomme kanker die nu roet in het eten wil komen gooien, maar laat aub ook de fijne momenten de glans die ze verdienen. En zoals ze zeggen: Geld maakt misschien niet gelukkig, maar het helpt wel een heleboel. Dus mij maak je ook niet wijs dat je gelukkig kunt zijn zonder een beetje geld om comfortabel te leven.
Je bent een kanjer, weliswaar met kanker, maar nog steeds een kanjer.
Lieve Familie willy
Allereerst laat ik beginnen met te zeggen dat ik je ongelovelijk MOEDIG vind om ook dit aspect van je leven met ons te delen ,een open en goudeerlijk blog wat ik met verdriet om jullie gelezen heb ,wat verschrikkelijk om mee te maken en wat zijn jullie een sterk stel om hier niet alleen uit te komen maar er zelfs sterker uit te komen en dan doet het mij verdriet om te lezen dat na alles wat jullie doorstaan hebben nu kanker in jullie leven is gekomen ik zal dat altijd voor jullie allen hier vreselijk en oneerlijk blijven vinden .
Armoede is mij ook bekend uit mijn jeugd en ook uit mijn huwelijk en idd dat zijn woorden geld maakt niet gelukkig maar helemaal geen geld hebben kan wel heel ongelukkig maken en ik kan nu wel zeggen schaamte is werkelijk niet nodig maar ook wij hebben het binnenshuis gehouden je wilt er niet mee te koop lopen is dat soms ook iets van onze generatie niet om hulp vragen ,zo lief van mevr willy haar moeder ja moeders hebben intuitie en geven zonder vragen .
super dikke knuffel voor jou en mevr willy en ik vind jullie KANJERS liefs Hes xxx
❤️
Deze zware periode van financiële problemen heeft er diep ingehakt bij beiden.
Ik vind het moedig dat je daar vooruit komt. Het kan iedereen overkomen. Alles kwijtraken aan materieel is bijna niet voor te stellen. De zorgen en wat dat betekent voor de (mentale) gezondheid en welbevinden.
Uit de sores komen en opnieuw op te bouwen, vraagt een enorme kracht en doorzetting. Aan veerkracht heeft het jullie niet ontbroken.
Voldoende geld maakt het leven zeker gemakkelijker.
Denk je uit de sores te zijn komt je gezondheid in het geding.
O Willy, gelukkig weten we niet wat er achter elke voordeur gebeurt en zien we vaak alleen wat we willen zien. Soms slaat het noodlot toe, gaan dingen anders dan voorzien en is het met hart werken niet meer op te lossen. Snap wel het gevoel van schaamte.
Ik schrijf blogs , veel . Onweerstaanbare dwang , zeg maar .
Over alles , soms leuk , soms over kanker , over gevoelens , over alles eigenlijk . Soms ook over dingen waarvoor , zoals men zegt , je moed moed verzamelen om ze te schrijven .
Zoals dit .
Van alle blogs die ik ooit geschreven heb , heeft dit de meeste moed gevraagd om te plaatsen .
Maar van alle blogs die ik ooit geschreven heb , ben ik ,achteraf , het meeste blij dat ik het geplaatst heb .
Dank voor de lieve reacties
Willy
Dapper Willy! De achtergrond van armoede ken ik, stond op het schoolplein met een aantal andere arme kinderen aan de kant en mocht niet meedoen met de spelletjes van de rest van de klas. Dat gevoel van minder zijn krijg ik niet uit mijn systeem. Bedankt voor het mooie blog.
Anja 💕
Juist de blogs waar je het meeste moeite mee hebt om te plaatsen, blijken zo waardevol te zijn. Voor jezelf, om deze gevoelens en periode te erkennen en voor anderen, die lezen dat ze niet alleen staan hiermee.
Chapeau, bedankt voor je moed en kwetsbaarheid!
Liefs, Hermien